Ο ΜΠΑΝΝΥ

Πήγα να βάλω, το ζώον , πατάτα.

Μετά γλυκάθηκα και έβαλα ντομάτες, κολοκύθια, μελιτζάνες, πιπεριές, κρεμμύδια κ.λπ.

Τσαπί ατελείωτο και πότισμα.

Μεγαλώνανε μια χαρά. Όσοι περνάγανε, μα από χαρά, μα για να με πειράξουνε για «τα χάλια μου» αρχίσανε τα

«μπράβο και τι ωραία πατάτα και θα φας τομάτες και καλό το κρεμμύδι»

Ξαφνικά εκεί στα κρεμμύδια είδα την πρώτη θλιβερή «τρύπα».

«Είναι λαγός» μου είπαν οι επαΐοντες.

Βασίστηκα στο φιλότιμο του «μπάννυ», πίστεψα ότι θα έχει μέτρο.

Χθες κάλεσε φαίνεται όλη του την οικογένεια. Αρχίσανε να τρώνε αδίστακτα ότι τρώγεται.

Τέλος η ανοχή. Από σήμερα είμαι φανατικός οπαδός του Ελμερ Φάντ.

ΜΕ ΕΠΝΙΞΕ

Τους είδα στην λιτανεία στα Θέματα τους «επίσημους». Ακολουθούσαν την Εικόνα. Φουσκωτοί και καμαρωτοί σαν «γάλλοι», περήφανοι για τους εαυτούς τους και τον «ιστορικό τους ρόλο».

Πίσω τους «η πλέμπα». Απλοί άνθρωποι της Πυλάρου, πιστοί στην πίστη τους, μετριόφρονες και σεμνοί ακολουθούσαν .

Αυτή η ιστορία με τους «επισήμους» είναι κωμική και τραγική συνάμα.

Όπως τους είδα όμως όλους μαζί ένοιωσα ένα κόμπο στον λαιμό, με τρόμαξε.

Έχω ανάγκη να δω τους «επισήμους» πίσω από «την πλέμπα» ή «με την πλέμπα».

ΚΑΤΑΚΟΠΟΙ

Δεν ξέρω. Πρέπει να είναι κατάκοποι οι Δημογέροντες, προφανώς από τα ζειμπέκικα και τα τσιφτετέλια στα οποία μανιωδώς επιδίδονται.

Το συμπεραίνω γιατί δεν πρόφτασαν να ενημερώσουν την Δημοτική Ιστοσελίδα για τις Ιστορικές αλλαγές στα πρόσωπα των Αντιδημάρχων.

Έτσι στο Ληξούρι εμφανίζεται ακόμα ο Αλέξης Μοσχονάς-Βώκος αντί της μειλίχιας παρουσίας του επικού Κατσιβέλη.

Στους Πρόννους εμφανίζεται ο Νίκος Παπαδάτος που όμως πλέον είναι υπεύθυνος κρουασάν και σάντουιτς.

Στη Λειβαθώ εμφανίζεται ακόμα ο … γνωστός , που ας μην πω το όνομα του αντί του Ηλία Κουρκουμέλη, που μου είναι συμπαθής τουλάχιστον κατά το επώνυμο.

Όταν ξεϊδρώσετε παρακαλώ διορθώστε την ιστοσελίδα.

Αδιόρθωτοι, ε αδιόρθωτοι.

ΤΡΑΒΑ ΜΟΥ ΜΙΑ

Έριξα μια ματιά μέσα από τους τσίγκους της Πλατείας, για να δω πως πάμε.

Βλέπω τον Αντιδήμαρχο να «βαδίζει αγέρωχος» μέσα «στα έργα του» ατενίζοντας με βλέμμα απλανές τα «οράματα του».

Ένας από τους «κολαούζους» τράβαγε φωτογραφίες «του αγέρωχου οραματιστή» που βάδιζε «ανυποψίαστος ο φίλεργος».

Εχουνε φάει μου φαίνεται μεγάλο τουφέκι με τον εαυτό τους οι «εμπνευσμένοι». Το πραγματικό τους ενδιαφέρον φοβάμαι είναι η αυτοπροβολή τους και η φωτογράφηση τους.

Ένα είναι το διαρκές αίτημα τους

«τράβα μου μία»


SPESIALIST

Ειδικός βέβαια στις φωτογραφήσεις είναι ο Vangelis. Είναι ένας specialist στο είδος.

Είτε είναι στο Παρίσι, είτε στο Λονδίνο, είτε στο Μαϊάμι, στέλνει φωτογραφία της «αφεντομουτσουνάρας» του στα τοπικά μέσα ενημέρωσης για να τον θυμόμαστε.

Φωτογραφίες κυριλέ, με κοστούμι, σπορ με σακίδιο «αλά Θεοδωράκης», δείπνου, φωτογραφίες με ύφος μπλαζέ, με ύφος light, με μειδίαμα, με υπομειδίαμα κ.λπ.

Α ναι. Είναι μοναδικοί στην φωτογραφία οι τοπικοί μας «Βεζίρηδες».

ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ

Μπότηδες παντού.

Μετά το Αργοστόλι αρχίσαμε να σπάμε μπότηδες στο Ληξούρι και στην Σάμη. Στη πραγματικότητα είμαστε έτοιμοι να μην αφήσουμε μπότη για μπότη.

Γενικά μετά την Κέρκυρα «σπαζομπότηδες» εμφανίστηκαν και στην Ζάκυνθο, στ ην Πρέβεζα, στη Λευκάδα, στην Πάτρα και αλλού.

Όλοι ακλουθώντας την παράδοση της Γεωργίας Βασιλειάδου στο «η Θεία από το Σικάγο»


ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ

Τώρα, για να έχει επιτυχία ένα «event» πρέπει να εξασφαλίζουμε την μοναδικότητα του «παραδοσιακού».

Για παράδειγμα μπορούμε να πετάμε μπότηδες στο Αργοστόλι, μόνο στο Αργοστόλι.

Στο Ληξούρι μπορούμε να πετάμε Αντιδημάρχους, στην Σάμη να πετάμε τον «ταμία» της Μελισσάνης, γενικά να πετάμε σε κάθε τόπο κάτι κατά την διαφορετική του παράδοση, ακολουθώντας το επίκαιρο «παν μέτρον άριστον».


ΑΠΟ ΤΗΝ «ΦΙΔΟΥΣΑ» ΣΤΙΣ «ΦΙΔΟΥΣΕΣ»

Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος της ανατροπής η τουλάχιστον της αμφισβήτησης «μιάς παράδοσης» η μιάς ιστορίας από την υπερβολή.

Γνωρίζουμε όλοι όπως γνωρίζουν στο Πανελλήνιο την Εκκλησιαστική δοξασία για τα φιδάκια της Παναγίας στο Μαρκόπουλο.

Η «μεταμόρφωση » των Μοναχών σε «φίδια» για να γλυτώσουν από τους πειρατές έχει την γοητεία της σαν ιστορούμενο από την Εκκλησία «γεγονός».

Η πιο ισχυρή αμφισβήτηση αυτού του Εκκλησιαστικού «πλαισίου» είναι η εμφάνιση του ιδίου «θαυμαστού» γεγονότος των φιδιών στα Αργίνια, όταν από την Παναγία «την Φιδούσα» φτάσαμε στις Παναγίες «τις Φιδούσες».

Είναι αναγκαίο το «μέτρο».

Η Παράδοση και η Ιστορία δεν μπορεί να « υπακούει» στον Τόπο, αλλά ο Τόπος πρέπει να «υπακούει» στην παράδοση και την Ιστορία.

ΣΟΦΕΡΑΝΤΖΕΣ

Ένα από « τα καλά» του Διονυσίου είναι το γνωστό

«στο τιμόνι που κρατάω μόνο εσένα αγαπάω».

Επί τη ευκαιρία που ήρθε για να διασκεδάσει τους Δημοτικούς ζεϊμπέκηδες ας σημειωθεί πως τα Δημοτικά αυτοκίνητα έχουν παραδοθεί σε γνωστές «σοφεράντζες» που χωρίς να είναι δημοτικοί υπάλληλοι έχουν πάρει ένα δημοτικό αυτοκίνητο ο κάθε ένας και με έξοδα όλων μας κάνουν τις βόλτες τους.

Για μαζέψτε τους.


ΜΕ ΚΑΛΑΜΙ

Δεν μιλώ για τους Αντιδημάρχους.

Αυτοί οδηγούν τα δημοτικά αυτοκίνητα όπως εμείς στα παιδικά μας «καβαλούσαμε το καλάμι».

Θα τους δεις παντού με τα δημοτικά αυτοκίνητα, στον μπακάλη, στον μανάβη, στον χασάπη, παντού περήφανοι βολτάρουν για «το κοινό καλό».

Turkiye «Cumhuriyeti» - Τουρκική «Δημοκρατία»

Παρακολουθώντας το Τουρκικό Δημοψήφισμα.

Έγινε αναμφίβολα με όρους απίστευτης βίας, με δεκάδες χιλιάδες κρατούμενους για πολιτικούς λόγους, με την ηγεσία του Κουρδικού κόμματος, του τρίτου σε δύναμη στην χώρα έγκλειστη, με φιμωμένο τον αντιπολιτευόμενο τύπο.

Τροποποιούνται 18 άρθρα του Τουρκικού Συντάγματος.

Με το άρθρο 105 προβλέπεται το ακαταδίωκτο του Προέδρου αφού απαιτούνται για να ασκηθεί δίωξη εναντίον του 400 βουλευτές επί 600.

Με το άρθρο 146 ο Πρόεδρος διορίζει τα 12 από τα 15 μέλη του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου ελέγχοντας απόλυτα την Δικαιοσύνη.

Άρθρο «παγίδα» το 123. Με αυτό ο Πρόεδρος έχει δικαίωμα να ιδρύει «ομόσπονδα κρατίδια» στην Τουρκία. Κρατήστε το άρθρο 123. Ίσως να είναι η αρχή «επίλυσης του Κουρδικού» ή η δικαιολογία ίδρυσης «ομόσπονδων κρατιδίων» στην Βόρεια Συρία, το Ιρακινό Κουρδιστάν ή την Βόρεια Κύπρο.

ΤΙ ΖΗΤΑΣ

Πληθαίνουν σε σημείο επιδημίας διάφοροι «εξουσιαστές» του τόπου μας, που μας ζητούν « μην γράφετε για μένα».

Κάποιοι μάλιστα είναι απαιτητικοί και βλακωδώς απειλητικοί του στυλ «αν ξαναγράψετε για μένα θα…».

«Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», ελαφρώς φοβισμένοι ως εκφοβισμένοι θα ασχοληθούμε με την ποίηση.

Κατά «Βάρναλη»

«…πέτα την ανθρωπιά σου
κι απ τον αφέντη πιάσου
κι άμα σε φτύνει αυτός
να κάθεσαι σκυφτός
και θα χεις τα πρωτεία
Στην σάπια πολιτεία».

ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Έφτασαν μέσα στο Πάσχα στην Κεφαλονιά. 47 Άνθρωποι από την Συρία, το Ιράκ και αλλού. Άντρες, Γυναίκες και Παιδιά. Ανέστιοι, φυγάδες, διωγμένοι.

Προσέτρεξαν οι ενσυνείδητοι, η Περιφέρεια με τον Παναγή Δρακουλόγκωνα, οι Πρόσκοποι, οι Σαμαρείτες, το Εργατικό Κέντρο, οι απλοί κανονικοί Άνθρωποι.

Οι του Δήμου απείχαν «κατά συνείδηση». Δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν.

Συνέπεσε το ζήτημα των προσφύγων με την άφιξη του αοιδού Στέλιου Διονυσίου και προφανώς οι Δημάρχοντες προτίμησαν τον δημοφιλή αοιδό και τις συνακόλουθες ζειμπεκιές τους.


ΑΠΟ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

Βέβαια οι Δημάρχοντες ενεργούν έτσι στο ζήτημα των Προσφύγων από πεποίθηση.

Θυμίζω την απόφαση «ντροπής» του Μαρτίου 2016, όταν ο Δήμος απάντησε αρνητικά στο αίτημα του Υπουργείου Εσωτερικών για εξεύρεση τόπου φιλοξενίας προσφύγων στην Κεφαλονιά, αν παραστεί ανάγκη.

Είπαν τότε:
«δεν μπορούμε γιατί είμαστε σεισμόπληκτοι».


ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Αλλά πριν τοποθετηθεί κάποιος στο ζήτημα των προσφύγων πρέπει να έχει στο νου του, τους 1.221.849 Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, της Θράκης και του Πόντου του 1920-1924. 

Τους 200.000 Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες του 1946-1949.

Τους Έλληνες πρόσφυγες της Αιγύπτου, του Καυκάσου, της Αλβανίας, της Ρωμυλίας.

Τους Νεοέλληνες «πρόσφυγες», τους 300.000 νέους που έφυγαν από την Πατρίδα στα τελευταία χρόνια της κρίσης σε αναζήτηση «τύχης». Όλα αυτά τα παιδιά που δεν βρήκαμε εφέτος το Πάσχα στα χωριά μας και τόσο μας λείπουν.


ΗΤΑΝ ΠΑΣΧΑ

Απρίλης του 1914, μια και μιλάμε για Πάσχα και πρόσφυγες. Ήταν τότε η άγνωστη Ελληνική «γενοκτονία της Θράκης». Η Ελληνική νίκη στους Βαλκανικούς Πολέμους δεν μένει αναπάντητη από τους Τούρκους.

150.000 χιλιάδες Θρακιώτες Έλληνες ξεριζώνονται από την Δυτική Θράκη, από την Ραιδεστό και τις Σαραντα Εκκλησιές, 22.000 χιλιάδες από την Αρκαδιούπολη. Πάσχα του 1914. Των Ελλήνων Πάσχα.

ΔΕΝ LIKE

Τον «Γάιδαρο» τον παρακολουθούν συγκεκριμένοι Άνθρωποι και φίλοι.

Δεν είναι πολλοί και τους περισσότερους τους γνωρίζουμε προσωπικά.

Εμάς δεν μας στενοχωρεί η « μικρή αναγνωσιμότητα».

Αν θέλαμε οπωσδήποτε μεγαλύτερη θα γράφαμε συνταγές μαγειρικής και κοινωνικά κουτσομπολιά, θα μπαίναμε στο παιχνίδι του «τοπικού τύπου».

Γράφουμε «για την σωτηρία της ψυχής μας», γράφουμε επειδή είμαστε αμάθητοι στην «σιωπή» αλλά και για όσους θέλουν «να μιλήσουν και δεν τολμούν» και που ίσως βρίσκουν στον Γάιδαρο την «χαμένη τους συνείδηση».

ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ένας φίλος παλαιός μου είπε «έπρεπε να τον προστατευόσουν τον Μανώλη Γλέζο, τι δουλειά έχει να τον «τιμούν» αυτοί οι τύποι που μπερδεύουν την Εθνική Αντίσταση με την Αντίσταση του θερμοσίφωνα».

Και ο Γιάννης ο Κρούσσος στο «νυστέρι» του έγραψε περίπου τα ίδια, αλλά διαφορετικά.

Εγώ το βλέπω αλλιώς. Ο Γλέζος τιμήθηκε όχι επειδή άλλαξε και έγινε σαν αυτούς, όχι επειδή «συμφώνησε»

Τιμήθηκε για αυτό που ήταν και είναι.

Αυτοί τίμησαν κατ΄ανάγκη στο πρόσωπο του την «Εθνική Αντίσταση» και ιδίως την Πατριωτική Αριστερά.

Αυτοί πρέπει να ξαναδιαβάσουν την Ιστορία και κυρίως να την κατανοήσουν.


ΒΡΕ ΟΥΣΤ

Αλλού είναι το ζήτημα.

Από τις ομιλίες των «τιμητών» κατάλαβα ότι:

Ο Παρίσης κατέβασε την Γερμανική Σημαία, ο «φίλος του» Μανώλης Γλέζος τον βοήθησε, ο Λάκης Σάντας φύλαγε τσίλιες και ο Βαγγέλης Κεκκάτος συνυπέγραψε την συμφωνία της Γιάλτας, που στην πραγματικότητα επέβαλε στον Ρούσβελτ κατά την επίσκεψη του στο Μαϊάμι.

Μπορεί όμως και να μην κατάλαβα καλά.

Ο ΓΙΑΚΟΥΜΑΤΟΣ

Ωραίος ο παίκτης.

«Δεν ήξερε» και ο Γιακουμάτος και ενθυλάκωσε το 300αρι του χαμηλοσυνταξιούχου.

Αυτός αποδείχτηκε χειρότερος όλων.

Είπε μετά το κράξιμο

«τα έδωσα για αγαθοεργίες, σε ένα φτωχό στον δρόμο, σε δύο άστεγους, σε τρείς πρόσφυγες κλπ».

Ναι, για τέτοια κακομοιριά μιλάμε.

ΜΕ ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΜΕ ΜΟΛΥΒΙ

Η περηφάνια μου για τους Νέους και τις Νέες, για τα παιδιά μας δικαιολογείται.

Μετά τις καταπληκτικές παραστάσεις οι Μαθητές του Γενικού Λυκείου δημοσιοποίησαν απολογισμό των παραστάσεων, την τύχη των χρημάτων.

Αγόρασαν και παρέδωσαν τρόφιμα και πράγματα στο Ορφανοτροφείο. Ο Λογαριασμός καθαρός

«ένα και ένα κάνουν δύο».

Όχι σαν τους διαχειριστές του Δημοσίου χρήματος που είναι οπαδοί του

«3 το λάδι, 2 το ξύδι 10 το λαδόξυδο».

ΣΤΑ ΘΟΛΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΝΗΣ

Επιμένω στην άποψη που διατύπωσα σε προηγούμενο δημοσίευμα για το «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει».

Για Ιστορικούς όμως λόγους και χάριν της «προστασίας του περιβάλλοντος» αναφέρομαι στα «θολά νερά» της Μελισσάνης που βλακωδώς οι τουριστικοί οδηγοί αναφέρουν ως «βαθυγάλαζα», ενώ αυτά ήταν, είναι και φοβάμαι πως θα είναι «θολά».


ΦΛΩΡΑΤΟΣ «ΡΕΜΟΥΛΑ»

Στις 18 Νοεμβρίου στο Δημοτικό Συμβούλιο ο κ. Θόδωρος Φλωράτος δημόσια και κατά λέξη είπε

«…στην Μελισσάνη γίνονται ρεμούλες με τα εισιτήρια…».

Μια σοβαρή Δημοτική Αρχή θα έστελνε την καταγγελία ή τον καταγγέλλοντα στον Εισαγγελέα, θα ζητούσε την διερεύνηση των καταγγελλομένων ή την τιμωρία του καταγγέλλοντος αν τον θεωρούσε ψευδολόγο.

Τα ίδια ακριβώς θα έπρεπε να πράξουν και τα μέλη του Συμβουλίου, όλα τα μέλη του Συμβουλίου, αν σεβόντουσαν τον εαυτό τους και τον ρόλο τους.

Σίγησαν όμως όλοι μπροστά στην σοβαρή καταγγελία, που έπεσε σαν βόμβα μέσα στα «θολά νερά της Μελισσάνης».


ΥΔΑΤΟΓΡΑΦΗΜΑ

Μέσα στην γενική συγκίνηση από την καταγγελία Φλωράτου ο «Αρχηγός των ατάκτων» Αντιδήμαρχος Λυκούδης, αποτιμώντας με ακρίβεια το πραγματικό βάρος και σθένος του Δημοτικού Συμβουλίου τους ανακοίνωσε, για να τους κάνει προφανώς πλάκα.

«θα σας κάνω υδατογράφημα».

Η ανακοίνωση του «Αρχηγού» πανικόβαλε πολλούς των συμβούλων, που μπερδεύουν το υδατογράφημα με το καρδιογράφημα και άρχισαν μεταξύ τους να ρωτάνε δειλά «αν πονάει».

Ηρέμησαν όταν ο αρμόδιος Υπάλληλος έφερε στο Συμβούλιο το κατάλληλο μηχάνημα «ανίχνευσης» των εισιτηρίων, στο οποίο ο «Αρχηγός» δοκίμασε ως νέος Χιουντίνι τα εισιτήρια και ανακοίνωσε περιχαρής και τροπαιούχος στο «σώμα» «έχουν υδατογράφημα, είναι πεντακάθαρα».

Οι «βασιβουζούκοι» του Συμβουλίου έκλαιγαν από συγκίνηση αλαλάζοντας τα γνωστά .

«τους σκίσαμε, τι υδατογράφημα τους κάμαμε, είμαστε πολύ υδατογραφικοί, μπράβο στον ηγέτη, και πάλι μπράβο και ειμαστε ωραίοι».

Η Αντιπολίτευση ως συνήθως έκανε «γαργάρα» τα μη γάργαρα νερά της Μελισσάνης, που παρέμειναν «θολά» αφού το ζητούμενο δεν ήταν το «υδρογράφημα» αλλά το αν κόβονται τα «υδατογραφημένα» εισιτήρια ή αν η Μελισσάνη παραμένει «βαρέλι με πρόβλημα στις δούγες».


ΡΟΤΒΑΪΛΕΡ

Ξαφνικά και ενώ ο Λυκούδης καλαμπούριζε με το «υδατογράφημα» του, πετάγεται ο Σπύρος ο Σπαθής να φάει τους καταγγέλλοντες ζωντανούς.

«αύριο θα πάω στον Εισαγγελέα, να διερευνήσει την υπόθεση» είπε αγριεμένος ο Σπύρος.

Ανατρίχιασαν οι παρευρισκόμενοι που είδαν τον Σπύρο αποφασισμένο να «πάει στον Εισαγγελέα αύριο».

Βέβαια δεν «πήγε» ο Σπύρος. Που να μπλέκουμε σου λέει με Εισαγγελείς, που είναι και περίεργοι άνθρωποι και ενίοτε ψάχνονται και ψάχνουν.

Έτσι απλά το πε και «το ρίξε» στα νερά της Μελισσάνης που παρέμειναν «θολά».


ΘΟΛΩΜΕΝΟΙ

Πέρασαν 5 μήνες από τότε που καταγγέλθηκε πως τα νερά της Μελισσάνης «είναι θολά».

Όλοι θα πήγαιναν στον Εισαγγελέα αλλά κανείς δεν πήγε.

Στο Συμβούλιο της 1ης Απριλίου ο Θεόφιλος κατήγγειλε πως «η διαδικασία στην Μελισσάνη είναι θολή».

Ανά μανά τα ίδια.

«Θα σας κάνουμε νέο υδατογράφημα» οι μεν, «Θα σας πάμε στον Εισαγγελέα σαν την προηγούμενη φορά που δεν σας πήγαμε» οι δε.

Ο Σπαθής προσπαθούσε «να κόψει την αλυσίδα να ορμίσει».

Ήταν και κοντά ξημέρωμα, ήταν όλοι θολωμένοι, βαρέσανε διάλυση και μείνανε τα νερά της Μελισσάνης «θολά».


«ΑΜΜΕΣ ΔΕ ΓΕΣΣΟΜΕΘΑ ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΡΟΝΕΣ»

Γιαυτό επιμένω στο «κόρακας κοράκου…»

Κανείς φοβάμαι δεν θέλει να αλλάξει το καθεστώς Μελισσάνης. Περιμένουν όλοι την δική τους «σειρά».

Πιστεύοντας και ελπίζοντας τότε να φανούν των νυν «πολλώ κάρρονες».

Η ΑΠΕΙΡΑΝΘΟΣ


«Στ΄ Απεράθου» λένε στην Νάξο. Έτσι αποκαλούν την Απείρανθο, το χωριό του Μανώλη Γλέζου που είχαμε την Τιμή να δεχθούμε. 

Με αφορμή αυτήν την επίσκεψη...

Η Απείρανθος είναι ένα χωριό στο Βουνό, όπου κατοικούν 1000 περίπου κάτοικοι, που ασχολούνται κύρια με την κτηνοτροφία.

Ας πούμε κάτι σαν τα Ομαλά η τα Δειληνάτα.

Βρέθηκα στην Απείρανθο πριν λίγα χρόνια και έφυγα με περηφάνια για τον Τόπο τους, με πόνο για τον Τόπο μου. Στην Απείρανθο λειτουργούν:


ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ «ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΠΑΡΔΑΝΗΣ»

Ονομάστηκε προς τιμήν του Μαθηματικού Μιχάλη Μπαρδάνη, που απολυμένος από το Δημόσιο λόγω των «αντεθνικών» πολιτικών του πεποιθήσεων, ασχολήθηκε με την συλλογή αρχαιοτήτων που οι Απειρανθήτες είχαν συλλέξει μέσα από λαθρανασκαφές.

Τα λαθραία ευρήματα συγκεντρώθηκαν και οι κάτοικοι πείστηκαν πως το χωριό τους θα προκόψει στο μέλλον μέσα από δρόμους συλλογικής και νόμιμης δράσης.

Σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Της Απειράνθου εκτίθενται 1200 περίπου αρχαιολογικά εκθέματα.


ΤΟ ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ «ΠΕΤΡΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ»

Ιδρύθηκε το 1964 και αφιερώθηκε στην μνήμη του Απειρανθήτη Πρωθυπουργού της Ελλάδας Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη που εκτελέστηκε μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και λόγω αυτής το 1922 στο Γουδί.

Στο Μουσείο Γεωλογίας εκτίθενται περίπου 2000 εκθέματα και αναδεικνύεται εκεί η παράδοση της Απειράνθου στο Σμυρίγλι και η γεωλογική ποικιλία των Κυκλάδων.


ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ιδρύθηκε το 1996 με πρωτοβουλία τοπικού Συλλόγου και εκθέτει 300 αποξηραμένα φυτά, 80 αποξηραμένους μύκητες, 260 κοχύλια της Νάξου, σκελετούς θηλαστικών της θάλασσας και της ξηράς.

Στο Μουσείο υπάρχουν δυο ενυδρεία και λειτουργεί με εθελοντές απασχολούμενους.



ΤΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ «ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΕΙΝΑΣ»

Ιδρύθηκε το 1986 με πρωτοβουλία του Μανώλη Γλέζου. Εκεί εκτίθενται εργαλεία και αντικείμενα της καθημερινής ζωής στην Απείρανθο στον χρόνο.

Το Μουσείο «τροφοδοτείται» από την προσφορά σε αντικείμενα των κατοίκων. Είναι αφιερωμένο στον Απειρανθήτη Αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Γιάννη Κατεινά.


ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ «ΝΙΚΟΣ ΓΛΕΖΟΣ»

Ο Νίκος Γλέζος ήταν 19 χρονών όταν οι Γερμανοί τον εκτέλεσαν στον «τοίχο της Καισαριανής» το 1944.

Όταν τον πήγαιναν για εκτέλεση μέσα από το καμιόνι έγραψε στην Μάνα του:
«Αγαπητή Μητέρα σε φιλώ. Χαιρετισμούς, σήμερα πάω για εκτέλεση, πέφτοντας για τον Ελληνικό Λαό».

Ήταν ο αδελφός του Μανώλη Γλέζου. Το 1964 η Οικογένεια Γλέζου ίδρυσε την Βιβλιοθήκη στο όνομα του και στην Τιμή του.

Η Βιβλιοθήκη έχει περισσότερα από 26.000 βιβλία και εγκαινιάστηκε από τον ίδιο τον Μανώλη Γλέζο.


ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Το 1981 έγινε στην Απείρανθο έκθεση ζωγραφικής όπου μετείχαν 17 καλλιτέχνες που κατάγονται η ζουν ή έχουν σχέση με την Απείρανθο.

Τότε έπεσε η ιδέα για την δημιουργία Μουσείου εικαστικών Τεχνών.

Το Μουσείο ιδρύθηκε το 2008 και σήμερα εκτίθενται σε αυτό έργα 47 καλλιτεχνών της Απειράνθου.

ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ «Ευρωπαϊκό Νησί Πολιτισμού» - ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΜΙΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

Μετά από αυτά νιώθω τις δυσκολίες υποστήριξης της πρότασης για ανακήρυξη της Κεφαλονιάς σε «Ευρωπαϊκό Νησί Πολιτισμού».

Καλά η Νάξος ή η Τήνος των 29 Μουσείων θα έχουν ισχυρούς λόγους να επιχειρηματολογήσουν υπέρ τους.

Αλλά εμείς; Δεν ξέρω αν έχουμε το δικαίωμα.

Σκέφτομαι την ομιλία του Βαγγέλη Κεκκάτου προς τους «Κουτόφραγκους» στις Βρυξέλες. Δεν ξέρω τι τους είπε για τον «ενεστώτα Πολιτισμό» μας.

Αν όμως ήταν ειλικρινής θα μπορούσε να τους πει:


«ΤΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΩΝ»

«Θέλουμε, συνερωπαίοι να ανακηρυχτούμε σε Κέντρο του Νησιωτικού Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, όχι τόσο για την Παράδοση μας στην Μουσική, στις Τέχνες και στα Γράμματα, αφού αυτά τα έχουμε ξεχάσει, αλλά για αυτό που είμαστε σήμερα.

Είναι αλήθεια πως το Αρχαιολογικό Μουσείο στο Αργοστόλι είναι κλειστό και στο Ληξούρι μια αποθήκη».



Το Κάστρο της Άσσου το παραδώσαμε στους γιδοβοσκούς, του Αγίου Γεωργίου το αφήσαμε κλειστό.

Ο Μυκηναϊκός Τάφος στα Τζαννάτα κινδυνεύει να καταρρεύσει, τα ευρήματα του Σπηλαίου της Δράκαινας τα βάλαμε στο πιο ανήλιαγο υπόγειο.

Τις Αρχαίες μας Πόλεις τις αφήσαμε να ρημάξουν. Ούτε ξερουμε που είναι.



Κλείσαμε την Βιβλιοθήκη του Αργοστολίου και η Ιακωβάτειος βιβλιοθήκη στο Ληξουρι ακόμα δεν έχει επισκευαστεί. Παραδώσαμε το Αρχαιολογικό Σπήλαιο της Μελισσάνης σε ένα σύστημα ιδιωτών «που ξέρει καλύτερα». Το στάδιο του Αργοστολίου είναι κλειστό» 

«Χώσαμε» στην Σάμη σπουδαία ψηφιδωτά, εγκαταλείψαμε τα Αρχαία νεκροταφεία και την ιστορική Μνήμη μας»

«Αγαπάμε το θέατρο. Οχι τοσο την τραγωδία και την κωμωδία. Είμαστε κυρίως λάτρεις του Σεφερλή και μύστες Καλλιστείων ή συναφών θεσμών» 



«Αληθέυει πως δε μας αρέσει ιδιαίτερα η κλασσική ή η παραδοσιακή μουσική. Ειδικευόμαστε περισσότερο σε μεταμεσονύχτια μουσικά σχήματα»


«Αλλά παρόλα αυτά πιστεύω πως δικαιούμαστε να ανακηρυχτούμε σε Πολιτιστικό Νησί της Ευρώπης. Το δικαίωμα αυτό μας το δίνει η μαγκιά και το κυριλίκι μας.

Η ροπή μας προς το ελαφρολαικό τραγούδι.

Η καρναβαλική μας διάθεση.

Η επίδοση μας στο ζεϊμπέκικο.

Το image μας»




Όμως ο Βαγγέλης δεν τους τα είπε έτσι.

Eίπε στους Ευρωπαίους πως είμαστε διαφορετικοί.

Αλλά δυστυχώς φοβάμαι πως είμαστε έτσι.

«Ο ΠΡΑΚΤΩΡ Θ-Β» ΣΥΝΑΝΤΑ «ΤΟΝ ΑΣΤΥΝΟΜΟ ΣΑΪΝΙ»

Είδε ο άνθρωπος από κάμερα ότι στο διαμέρισμα της Μάνας του είχανε εισβάλει ληστές. Ειδοποιεί την Αστυνομία. Πλακώνουν οι «αετοί» που έχουν ειδικευτεί σε μηνύσεις για «κράνος» και με άνεση χρόνου, πιάνουν 2 λησταρχέους, άλλος ένας σκοτώνεται πέφτοντας από τον «έβδομο» και ο τέταρτος, σύμφωνα με την ανακοίνωση «διέφυγε την σύλληψη και αναζητείται».

Το βράδυ, μετά από την φουρτούνα που είχαν περάσει οι άνθρωποι πάνε να κοιμηθούνε ήσυχοι, πως «ο διαφεύγων την σύλληψη αναζητείται».

«Πιάσε μου ματάκια μου την νυχτικιά μου από την ντουλάπα» είπε η ταλαίπωρη μάνα στον γιό της.

Πάνε «τα ματάκια της» να πιάσουν την νυχτικιά και πετάγεται από την ντουλάπα ο «διαφεύγων και αναζητούμενος», φρέσκος-φρέσκος από τις τούφες που είχε ρίξει επί 14 ώρες μέσα στην θαλπωρή της ντουλάπας.

« Τσά! Που είχαμε μείνει;» τους είπε ο αρχιληστής.

Οι «Σαίνηδες» ανέλαβαν ξανά καθήκοντα. Πήραν την πόρτα της ντουλάπας για «αναζήτηση αποτυπωμάτων».

Ασφαλώς κανείς δεν παραιτήθηκε. Ούτε καν ο Διοικητής, ο Αρχηγός, έστω ο αρμόδιος Υπουργός.

Κατά την επίσημη ανακοίνωση φταίνε «οι προηγούμενοι» που δεν έψαξαν καλά, χωρίς όμως να προσδιορίζεται «ποιοι είναι οι προηγούμενοι».

Πρόκειται για προφανή σύγκρουση καθηκόντων του «πράκτορα Θ-Β με τον Αστυνόμο Σαΐνι»

ΚΟΡΑΚΑΣ ΚΟΡΑΚΟΥ…

«Θα τους πάω στον Εισαγγελέα» είπε ο Τζωρτζάτος.

«Θα τον πάμε στον Εισαγγελέα τον Τζωρτζάτο» είπαν οι Δημοτικοί «καθαροχέρηδες».

«Να παρέμβει ο Εισαγγελέας» ανακοίνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

«Να αποσταλούν τα καταγγελλόμενα στον Εισαγγελέα» είπε η, στα χαρτιά, αντιπολίτευση.

«Όποιος θέλει να πάει στον Εισαγγελέα» είπε ο Αρχιαντιδήμαρχος.

Ασφαλώς κανείς δεν πήγε η δεν θα πάει στον Εισαγγελέα, διότι «κόρακας, κοράκου μάτι….».

Απλά τα λένε «για το θεαθήναι».

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ - «Η Ιστορία δύο γραμματοσήμων»

Ο Μανώλης Γλέζος βρίσκεται στην Κεφαλονιά. Επί τη ευκαιρία της εδώ παρουσίας αυτού του Συνεπή με την Ιστορία και τον εαυτό του Ανθρώπου ας πούμε την «Ιστορία δύο γραμματοσήμων».

Το 1958 η Ελληνική Κυβέρνηση Καραμανλή συλλαμβάνει τον Μανώλη Γλέζο, μέλος και στέλεχος τότε της ΕΔΑ αλλά και του παράνομου ΚΚΕ κατηγορούμενο για «κατασκοπία κατά της χώρας».

Το 1959 γίνεται η «Δίκη» και ο Γλέζος καταδικάζεται και παραμένει στις φυλακές, παρά την παγκόσμια κινητοποίηση και κατακραυγή υπέρ της αποφυλάκισης του Μανώλη Γλέζου.

Η ΕΣΣΔ τότε στο πλαίσιο της παγκόσμιας υποστήριξης στον Γλέζο εξέδωσε γραμματόσημο που υπενθύμιζε τον « άθλο της Ακρόπολης».

Σε αντίποινα η Ελληνική Κυβέρνηση έθεσε σε κυκλοφορία γραμματόσημο με την μορφή του Ιμρε Νάγκυ, ηγέτη των εξεγερμένων της Βουδαπέστης που είχε καταδικαστεί από τους Σοβιετικούς το 1958, παρά την αντίδραση του Δυτικού κόσμου.

Τα δύο γραμματόσημα παρέμειναν σε κυκλοφορία για 30 περίπου μέρες, όταν και αμοιβαία αποσύρθηκαν.

59 χρόνια μετά η Ελλάδα, δικαίως και επιτέλους εξέδωσε γραμματόσημο το 2016 με την μορφή του Μανώλη Γλέζου, τιμώντας τα 75 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ.

ΔΙΩΓΜΕΝΟΣ-ΔΑΡΜΕΝΟΣ-ΓΔΑΡΜΕΝΟΣ

«Τον κτυπάς τον Δήμαρχο αλύπητα» μου είπε φίλος, που μάλλον δε είχε αναγνώσει ορθά τα γραμμένα μου.

Δεν το νιώθω έτσι. 

Αντίθετα μάλιστα τον Αλέκο τον Παρίση τον σέβομαι σαν άνθρωπο.

Πιστεύω πως είναι παντελώς ακατάλληλος για Δήμαρχος, αλλά αυτή είναι η γνώμη μου.

Σαν άνθρωπο όμως δεν τον θεωρώ «κροπιά».

Να πω μάλιστα πως τον λυπάμαι, γιατί φοβάμαι πως θα φύγει από τον Δήμο κάποια στιγμή, όπως φεύγουν όλοι, αλλά αυτός θα φύγει,

«διωγμένος, δαρμένος, γδαρμένος».

Ιδίως γδαρμένος.