ΚΑΤΙ ΥΓΡΟ

Στο  Δημοτικό  Συμβούλιο  ο  Αντιδήμαρχος  των  έργων  που  δεν  θα γίνουνε,  

είπε  μεταξύ  άλλων εκφράζοντας  το  παραδοσιακό  ήθος   της  Δημοτικής  πλειοψηφίας

"δεν  θα  χάσουμε  το  ηθικό  πλεονέκτημα. 

Δεν  κολάνε  στον  τοίχο τα ξερά  σκατά  της αντιπολίτευσης"

Εδω  ο  Αντιδήμαρχος  έχει  δίκιο   κύριοι  της  Αντιπολίτευσης.  

Να  τους  πετάτε  κάτι σε πιό υγρό.

ΜΟΝΑΚΟ

Οδηγούσα  στον  παραλιακό  στο  Αργοστόλι. Εκεί  περίπου  στην  Αγορά,  είχαν  παρκάρει  4  αυτοκίνητα  στην  σειρά, δύο από κάθε πλευρά,  αφήνοντας στους  δυσμοιρους  οδηγούς  μία "ψευτολωρίδα" διέλευσης. Μπροστά  μου  προπορευετω  ένα  φορτηγό  με  κάρβουνα. 



Ξαφνικά το φορτηγό σταματά  αποκλείοντας  τελείως  τον  δρόμο  και  ο  "ορεσίβιος" Κεφαλονίτης  οδηγός  του  μου  έκανε  το  γνωστό  νόημα "μισό  λεπτό  να  ξεφορτώσω". Θέλοντας  και  μη  σταμάτησα  και  μαζί  με  εμένα  όλα  τα  αυτοκίνητα  που  ακολουθούσαν,  σε  μία  ατελείωτη  γραμμή  που  πρέπει  να  έφτασε  μέχρι  τα  Μουσάτα.

Το  κορναρισίδι  πήγε  σύνεφο,  αλλά  ο  καρβουνέμπορας  έγραψε  και  τους  κορνάροντες  και  τους  μη  κορνάροντες  στα  παλαιότερα  των  υποδημάτων  του.

Εγω  δεν  τόλμησα  να  ακουμπήσω  την   κόρνα  του  αυτοκινήτου  μου  από  λόγους  ευγενείας αλλά  και  επειδή  ο  καρβουνιάρης  ήταν  ένα  ντερέκι  δυο  μέτρα. Μάλιστα  αντιμετώπησα  το  αγριωπό  βλέμμα  του  με  απόλυτη  συγκατάβαση δίνοντας  του  να  καταλάβει  οτι  κορνάρουν  οι  επώμενοι  και  οχι  εγώ  πως  την  περνάω  κοτσάνι  μπλοκαρισμένος  στον  παραλιακό  δρόμο  της   Κεφαλονίτικης  Πρωτεύουσας.


Χωρίς  να  έχω  κάτι  καλύτερο,  βρισκόμενος ανάμεσα στους  κορνάροντες  και  στον  "μουλαρωμένο"  καρβουνιάρη, άνοιξα  το  ραδιόφωνο  και  πέφτω  πάνω στον Δήμαρχο  Κεφαλονιάς  που  έδινε  συνέντευξη  σε  σταθμό  πανελλήνιας εμβέλειας.

"πως  πάει  ο  Τουρισμός  στην  Κεφαλονιά  κ. Δήμαρχε;" ρωτά  ο  δημοσιογράφος.

"έχουμε  γίνει  Μονακό"  απαντά  ο  Δήμαρχος.




Για  φαντάσου σκέφτηκα ο  Παρίσης  που  θέλει  να  γίνει ο  Αλβέρτος  του Μονακό.


Ξέρετε  στο   Μονακό   πριγκιπεύει  ο  Πρίγκιπας  του  Μονακό  Αλβέρτος - Αλέξανδρος - Λουδοβίκος - Πέτρος Γκριμάλντι.



Πάει έχει φάει τουφεκιά ο  Αλέξανδρος. Βλεπει  στον  ύπνο  του  πριγκιπάτα.


Εν τω μεταξύ ο Δειλίνης   καρβουνιάρης  συνέχισε  ατάραχος  την  δουλεία  του.

FOR TECHNICAL REASONS

Δεν είχα κομπιουτερ. 

Ετσι δικαιούμαι να πω ότι απουσιάσαμε για "τεχνικούς λόγους".

Από την άλλη μεριά ασχολήθηκα με το περιβόλι μου. 

Σκέφτομαι οτι ο καθένας από εμάς στα παιδιά του θα αφήσει οτι γράψει και ότι φυτέψει.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Στο  σχέδιο  νόμου  για  την  παιδεία  το  ΚΚΕ  έβαλε  ζήτημα  για  την  είσοδο  ξανά  των  υποψηφίων  από  την  Κεφαλονιά  στα  ΑΕΙ  και  ΤΕΙ  με  μοριοδότηση  και  ποσόστωση  λόγω των  σεισμών  που  έγιναν  το  2014.

Έχουμε  διατυπώσει  την  αντίθετη  άποψη  μας. Αλλού  είναι  το  ζήτημα. Έχει  να  κάνει  με  το σύστημα  εισόδου  στα Πανεπιστήμια  γενικά.

Το  σύστημα  αποκλεισμού  μέσω  των πανελλαδικών  εξετάσεων  έχει  οδηγήσει 34.000 φοιτητές  στο  εξωτερικό. Ο  αριθμός αυτός  δεν αφορά  τους  μεταπτυχιακούς φοιτητές,  αλλά  μόνο  όσους  εξ' αρχής  επιλέγουν  σπουδές  στα Πανεπιστήμια  του  εξωτερικού.

Με  μία  μέση  δαπάνη  2000  ευρώ  τον  μήνα  επί  10  μήνες  φεύγουν  από  την  Ελλάδα   68 εκατομμύρια  ευρώ  κάθε  μήνα  και  συνολικά  680  εκατομμύρια  τον  χρόνο.

Στο  ερώτημα  «που  θα  μπούνε  όλοι  αυτοί  οι  φοιτητές,  σε ποια  κτήρια,  με  τι  υποδομές», θα μπορούσε  κάποιος  να απαντήσει  ότι   για  λόγους  ανεξήγητους η  Κυβέρνηση  επανέφερε  129.008 φοιτητές  και  23.811  σπουδαστές,  τους  λεγόμενους  «αιώνιους», οι  οποίοι  επί  μία  διετία  δεν είχαν  καμία  εκπαιδευτική  δραστηριότητα.

Αυτοί  οι  περισσότεροι  από  150.000  αιώνιοι  φοιτητές  και  σπουδαστές  είναι  η  απάντηση  στο  ερώτημα.

Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ ΣΕ ΕΝΑ «TΟΥΡΝΙΚΕ»

Σκοτώθηκαν  στον  Δήμο  οι  «καλά  κρατούντες» με τους  άλλους, τους  «αντίθετους»  τα «μιάσματα» τους  αντιπολιτευόμενους,  για  το  ποιος  είναι  ο πιο  «νοικοκύρης»,  ο  πιο  «ηθικός».

Ο  αγώνας  ήταν  για  την  «τιμή  τους» .

Ας  την  υπερασπιστούνε  μόνοι  τους  και  ας πείσουν  και  τους  Κεφαλονίτες  περί  της παραδοσιακής  τιμής  τους.

Αλλού  είναι  το  ζήτημα. Στην  «τιμή»  της Κεφαλονιάς. Επειδή  οι  αφίξεις  ανεβαίνουν  και  οι εισπράξεις  για  παράδειγμα  της  «Μελισσάνης»  ή της «Δρογκαράτης»  πέφτουν ή τουλάχιστον μένουν στάσιμες,  θα  μπορούσαν  όλοι  μαζί  οι  «τιμημένοι»  του  Δήμου  να  βάλουν  ένα «τουρνικέ», δηλαδή  ένα  μηχάνημα  ελέγχου  και  ακύρωσης  των  εισιτηρίων  ώστε  με  ασφάλεια  να  προστατεύσουμε  την  «τιμή»  της  Κεφαλονιάς,  αλλά  και  όλων  μας.

Το  νόστιμο  είναι ότι  το  «τουρνικέ»  είχε  αγοραστεί  από  τον  Δήμο  Σάμης,  αλλά  αφαιρέθηκε,  προφανώς  για  τα  ησυχότερα...

Η ΤΑΛΑ ΚΑΙ Η ΑΝΝΥ

Την  απίστευτη  τύχη  της  μικρής  Αννυς, την  παρακολουθούμε  όλοι ,  όπως  αξίζει  σε  ένα  παιδί  που  δεν  το  άφησαν  να  ζήσει. 

Με  πόνο,  οργή,  με  αισθήματα ανθρώπινα αντιμετωπίζουμε  μια  πράξη  απάνθρωπη. 

Αυτή  είναι  η  μία  πλευρά   της  ζωής.

Υπάρχει  όμως  και  η  άλλη  πλευρά. Υπάρχουν οι  πραγματικοί  γονείς,  υπάρχει  ο  αληθινός  Πατέρας.

Σύριος  στην  καταγωγή,  προσπάθησε  στα  32  του  χρόνια  να  σώσει  την μικρή  κόρη  του  την  Τάλα,  από  τον  φονικό  πόλεμο.

Χειμώνας  στην  Θράκη,  πέρασε  το  ποτάμι,  τον  Έβρο,  με  την  Τάλα  στο  κεφάλι  του. Δεν  άντεξε  το  κρύο  και  βρεμένος  μέχρι  το  κόκκαλο,  άφησε  την  τελευταία  του  πνοή  300  μέτρα  από  το ποτάμι,  γνωρίζοντας  ότι  η  μικρή  Του  Τάλα  είχε  σωθεί.

Η  Τάλα,  έμεινε  εκεί  δίπλα  στο  άψυχο  σώμα  του  Πατέρα  της  για  περισσότερες  από  10  ώρες  μέχρι  που  την  βρήκε  ένας  Εβρίτης  για  να  καταλήξει  στην  φιλόξενη  στέγη  του  «Χαμόγελου  του  Παιδιού».

Σήμερα  μετά  από  6  μήνες,  η  Μητέρα  της  Τάλα  και  ο  μικρός  της  αδελφός,  προσγειώθηκαν  με  πτήση  από  την  Δαμασκό,  στο  Αεροδρόμιο  «Μακεδονία»  στην  Θεσσαλονίκη.

Εκεί  τους  περίμενε  η  Τάλα .

Έξι  μήνες  μετά  ο  αγώνας,  ο  θάνατος  και  η  ζωή  του  Πατέρα  της  Τάλα  είχε  δικαιωθεί.

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ

Ο  Υπουργός  Πανούσης  δήλωσε  ότι  ο  δράστης-  πατέρας  της  δολοφονίας  της  μικρής  Αννης  θα  έχει  το  ίδιο  τέλος  στην  φυλακή  σύντομα.

Μου  δίνεται  η  εντύπωση  ότι  η  δήλωση  του  κ. Υπουργού αγγίζει  τα  όρια  της  «ηθικής αυτουργίας»  σε  μία μελλοντική  δολοφονία.

Ως  δήλωση  δεν αρμόζει  σε  έναν  Υπουργό  με  ποιότητα.  

Για  τον  Πανούση  είναι  μια  χαρά  δήλωση.  Από  αυτόν  δεν περιμέναμε  τίποτα  καλύτερο.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

5  Μάιου  του  2014  ξεκίνησε  ο  «Γάιδαρος».

Όταν  το  αποφασίσαμε  με  2-3  συν-γάιδαρους, δεν  υπολογίζαμε  ότι  θα  πήγαινε  τόσο  μακριά.

Νιώθουμε  χαρά  γιατί  οι  δημοσιεύσεις  μας  είναι  όλες  δικής  μας,  όχι  μόνο  δικής  μου, συγγραφής.

Δεν  κάναμε  ούτε  μία  αναδημοσίευση. Αναρτήσαμε  πάνω  από  700  κείμενα,  όπως  ακριβώς  τα θέλαμε,  γραμμένα  με  την ψυχή  μας.

Δεν  μετανιώσαμε  για  ότι  γράψαμε,  μετανιώσαμε  για  ότι  δεν  προλάβαμε  να  γράψουμε. Σεβαστήκαμε  την  προσωπική  ζωή  όλων,  δεν  σεβαστήκαμε την  προκλητική  ζωή  κανενός.

Δεν  βάλαμε  πλάτη  σε  κανέναν,  δεν  πήραμε  στην  πλάτη  μας  κανέναν,  δεν  χτυπήσαμε  στην  πλάτη  κανέναν.

Δεν  προσβάλαμε  αλλά  «τα  βάλαμε»  με  όσους  κρίναμε.

Θα  γράφουμε  μέχρι  να  βαρεθούμε ή μέχρι  να  καταλάβουμε  ότι  μας  έχουν  βαρεθεί.

«ΕΡΓΑΛΕΙΑ»

Τελευταία  δεν  σχολιάζω  το  Δημοτικό  Συμβούλιο. Δεν  νομίζω  ότι  ασχολείται  κάποιος  σοβαρά  με  αυτό.

Στην  πραγματικότητα  για  να  είμαι  πιο  ακριβής, ο  μόνος που  ασχολείται  σοβαρά  με  το  Δημοτικό  Συμβούλιο,  πιστεύω  ότι  είναι  ο  Αντιδήμαρχος  και  κατ΄ουσία  Δήμαρχος  κ.  Λυκούδης.

Τι  εννοώ;

Μου  φαίνεται  ότι  ο  κ. Λυκούδης  δεν  ασχολείται  με  την  παραγωγή  έργου,  με  την  πρόοδο  του  Δήμου,  με  το «αύριο».

Ασχολείται  όμως  σοβαρά  με  τον  Δήμο  όπως για  παράδειγμα  ο  μάστορας  ασχολείται  με  τα  εργαλεία  του.

Να  με  συγχωρέσουνε  οι  «λοιποί  συγγενείς»  του  Δήμου,  αλλά  τους  βλέπω  σαν  «εργαλεία»,  έτσι  τους  βλέπει  και  η  κοινωνία  και  φοβάμαι  έτσι  τους  βλέπει  και  ο  προϊστάμενος  τους Αντιδήμαρχος.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Μου  λένε, «έχεις  καιρό  να  γράψεις  για  τον  Δήμο  της  Κεφαλονιάς».

Είναι  αλήθεια,  αλλά  τι  να  γράψω; 

Βλέπετε  κάτι  να  γίνεται;  

Υπάρχει  κάτι  σημαντικό  να  ασχοληθεί κανείς;

Εν  πάση  περιπτώσει,  για  να  μην παραπονιέστε  γράφω  με  λίγα  λόγια τα γενόμενα.

«Μεγαλοβδόμαδο  πήγε  το  Δημοτικό  Συμβούλιο στο  Ληξούρι  εκδρομή.  Δεν  είπαν  τίποτα σημαντικό,  έτσι  πήγαν  για πλάκα,  για  να  βγει η  υποχρέωση. 

Το  Μεγάλο  Σάββατο  τσακίσανε  κάτι  κανάτια στο  Λιθόστρωτο.  Ο  Δήμαρχος  δεν  άφησε μπότη  για  μπότη.  Διασκέδασε  σαν  μικρό  παιδί. Όπου  έβρισκε  κανάτι  του  άλλαζε  τα  φώτα.

Ο Κεκκάτος τσαντισμένος από το κρουαζιερόπλοιο  που  δεν  τον  άφησε  να  το «τιμήσει»  και  έφυγε  ατίμητο,  την  κοπάνησε εκδρομούλα  στην  Κύπρο  και  μετά  Γερμανία.

Ο  Τζωρτζάτος  μέχρι  να  φέρει  τις  προβλήτες  για  τα  κρουαζιερόπλοια  από  την  Νορβηγία έκανε και  μία  αγωγή  όπου  ζητάει  να  του  αποζημιώσουν  την  τιμή  του.

Ο  Αντιδήμαρχος  Έργων  που  δεν  θα  γίνουν,  ελλείψει  έργων,  αράζει.

Οι  υπόλοιποι  αντιδήμαρχοι,  κόβουν  χορτάρια».

Αυτά  έγιναν  στον  Δήμο  τον  τελευταίο  μήνα. Είναι  περίπου  τα  ίδια  που  έγιναν  και  τον  προηγούμενο,  αλλά  και  θα  γίνουν  τον  επόμενο.

ΛΗΞΟΥΡΙ: «γύρω- γύρω όλοι στην μέση ο Μανώλης»

Πήγε  ο  Υπουργός  στο  Ληξούρι,  πήγε  μαζί του  η  Βουλευτής,  ο  Αντιπεριφερειάρχης, αλλά δεν  πήγε  ο  Δήμαρχος.

Πήγε  ο  Δήμαρχος  στο  Ληξούρι,  αλλά  δεν πήγε  η  Βουλευτής  και  ο  Αντιπεριφερειάρχης.

Πήγε  η  Βουλευτής  στο  Ληξούρι, πήγε ο Αντιπεριφερειάρχης, αλλά δεν πήγε ο Δήμαρχος.

Πήγε  ο  Περιφερειάρχης  στο  Ληξούρι,  αλλά δεν  πήγε  ο  Δήμαρχος.

Με  λίγα  λόγια  όλοι  πήγαν  στο  Ληξούρι  αλλά  δεν  μπορεί  ο  ένας  να  δει  τον  άλλο.

Δεν  ξέρω  σε  τι  μπορούμε  να  ελπίζουμε.

Η ΕΞΕΔΡΑ ΤΟΥ ΦΙΣΚΑΡΔΟΥ

Διαμαρτύρονται  στο  Φισκάρδο,  γιατί  η εξέδρα  για  τα  κότερα  η  ότι  έχει  μείνει  από αυτήν,  φιλοξενείται  σε  ένα  χωράφι.

Είναι  ντροπή. Όπως  έχουν  εξαγγείλει  οι ηγέτες  του  Λιμενικού  Ταμείου  θα  τους φέρουν στο Φισκάρδο από  την  Νορβηγία Εξέδρα  για  Κρουαζιερόπλοια. Σύμφωνα  με την εξαγγελία  η  Εξέδρα  θα  φτάσει  στο  Φισκάρδο σε  227  ημέρες.

Ας  σταματήσουν  οι  Ρυσσιάνοι  την  «γκρίνια»,  μην τσαντιστούν  οι  του  Λιμενικού  Ταμίες  και  πάνε  τα  κρουαζιερόπλοια  αλλού.

Υπομονή  226  και  σήμερα.

ΔΩΣΕ  ΚΑΙ  ΜΕΝΑ  ΜΠΑΡΜΠΑ

Έχουν  οι  άνθρωποι  όραμα. Αφού  σου  λέει  θα  φέρουμε  Εξέδρα  από  την  Νορβηγία  στο  Φισκάρδο  για  Κρουαζιερόπλοια,  ας  εξαγγείλουμε  μία  εξέδρα  για  Ληξούρι,  μία  για  Σάμη,  μία  για  Ιθάκη   και  μία  δεύτερη  για  το  Αργοστόλι.

Βέβαια  θα  μπορούσαν  να  «ρίξουν»  μία  στον  Πόρο,  μία  στον  Κατελειό,  μία  Αγία  Ευφημία  και  μία  στο  Ρούδι.

Τσάμπα  πράγμα  είναι.  Εξάλλου  μετά  από  227  μέρες  ποιος  θα  το  θυμάται;

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΖΑΡΑΚΗΣ ΔΕΝ ΦΟΡΑ ΚΟΥΚΟΥΛΑ

Ο  Βαρουφάκης  και  η  γυναίκα  του  πήγαν  να  φάνε  βράδυ στα  Εξάρχεια. Ο  Υπουργός  πήγε  σαν  άνθρωπος και  όχι  σαν  «εξουσία». Πήγε  μόνος,  χωρίς  αστυνομία,  χωρίς  συνοδούς.

Καμιά  τριανταριά  «κουκουλοφόροι», θεώρησαν  ότι  οΒαρουφάκης  παραβίασε  το «κράτος  των Εξαρχείων». Αντράκια  του κώλου και ψευτοαναρχικοί, επετέθηκαν στον Βαρουφάκη  και  την γυναίκα  του. Αυτοί  οι ψευτοαντιεξουσιαστές θέλησαν να επιβάλουν την δική τους  «εξουσία». 30 απέναντι  σε  έναν και  μία  γυναίκα.

Λοιπόν  τα  Εξάρχεια  δεν  σας  ανήκουν. Ανήκουν  στον  Λεωνίδα  Κύρκο,  στην  Βέμπο,  στην Κατερίνα  Γώγου, στον  Άσιμο, στον  Ξαρχάκο, στον  Παύλο  Σιδηρόπουλο. Ανήκουν  στον  Κάρολο Κουν και τον Βασίλη Ραφαηλίδη. Ανήκουν  στην  Αρλέτα. Σε  όλους  όσους  αποφάσισαν  να ζήσουν στα  Εξάρχεια  από  πεποίθηση.

Εκεί  και  ο  Ανδρέας  Μαζαράκης,  ο «Εξαρχείων»,  με αυτόνομες  απόψεις  που όμως ποτέ  δεν  έβαλε  και  δεν συμφώνησε  με την  κουκούλα.

Παλιά, πριν  από 100  χρόνια,  τα  Εξάρχεια  τα λέγανε «πιθαράδικα»,  γιατί  εκεί  φτιάνανε  τα πιθάρια  οιμάστορες  του  πηλού.

Λοιπόν  ψευτόμαγκες  εσείς  δεν  είσαστε από τα Εξάρχεια, είσαστε  από  τα  «πιθαράδικα». Βρισκόσαστε  100  χρόνια πίσω.  Τουλάχιστον 100.

Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΑΔΩΝΙΣ

Δεν  κρατιούνται  οι   κοινωνικοί  διασκεδαστές  Ζωή  και  Άδωνις  στην  Βουλή.

Χθες, χωρίς  λόγο  μέσα  στην  γενική  πλάκα  που  γίνεται  στην  Βουλή  η  Ζωή  είπε  στον  Άδωνη:

«είσαι  στην  λίστα  Λαγκάρντ»

Τσαντίστηκε  ο  Άδωνις  και  της  απάντησε:

«υπερασπίζεσαι  βιαστή»

Παρακαλώ  να  ηρεμίσουν  οι  μονομάχοι. Δεν  υπάρχει  πρόβλημα. Και  οι  δύο  εκατέρωθεν  καταγγελίες  είναι  εντελώς  κατανοητές.

Δεν  μας  απασχολούν.  Σημαντικό  και  ενδιαφέρον  θα  ήταν  το  εντελώς  αντίθετο.

Θα  ήταν  ωραίο  ο  Άδωνις  να  έλεγε  στην  Ζωή

«είσαι  στην  λίστα  βιαστή»

Και  η  Ζωή  στον  Αδωνη

«υπερασπίζεσαι  την  λίστα  Λαγκάρντ»

Τότε  μάλιστα,  θα  είχε  ενδιαφέρον.

Ο ΑΛΛΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

Τελικά  υπάρχουν  ονόματα  «βαριά» που  δεν  δικαιούνται  να  τα  φέρουν  όλοι.

Υπήρξε  ο  Ελευθέριος  Βενιζέλος,  υπήρξε  και  ο  γιός   του  ο Σοφοκλής, που  στην   πολιτική  Ιστορία  της  χώρας  ήταν  μια  «κουτσουλιά»  κανονική.

Υπήρξε  ο  Γεώργιος  Παπανδρέου,  υπήρξε ο Αντρέας,  υπήρξε  και  ο  Γιωργάκης, ο  γνωστός Γιωργάκης.

Υπήρξε  ο  Κωνσταντίνος  Καραμανλής,  υπήρξε  και  ο  Κωστάκης,  που  τσάκιζε  τα  σουβλάκια  στον  «Μπαϊρακτάρη».

Υπήρξε  ο  Αλέκος  Παναγούλης,  που  τόλμησε,  και  ο Στάθης  Παναγούλης  που  δεν  τόλμησε  ποτέ.

Σήμερα  αυτός  ο  Στάθης  Παναγούλης, σαν  Βουλευτής  του  ΣΥΡΙΖΑ  στην  Βουλή  ζήτησε  να  διοριστούν  οι  παλαιά  εργαζόμενοι  στην  ΕΡΤ, «ώστε  να  δικαιωθούν  όσοι βοήθησαν  για  την  νίκη  του  ΣΥΡΙΖΑ».

Κανονικά  ο  κ. Τσίπρας  θα  έπρεπε  να  τον  αποδοκιμάσει  ή ακόμα  καλύτερα  να  τον  έδιωχνε  κλοτσηδόν.  Δεν  το  έπραξε  τουλάχιστον  ακόμα.

Μην  βιαστείτε  να  πείτε «να  ο  ΣΥΡΙΖΑ,  είναι  τα  ίδια χάλια  με  τους  προηγούμενους»

Όχι. Ο  κ  Στάθης  Παναγούλης  εκφράζει  την  παθογένεια της  Ελληνικής  πολιτικής  ζωής,  γενικά. Δεν  εκφράζει  τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκφράζει  το  πελατειακό  σύστημα  στην  χώρα. Αυτό  που  μας οδήγησε  σε  1  εκατομμύριο  δημοσίους υπαλλήλους,  χωρίς  να  έχουμε  δημόσια  διοίκηση.

Ο  κ. Στάθης  Παναγούλης,  εκφράζει  την  κοινωνική  μας  κακομοιριά. Είναι  ο  παραδοσιακός  τύπος  Βουλευτή  «Καλοχαιρέτα».

Για  αυτόν  τον  λόγο,  αυτός  ο   Βουλευτής  «λαστέξ», εκλέχτηκε  δύο  φορές  Βουλευτής  με  το  ΠΑΣΟΚ,  μία  με το  ΚΚΕ,  μετά  έφτιαξε  δικό  του  κόμμα  την  ΕΣΠΕ, ύστερα  πήγε  στην  ΠΟΛΙΤΙΚΗ  ΑΝΟΙΞΗ και  μετά  στον ΣΥΡΙΖΑ.

Πάντα  είχε  την  ίδια  όμως  ιδεολογία

«να  διορίσουμε  τα  δικά  μας  παιδιά,  όσους  βοήθησαν  στην  νίκη».

ΣΥΝΕΦΙΑΣΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΟΙΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Την  Κυριακή  27-Απριλίου  του  1941  ήταν  όταν  οι  Γερμανοί  μπήκαν στην  Αθήνα. Ήταν  η  αρχή  του  εθνικού  και  ανθρωπιστικού  δράματος  της  Κατοχής. Ήταν  η  αρχή  της  Εθνικής  Αντίστασης.

Ξέρετε  η  Αντίσταση  δεν  άρχισε  τον  Χειμώνα του  1941  στα  βουνά  της  Ελλάδας. Ξεκίνησε αμέσως,  με  την  είσοδο  των  Γερμανών  στην Αθήνα.

Η  Πηνελόπη  Δέλτα,  η  συγγραφέας  των «μυστικών  του Βάλτου»  προτίμησε  να αυτοδηλητηριαστεί  σαν  σήμερα, το πρωί  της 27ης Απριλίου  1941,  έχοντας  την  δική  της αίσθηση της  Ελευθερίας   και  τις  δικές  της  αρχές.

Δεν  ήθελε  να  ζήσει  την  σκλαβιά. Πέθανε  λίγες  μέρες  μετά,  στις  2  Μαΐου. Θάφτηκε  στην  αυλή  του  σπιτιού  της  στην  Κηφισιά. Όπως  επιθυμούσε πάνω  στον  τάφο  της  γράφτηκε  η  λέξη  «ΣΙΩΠΗ».

ΑΓΓΛΙΚΑ ΚΑΙ ΠΙΑΝΟ

Κράξιμο  χωρίς  τέλος  στην  κ. Χρυσοβελώνη, υπεύθυνη  τύπου  των  ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ  του  Καμένου-Καμένου.

Η  κυρία  αυτή  διόρισε  στο  γραφείο  του  Καμένου-Καμένου την  κορούλα  της  αλλά  και  την  γραμματέα  του  πολιτικού της  γραφείου.

Η  λαμπρά  αυτή  πολιτικός  έβγαλε  και  ανακοίνωση  με  την  οποία  μας  ενημερώνει  ότι,

«…τα  προσόντα  της  κόρης  μου  είναι  δεδομένα. Ξέρει ξένες  γλώσσες  και  έχει μεταπτυχιακό…»

Παλαιά  αυτά  τα  λέγανε  για  τις  καλές νύφες «ξέρει αγγλικά  και  πιάνο».

Ειλικρινά δεν  περιμέναμε  τίποτα  διαφορετικό η τουλάχιστον  τίποτα  καλύτερο  από  τους καμένους .

Επί  τη  ευκαιρία  έχω μια  ανιψούλα  που  ξέρει  ξένες γλώσσες,  έχει  2  μεταπτυχιακά,  παίζει  πιάνο  και  τσέλο, χορεύει  παραδοσιακούς  χορούς,  έχει  κάνει  μπαλέτο αλλά  όταν  της  μιλάω για  τον  Καμένο-καμένο σκάει  στα γέλια.

Αλήθεια  κυρία  Χρυσοβελώνη,  να  ελπίζει  σε  διορισμό ή «ψάχνω  χρυσο-βελόνι  στα  άχυρα»;

ΕΤΣΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ

Θα  βρεθεί  λύση. Πάντα  αυτό  συμβαίνει. Θα  συμφωνηθούν  νέα  μέτρα, θα  περιορισθεί  ακόμα περισσότερο  η  κίνηση  του  χρήματος  στην  χώρα,  θα  ενταθεί  η  λιτότητα, θα  συνεχίσουμε  να  μαζεύουμε  ότι  έχουμε  και  να  τα  παραδίδουμε  στους  δανειστές,  θα  συνεχίσουμε  να  αγοράζουμε  όπλα,  θα  συνεχίσουμε  να  μην  παράγουμε,  θα  είμαστε  καταναλωτές  της  παραγωγής  των  δυναστών, θα  δανειζόμαστε  συνεχώς  σε  έναν  κύκλο  που  δεν  θα  έχει  τέλος.

Κάπως  έτσι  θα  γίνει.

Και  εμείς, όπως  πάντα,  θα  είμαστε  ανάμεσα  στην  δίβουλη  γνώμη «φταίνε  οι  προηγούμενοι  η  φταίνε  αυτοί  ή  οι  επόμενοι» .

Αυτή  είναι  η  νέα  υποδούλωση. Η  νέα  σκλαβιά.

Κάποιοι  θέτουν  το  ερώτημα  «τι  να  κάνουμε  αφού  δεν  παράγουμε  τίποτα»;

Για  αυτούς  που  δεν  βλέπουν  άλλους  δρόμους, θα  σας  πω  για  την  «πορεία  του  αλατιού».

Η  ΠΟΡΕΙΑ  ΤΟΥ  ΑΛΑΤΙΟΥ

Η  Βρετανική  Αυτοκρατορία  δυνάστευε τους  Λαούς  της  Ινδικής  χερσονήσου, αρχικά  μέσω  της  διαβόητης  «Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών» και  πάντα  με  την στρατιωτική  της  μπότα.

Ως  μέσο  υποδούλωσης  μεταξύ  άλλων ήταν  η  μονοπωλιακή   διακίνηση  του αλατιού. Απαγορευόταν  σε οποιονδήποτε στην  Ινδία  η  παραγωγή  και  η  εμπορία αλατιού.

Ο  Μαχάτμα  Γκάντι  το  1930  αποφάσισε να  πορευτεί  προς  την  θάλασσα, σαν επικεφαλής του  «Εθνικού Κογκρέσου», βάδισε  προς  την  θάλασσα διανύοντας  250  χιλιόμετρα,  μαζί  με  χιλιάδες  Ινδών  που τον  ακολούθησαν.

Εκεί,  στις  ακτές  του  Ινδικού  Ωκεανού,  ο  Γκάντι,  άδραξε  μια  χούφτα  νερό  της  θάλασσας,  νερό  και  λάσπη  και  είπε «σήμερα  διαταράσσω  τα   θεμέλια  της  Βρετανικής Αυτοκρατορίας».

Οι  Ινδοί,  από  τότε  κατήργησαν  το  Βρετανικό  μονοπώλιο,  παρήγαγαν  το  δικό  τους  αλάτι. Δεκαεπτά  χρόνια  μετά  το  1947  η  Ινδία  ήταν  ελεύθερη. 

Τον  επόμενο  χρόνο  ο  Γκάντι  δολοφονήθηκε,  αλλά  είχε  δει  την  πατρίδα  του  ελεύθερη.  Είχε  βαδίσει  στην  «πορεία  του  αλατιού»,  που  ήταν συνάμα  η  πορεία  προς  την  Ελευθερία. 

Είχε  διδάξει  τους  υπόδουλους  Λαούς,  πως  μόνη  ελπίδα  είναι  η  στήριξη  στις  δικές  τους  παραγωγικές  δυνάμεις.

«ΕΝΑ  ΤΡΑΓΟΥΔΙ  ΘΑ  ΣΑΣ  ΠΩ  ΕΠΑΝΩ  ΣΤΟ  ΛΕΜΟΝΙ»

Όχι, εμείς  δεν  πρέπει  να  κάνουμε  την  δική  μας  «πορεία  του  αλατιού». Πρέπει  όμως  να  κάνουμε  την  δική  μας  «πορεία  για  την  Ελλάδα».

Δεν  έχουμε  καμία  ελπίδα  στο  μέλλον,  αν δεν  γίνουμε  μια  παραγωγική και αυτάρκης χώρα. Για  παράδειγμα δαπανήσαμε  το 2011  24.134.131  ευρώ  για  την  εισαγωγή λεμονιών.

Με  άλλα  λόγια  δαπανήσαμε  τον  προϋπολογισμό  του  Νομού  Κεφαλονιάς  και  του Νομού  Ζακύνθου  μαζί  για  την  αγορά  λεμονιών.

Ενδεικτικά  φέραμε  15.663  τόνους  λεμόνια  από  την  Αργεντινή  δίνοντας 13.208.437  ευρώ, πληρώσαμε  στην  Τουρκία 4.108.466  ευρώ  για  να  εισάγουμε 6.611  τόνους  λεμόνια, από  την  Ιταλία  φέραμε  3.308  τόνους  λεμόνια  και  ακόμα  και  από  την  Γερμανία  που  δεν  παράγει λεμόνια  εισάγαμε 574  τόνους.

Εμείς  όμως  προτιμάμε  να  φυτεύουμε  νεραντζιές  και  πικροδάφνες. Χρειαζόμαστε  40.000  δένδρα  καλοκαιρινής  λεμονιάς,  με  συνολικό  κόστος  400.000  ευρώ,  ώστε  σε  μία  3ετια  να  γίνουμε  πλεονασματικοί  σε  λεμόνια.

Φυτέψαμε  νεραντζιές  στο  Λιθόστρωτο,  πικροδάφνες  στην  Ριζοσπαστών,  τώρα  καλλωπιστικά  φυτά  στον  κεντρικό  δρόμο  στην  Σκάλα, γεμίσαμε  τα  πεζοδρόμια  της  Αθήνας, της  Νέας  Σμύρνης,  των  Ελληνικών  πόλεων  με  δεκάδες χιλιάδες  νεραντζιές.

Ας  ξεκινήσουμε  τώρα  από  την  Κεφαλονιά και  την  Ιθάκη,  ας  κάνουμε  τώρα  την  δική μας  «πορεία  του  λεμονιού».

Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός, ο φίλεργος αντιδήμαρχος κ. Σπύρος Ματιάτος, τα δημοτικά συμβούλια της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης, όλοι ας πάρουμε την ιστορική πρωτοβουλία, ας περπατήσουμε στον «δρόμο του λεμονιού».

Αυτή είναι μια προσφορά στην χώρα, ένα παράθυρο στο μέλλον. Ελπίζω ότι θα βρεθούν άνθρωποι στους Δήμους που θα προχωρήσουν μια τέτοια πρωτοβουλία. Μην ξεχνάτε ότι η Απέραντη Ινδία γεννήθηκε από μια «πορεία του αλατιού».

62 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ

Χρειάζεται  ένας  νέος  «πατριωτισμός».

Μέσα  στους  τελευταίους  έξι μήνες, σύμφωνα με  τα  στοιχεία  της  Τράπεζας  της  Ελλάδος, έχουν  φύγει  από  την  χώρα  62 δισεκατομμύρια ευρώ.

Πρόκειται  για  10.3  δισεκατομμύρια  τον  μήνα ή διαφορετικά περισσότερα από 340 εκατομμύρια  την  ημέρα.

900 + 300 + 20 + 3

Επίσημα  περίπου  900  πρόσφυγες  πνίγηκαν στην  Μεσόγειο  ανοικτά  της  Λαμπεδούσα χθες. Σήμερα  300  αγνοούνται  στην  ίδια περιοχή.

Η Ιταλική  Κυβέρνηση  ανακοίνωσε  τον  πνιγμό 20  προσφύγων. 3 Σύριοι  πνίγηκαν  στην  Ρόδο.

500.000  χιλιάδες  πεινασμένοι,  άστεγοι  και  διωγμένοι από την Λιβύη  και  την  υποσαχάρια  Αφρική   συνωστίζονται  στα  Λιβυκά  παράλια.

ΧΡΩΣΤΑΜΕ  ΣΤΟΥΣ  ΣΥΡΙΟΥΣ

«Ναι»,  μου  είπε κάποιος  φίλος  που  είναι διστακτικός  με  την  φιλοξενία  των  Σύριων προσφύγων, «αλλά  οι  Σύριοι  είναι Μουσουλμάνοι,  ενώ  οι  Αρμένιοι  είναι Χριστιανοί».

Παρότι  η  θρησκευτική  διαφορά  δεν  καθορίζει την  θεώρηση  που  έχω  για  τα  πράγματα, θέλω να  επισημάνω  ότι  «χρωστάμε  στους Σύριους».

Το  1922  με  τον  διωγμό  του  Ελληνικού πληθυσμού  της  Μικράς  Ασίας,  και  στην συνέχεια  το 1923  με  την  Συνθήκη της Λωζάννης  περί  ανταλλαγής πληθυσμών, περίπου  20.000  Έλληνες  της Αντιόχειας, υποχρεώθηκαν, για να γλυτώσουν  να  περάσουν  τα  σύνορα  της  Τουρκίας με  την Συρία  και  να  καταφύγουν  στις Συριακές πόλεις Χαλέπι  και  Λατάκεια.

Έμειναν  εκεί  για  μήνες  φιλοξενούμενοι  από  τους  Σύριους, μέχρι  τον  ερχομό  τους  στην Ελλάδα. Τότε  οι  Έλληνες  ήταν  Χριστιανοί  και  οι  Σύριοι  Μουσουλμάνοι,  όπως  συμβαίνει  και σήμερα. Το μόνο  που  άλλαξε  ήταν  η  θέση  των  προσφύγων.

Τότε  ήμασταν  εμείς, οι  Έλληνες, στην  Συρία.

Τώρα  είναι   αυτοί, οι Σύριοι, στην Ελλάδα.

«ΛΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΒΟΥΣ»

Καταγγέλλουμε  τον  τοπικό  «Τύπο»,  αυτό  το άθλιο σύστημα παραπληροφόρησης και στρέβλωσης της αλήθειας. Αφορμή  για  αυτήν την ευθεία καταγγελία μας είναι το χθεσινό περιστατικό με το κρουαζιερόπλοιο στο Αργοστόλι και την «απέλαση»των δημοτικοτουριστικών και δημοτικολιμενικών εκπροσώπων.

Την  ευθύνη  για  το  «καζίκι»  την  απέδωσαν άλλοι  στην  Τουριστική  πράκτορα,  άλλοι στον αρμόδιο  αντιδήμαρχο, άλλοι  στον  καπετάνιο.

Έσπευσαν  οι  εκπρόσωποι  του  «τύπου» να δημοσιεύσουν ότι  δεν  φταίνε  οι  εκπρόσωποι του  «τόπου»  αλλά  η  πράκτορας.

Η  αλήθεια  είναι  εντελώς  διαφορετική. Καμία  ευθύνη  δεν  φέρει  ούτε  η  πράκτορας, ούτε  οι λαμπροί  εκπρόσωποι μας.

Στην  πραγματικότητα,  ο  Καπετάνιος  του  πλοίου  μόλις είδε  το  μπουλούκι  των  επισήμων, καμιά  30αρια νοματαίους  να  ορμάνε  προς  το  πλοίο, έδωσε  το σύνθημα.

«Λύστε  τους  κάβους».

Ο  Καπετάνιος  ένιωσε  τρόμο  για  την  επερχόμενη  έφοδο στον  μπουφέ,  πράξη  που  θα  προκαλούσε  τριγμούς  στα οικονομικά  της  επιχείρησης.

Η  λύση  ήταν  μία:

«Λύστε  τους  κάβους».

Ήταν  απόφαση  στοιχειώδους  αυτοπροστασίας. Και  πράγματι  το  κρουαζιερόπλοιο  θα  είχε  αναχωρήσει  χωρίς  άλλο,  αν  την  τελευταία  στιγμή,  δεν  επικρατούσαν  δεύτερες  σκέψεις.

Σε  αυτό  συνέβαλε  η  προτροπή  του  Ύπαρχου: 

«Καπετάνιε, θα  παρεξηγηθούμε,  είναι  μαζί  τους  ο  Αντιδήμαρχος Τουρισμού».

Το  ξανασκέφτηκε  ο  Καπετάνιος  και  αποφάσισε:

«Καλά,  ας  είναι,  απλά  πετάξτε  τους  έξω».

ΤΑ ΑΡΜΕΝΙΚΑ

Μεγάλωσα στο  Δουργούτι... στο  Δουργούτι  και  στο Μπραχάμι.

Το  Δουργούτι  είναι  ο  σημερινός  Νέος Κόσμος,  μια  περιοχή  της  Αθήνας,  που  ορίζεται  ανάμεσα  στην  Δάφνη, την  Νέα  Σμύρνη, την  Συγγρού  και  το  Κουκάκι.

Το  σπίτι  του  Κεφαλονίτη  Παππού  μου από  την  Μητέρα  μου  ήταν  στην οδό Σαρκουδίνου,  λίγο  πριν  από  την  Λαγουμιτζή.

Η  οδός  Λαγουμιτζή,  ήταν  η  «γραμμή»  που  όριζε  τα  «Αρμένικα».

Ήταν  η  περιοχή  που  εγκαταστάθηκαν,   διωγμένοι  από  την Κεμαλική,  αλλά  και  την  προ-Κεμαλική  Τουρκία, δεκάδες  χιλιάδες  Αρμένηδες,  όσοι  γλύτωσαν  από  το  λεπίδι  και  την  κρεμάλα.

Χιλιάδες  Αρμένηδες. 

1.500.000  ομοεθνείς  τους  δεν  μπόρεσαν  να  φύγουν. Σφαγιάστηκαν  στην  πρώτη  γενοκτονία  του  20ου  Αιώνα  στην  Πατρίδα  τους  την  Αρμενία.

«Τα  Αρμένικα»  ήταν  ο  παράδεισος  των μυρωδικών. Περπατώντας  τότε  ανάμεσα  στα  χαμόσπιτα  που  στέγαζαν  όσα  όνειρα  και  ελπίδες  τους  είχαν  απομείνει,  μύριζες  το μοσχοκάρυδο  και  την κανέλα, το  κρεμμύδι, τα  μπαχάρια της  ανατολής, το  πιπέρι.

Δημοκράτες, πρώτοι  στην  Εθνική  Αντίσταση  και  Πατριώτες  οι  Αρμένηδες. Πρόσφυγες  που αγάπησαν  και  ταυτίστηκαν  με  την  Ελλάδα. 15.000  -  20.000 χιλιάδες  ζουν  πια  στην  Ελλάδα  με συνείδηση  της  Εθνικής  τους  καταγωγής, σεβόμενοι  την Ελληνική  υπηκοότητα.

ΟΙ  ΣΥΡΙΟΙ

Η  εμπειρία  μου  με  «τα  Αρμένικα», με  διευκολύνει  να  κατανοήσω  καλύτερα, αλλά και  να  αποδεχτώ  την «έξοδο»  των  Σύριων  από  την  Συρία.

Μέχρι  σήμερα έχουν  «καταμετρηθεί»  222.271  νεκροί  στον  πόλεμο  στην  Συρία.  Σε  κάθε  1.000  κατοίκους  πριν  τον  πόλεμο  έχουν  επίσημα  σκοτωθεί  11.

Ανεπίσημα  ο  αριθμός  υπολογίζεται  υπερδιπλάσιος.Δεν  υπολογίζονται  οι  εκατοντάδες  χιλιάδες  που  έχουν  τραυματιστεί,  ζουν  σε  αιχμαλωσία  ή  σε  συνθήκες δουλείας.

Δεν  υπολογίζονται  τα  2.000.000  που  έχουν εξοριστεί  ή αυτοεξοριστεί.

Δεν  υπολογίζονται  οι  αγνοούμενοι. Οι  Σύριοι  δικαιούνται  να  αυτοπροστατευθούν. Δικαιούνται  να  σώσουν  την  ζωή  τους, τις  οικογένειες τους,  τα  παιδιά  τους.

Έχουν  δικαίωμα  στην  Ελευθερία, στην  ανεξιθρησκία,  στην  ειρήνη. Οι  κραυγές  «απόγνωσης» των  Μ.Μ.Ε  και  των  χυδαίων  και  ανιστόρητων «ψευτοπολιτικών»,  των  Αδώνιδων  και των  Βορίδηδων  και  των  χρυς- «αυγών» δεν  μπορούν  να  εκφράσουν  την  Ελληνική  παράδοση  φιλοξενίας,  συμπαράστασης  και  αρωγής.

Φιλοξενήσαμε  την  Ελλάδα  της  Μικράς  Ασίας,  τους  Ανατολικοθρακιώτες,  τους  Πόντιους,  τους  Αρμένιους,  τον  Ελληνισμό  της  Πόλης.  Ζήσαμε  πρόσφατα  δίπλα  σε  χιλιάδες  Κούρδους πρόσφυγες,  αγκαλιάσαμε  μόλις  πριν  λίγα  χρόνια  20.000  παιδιά  της  παλαιάς  Γιουγκοσλαβίας σε  πρόγραμμα βραχείας  ή  μακροχρόνιας  φιλοξενίας.

Τώρα  είναι   οι  Σύριοι. Εμείς  πάντα  πρέπει  να  μην ξεχνάμε   ότι  είμαστε  Έλληνες.

ΚΕΝΤΡΟ  ΥΠΟΔΟΧΗΣ  ΣΤΗΝ  ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ

Η  Υπουργός  μετανάστευσης  κ. Χριστοδουλοπούλου  στην  Κ.Ε.Δ.Ε   απεύθυνε  έκκληση  προς  τους  Δήμους  της  χώρας  για  την  παραχώρηση  χώρων ,όπου  θα  εγκατασταθούν  «Κέντρα  Υποδοχής  Προσφύγων».

Σύμφωνα  με  την  κ. Υπουργό  τα  Κέντρα  υποδοχής  θα  έχουν  δυναμικότητα 20- 100  ατόμων. Ο  Δήμος  Κεφαλονιάς  πρέπει  να  ανταποκριθεί  στην  έκκληση.

Το  οφείλουμε  στον  Πολιτισμό  μας.

Αλλά.

Πρέπει  στην  Κεφαλονιά  να  υπάρχει  έτσι  και  αλλιώς  «Κέντρο  Υποδοχής»  με  υποδομές  φιλοξενίας,  όπως  νερό,  ηλεκτρικό,  αποχέτευση, δομές  σίτισης  και  υγιεινής.  Οι  πρόσφατοι  σεισμοί  ανέδειξαν  την  έλλειψη  τέτοιου  «Κέντρου  Υποδοχής», που  θα  καλύπτει  τώρα  τις  ανάγκες  φιλοξενίας   των  Προσφύγων,  αλλά  και  πάντα  τις  βέβαιες  ανάγκες  μετασεισμικής  υποστήριξης  των  κατοίκων  της  Κεφαλονιάς,  όταν  και  αν  ποτέ  χρειαστεί.

Ο ΠΥΡΑΥΝΟΣ ΤΟΥ Κ. ΙΩΣΗΦ ΛΟΥΚΕΡΗ

Το  Μεγάλο  Σάββατο  οι  επίσημοι  του  Τόπου  πετάξανε  κανάτια  στο  Λιθόστρωτο,  σε  αναβίωση  εθίμου  τους.

Άλλοι  λένε  πως  πετάξανε  κανάτια  από  ζήλια  προς  τους  Κερκυραίους,  που  τα  πετάνε  από  παλαιότερα.

Όπως  και  να  έχει  τα  κανάτια  σμπαράρανε  μια  χαρά,  οι  επίσημοι  καμαρώνανε  σαν  σκεπάρνια,  τα  πιτσιρίκια κάνανε  χαβαλέ,  οι  καφετέριες  βουλιάξαμε  στον  κόσμο  και  όλοι  περιμένανε  την  Ανάσταση.

Ο  κ. Ιωσήφ  Λουκέρης, αμετανόητος ΦΙ.Κ.Ο  και  γνωστός  απείθαρχος  προς  τας  διαταγάς  των  δημοτικών  αρχών, προφανώς  ζηλώσας  το  κανατοσπάσιμο  του  Αργοστολίου,  έσπευσε , κατά  το  δικό  του  έθιμο, να  ρίψει  χάριν  της  ημέρας  μία  χύτρα  ταχύτητος  στο  Ληξούρι.

Ο  «υπηρετικός»  του  Δήμου  Τύπος  λοιδόρησε  τον Ιωσήφ  ότι  δήθεν  διακωμωδεί  το  έθιμο  και  την  στιγμή.

Είναι  κρίμα.  Ο  Ιωσήφ  έχει  δίκιο. Είναι  ιστορικά  συνεπής  και  συνεπής  προς  το  έθιμο.

Ο  κ. Λουκέρης  σεβόμενος  την  Ιστορία,  πέταξε  έναν  «Πύραυνο». Η  χύτρα  ταχύτητος,  είναι εφεύρεση  των  Αρχαίων Ελλήνων. 

Πρόκειται  για  τον  «πύραυνο»,  ένα σφαιρικό κεραμικό  κατασκεύασμα  με  6  οπές, που  επέτρεπαν  την  είσοδο  του  αέρα  και  την  αναζωπύρωση  της  φωτιάς. Ένας  πύραυνος  βρέθηκε  στην  Αξιούπολη  του  Κιλκίς   και  χρονολογείται  προ  2700  ετών.

Ο  πύραυνος  όπως  και  η  σύγχρονη  χύτρα  ταχύτητος  άμα  κλείσεις  τις  οπές  γίνεται  «πύραυλος».

Ο  κ. Ιωσήφ  Λουκέρης,  γνώστης  της  Ιστορίας, αρνήθηκε  να  ρίψει  ένα  ανώνυμο  κανάτι.

Έρριψε  Πύραυνο.

Η ΡΕΓΓΙΝΑ

Παραιτήθηκε  από  το  γραφείο  του  τέως  Πρωθυπουργού Γιώργου  Παπανδρέου  η κ. Ρεγγίνα  Βάρτζελη - Δρακοπούλου.

Η  Ρεγγίνα  συμπαραστάθηκε  στον  Γιώργο  Παπανδρέου  στην  πολιτική  του  διαδρομή  μέχρι  σήμερα.

Σιωπηλή,  παραγωγική,  αποτελεσματική,  πνεύμα  γόνιμο  η  Ρεγγίνα.

Έπαιξε  κεντρικό  ρόλο  σε  κρίσιμες  για  τον  τόπο  στιγμές.

Κεφαλονίτισα  με  αίσθηση  της  καταγωγής  της.

Από  πατέρα  Ληξουριώτισα,  από  μάνα  Σκαλισιάνα

ΜΕ ΗΧΟΥΣ ΜΑΓΙΚΟΥΣ, ΕΝΑ ΠΕΝΤΑΓΡΑΜΜΟ ΚΑΙ ΕΠΤΑ ΝΟΤΕΣ

Επειδή  φτάσαμε  στην  17η Απριλίου, να  το  πούμε.

Σαν  σήμερα  το  2012  «έφυγε»  ο Δημήτρης  Μητροπάνος. Την  ίδια  μέρα  το  2011  χάσαμε  τον  Νίκο  Παπάζογλου. Και  οι  δύο  τραγούδησαν  όσα  αγαπήσαμε.

Αυτή  η  χώρα, η  Αγία  Ελλάδα  ακουμπά  πάνω σε  ήχους μαγικούς, ένα  πεντάγραμμο  και  επτά  νότες.

Αν  δεν  το  πιστεύετε  να  θυμηθούμε  ότι  επίσης  την  17η Απριλίου  του  1961  ένας  Έλληνας  πήρε  το  Οσκαρ καλύτερου  πρωτότυπου  τραγουδιού. Ήταν  τα  «παιδιά  του  Πειραιά »  του  Μάνου  Χατζηδάκη, που  τραγουδήθηκε  από  την  Μελίνα, στην  ταινία «ποτέ  την  Κυριακή»  του  Ζυλ  Ντασέν.

Ο ΥΠΗΡΕΤΙΚΟΣ

Ο  εντελώς  ανεξάρτητος  υπηρετικός  του Δήμου  τύπος,  που  εμφανίζεται σαν « Τύπος », σχολίασε  με  τον  μοναδικό  του  τρόπο  το δημοσίευμα  μας  για  την  εμπειρία  της Καλαμάτας  σε  σχέση  με  τον  σεισμό  του Ληξουριού.

Μπέρδεψε σεισμούς, Τσοβόλα, Ντελόρ, Θεοπεφτάτου, όλα μαζί  «τουρλού», σε  μια συλλογιστική  «τρεις  το  λάδι  τρεις το  ξύδι…»

Ψάξτε  το  και  διαβάστε  το. Έχει  πλάκα. Δεν βγάζεις  άκρη, αλλά  έχει  τουλάχιστον  πλάκα.