ΜΑΤΗΝ ΑΓΩΝ

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τον αγώνα που κάνουν στο Ληξούρι.

Η σύμπασα αντιπολίτευση για να αλλάξει μια κατά την γνώμη μου κουρασμένη Δημοτική Αρχή.

Αλλά είναι ένας «Μάτην Αγών»

Ένας αγώνας ανώφελος.

Το Ληξούρι χωρίς δικούς του πορους δεν μπορεί να πάει πουθενά.

Η Σάμη έχει τις Λίμνες, τον Μύρτο, το Φισκάρδο, την Ασσο.

Τα Λιμάνια στην Σάμη, στην Αγία Ευφυμία.

Το Αργοστόλι έχει το Νερό στους Πρόννους, τις Λίμνες.

Το Λιμάνι του Πόρου, την Λάσση, τον οργανωμένο τουρισμό στην Σκάλα, τον Κατελειό.

Έχει την κρουαζιέρα.

Το Ληξούρι;

Από που θα διαμορφώσει «ίδιους πόρους»;

Με παρακάλια στα Υπουργεία και «κουμπαριές» δεν γίνεται τίποτα.

Ζητήθηκε και έγινε Δήμος το Ληξούρι αλλά τώρα ο αγών δεν γίνεται για «το χρυσόμαλλο δέρας».

Τέτοιο «δέρας» φοβάμαι δεν υπάρχει στο Ληξούρι.

Είναι «μάτην αγών».

 

ΠΙΑΤΕΛΑ 

Βέβαια και αυτοί που έχουν, οι Δήμοι που έχουν πόρους ,από την άλλη μεριά έχουν κάνει αυτούς τους πόρους:

Πιατέλα!

Σε ιδιώτη τα σκουπίδια.

Σε ιδιώτη το νερό.

Σε ιδιώτη τα Λιμάνια.

Με το ένα ή τον άλλο τρόπο.

Ένας εργολάβος από την Λιβαδιά, μια εταιρία στα Λιμάνια χωρίς κανένα έλεγχο, συμβάσεις για το νερό και την αποχέτευση.

Παντού ο καλός ο μάστορας!

Έτσι, είναι αλήθεια, πως οι πώροι περνάνε μέσω των «μαστόρων» στους ιδιώτες και οι Δήμοι που θα μπορούσαν να μεγαλουργήσουν στρέφονται πάλι και πάντα στους Δημότες με σύνθημα:

«Δώστε γιατί δεν βγαίνουμε».

 

 

ΜΕ ΜΙΖΑ

Το ερώτημα τίθεται αμείλικτα:

«Μα γιατί συμβαίνουν όλα αυτά στην Αυτοδιοίκηση; Γιατί δίνουν στους ιδιώτες κάθε τι που παράγει κερδος;

Γιατί χαρίζουν την Δημοτική περιουσία»

Κοιτάξτε.

Η Αυτοδιοίκηση είναι σαν τον αυτοκίνητο.

Και τα δύο δουλεύουν με μίζα.