ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΚΛΩΤΣΙΕΣ

Σταματάνε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου κι έρχεται ο Αστυφύλακας:

«Για φυσήξτε Κύριε να δούμε αν είσαστε δαυλί στο μεθύσι».

Φυσά ο οδηγός και αναλόγως του παίρνουνε μέτρα.

Όλα ωραία και μπράβο και να Αγιάσουν τα χεράκια του Αστυφύλακα.

Αλλά ήμαστε κράτος για πολλές κλωτσιές.

Δηλαδή ένας που έχει καταδικασθεί για χρήση ναρκωτικών ουσιών ή είναι υπόδικος για χρήση ναρκωτικών ουσιών μπορεί να βγάλει δίπλωμα οδήγησης;

 

Σκαλίζοντας τα παλαιά αρχεία στο σπίτι μου έπεσα επάνω σε ένα Πιστοποιητικό του 1952!

Ο μακαρίτης ο Πατέρας μου ήθελε να βγάλει δίπλωμα οδήγησης.

Είχε απολυθεί από τον Στρατό, κατέβηκε από τον Γράμμο και το Βίτσι, έκατσε και 2-3 χρόνια στο Νοσοκομείο, γιατί τον πέτυχε ένας όλμος την τελευταία μέρα του πολέμου και ήθελε να βγάλει δίπλωμα να πάει στην Αθήνα να προκόψει.

Πιστοποιητικό του Σταθμού Χωροφυλακής Ασπρογέρακα: 

«Ο υπογεγραμμένος Αστυνομικός Σταθμάρχης Ασπρογέρακος Υπονοματάρχης Δημάκης Νικόλαος πιστοποιώ ότι ο Ζαπάντης ή Τσιλίκης Σπυρίδων του Κωνσταντίνου, ως η υπηρεσία ημών εξηκρίβωσεν, δεν ρέπει προς την οινοποσίαν, ούτε ποιεί χρήσιν ναρκωτικών και δεν καταδιώκεται. Το παρόν εκδίδεται τη αιτήσει του ίνα του χρησιμεύσει προς έκδοσιν διπλώματος οδηγού αυτοκινήτου.»

 

Δηλαδή το 1952 ένα παιδί από την Σκάλα για να βγάλει δίπλωμα έπρεπε να έχει ένα αυτονόητο προσόν.

Μια αναγκαία προϋπόθεση:

Όχι στο αλκοόλ, όχι στα ναρκωτικά!

Μετά από 70 και πλέον χρόνια προσπαθούμε να καταλάβουμε τι μας φταίει.

Όπως έλεγε και ο «Κατακουζηνός ο Βυζαντινολόγος»

Μπρος πίσω!

Στο 1952 μπας και γλυτώσουμε.