ΔΕΝ ΖΗΜΙΩΣΑΜΕ ΠΟΤΕ

Κάθε Μήνα είχαμε τότε στον Δήμο τον Πρόννων συνέλευση σε κάθε Τοπική Κοινότητα.

Συγκέντρωση των Κατοίκων με παρουσία του Δημάρχου και των Μελών του Συμβουλίου.

Κάθε Μήνα.

Και σχεδόν κάθε μέρα, μάλλον κάθε μέρα περνούσε από κάθε Χωριό κάποιος από την Διοίκηση του Δήμου.

Είχαν μάθει οι Συμπολίτες μας.

Περίμεναν στο Καφενείο πότε θα περάσουν «τα Παιδιά»

Ένα παράπονο, ένα αίτημα, λίγο γκρίνια, να φτιάξουμε ένα δρόμο, το νερό που χάνεται σε κάποια βλάβη, μια λάμπα που δεν άναβε.

Άλλοτε συμφωνούσαμε, άλλοτε διαφωνούσαμε, κάποιες φορές το αίτημα υπερέβαινε τις δυνατότητες μας.

Πάντως προσπαθούσαμε.

Αυτό θέλανε: Κάποιος να είναι δίπλα τους.

Ποτέ δεν ζημιώσαμε από αυτές τις συναντήσεις.

Τώρα στα Χωριά κανείς!

Είναι ζήτημα Δημοκρατίας.

Είναι έλλειμα Αυτοδιοίκησης.

 

 

Ο ΙΔΙΟΣ ΠΟΝΟΣ

 

Το 1998 όταν Κατέβαινα για Δήμαρχος στους Πρόννους βρέθηκα στα Ανδρεολάτα.

Ένα όμορφο μικρό Χωριό στην Τοπική Κοινότητα του Ξενόπουλου. Ενα Χωριό στην άκρη.

Καλοκαίρι.

Στο ερημωμένο Χωριό τότε υπήρχαν λίγοι καλοκαιρινοί επισκέπτες.

Ανάμεσα τους και ένα μικρό κοριτσάκι 5-6 χρόνων.

Μίλησα με τους λιγοστούς Μόνιμους κατοίκους και τους συμπατριώτες που το Καλοκαίρι τους είχε φέρει πίσω στο Χωριό.

Τα είπαμε.

Ρώτησα κάποια στιγμή το κοριτσάκι:

«Πες μου τι θα ήθελες εδώ στο Χωριό;»

«Να έχει κάποιο παιδάκι να παίζω» μου απάντησε.

Ένα παιδί ζητούσε.

Ένα παιδί σαν και αυτήν.

Τα χρόνια περάσανε. Δεν βγήκα τότε Δήμαρχος.

Βγήκε ο Αντρέας.

Αργότερα είχα την τύχη και την Τιμή να διατελέσω τελευταίος Δήμαρχος στους Πρόννους.

Πήγα πολλές φορές στα Ανδρεολάτα μέχρι το 2010 που ο κύκλος αυτού του σπουδαίου Δήμου έκλεισε.

Κράτησα μέσα μου το μικρό κοριτσάκι των Ανδρεολάτων που δεν το συνάντησα ποτέ αν και το αναζήτησα.

Μετά από χρόνια περίπου το 2020 πήγα στα Ανδρεολάτα ξανά.

Είχαν περάσει 10 και περισσότερα χρόνια από το κλείσιμο του Δήμου των Πρόννων.

Πήγα με έναν φίλο.

Ο μόνος άνθρωπος που συνάντησα ήταν ο Στάθης Αγγελάτος.

Ένας μέγας καλλιτέχνης, εφαρμοστής στο ξύλο και ζωγράφος.

Τα είπαμε. Ήπιαμε νερό.

«Κώστα από τότε που ερχόσασταν δεν έχουμε δει κανέναν από τον Δήμο. Δεν ξέρουν αν ζούμε ή πεθάναμε»

Έφυγα με τον ίδιο πόνο.

Τότε το κοριτσάκι, τώρα ο Στάθης.

Ο ίδιος Πόνος.

Μια έρμη Πατρίδα.