ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΟΔΟ BAS CASTELET 8

 

Με το τραίνο από την Nice με προορισμό την Antibes.

Aπο την Νίκαια  των Ελλήνων στην Αντίπολη των Ελλήνων.

Νότια Γαλλία.

Ήθελα να φτάσω, προσκυνητής, στο σπίτι της οδού Bas Castelet αριθμός 8.

Ήξερα  πως ο «ένοικος» δεν ήταν πια εκεί.

ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Eνα   μικρό σπιτάκι σε έναν δρόμο που κυριαρχούν τα λουλούδια.

Μπουκαμβίλιες παντού.

Στο νούμερο 8 της οδού Bas Castelet η πόρτα ερμητικά κλειστή.

Η τελευταία κατοικία του Νίκου και της Έλενας Καζαντζάκη.

Εδώ γράφτηκε η «αναφορά στον Γκρέκο», εδώ μεταφράστηκε η Οδύσσεια.

Αυτήν την πόρτα πέρασε η Μελίνα Μερκούρη και ο Ζυλ Ντασέν  στην συνάντηση και απόφαση για τον «Χριστό που ξανασταυρώνεται».

Όλα γίνανε πίσω από αυτή την κλειστή πόρτα.

Από την μεριά της θάλασσας ένα μπαλκόνι που ατενίζει την θάλασσα της Λιγουρίας και μακριά την Κρήτη.

Αυτήν την Κρήτη έβλεπε ο Καζαντζάκης όταν αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αντίμπ.

Του θύμιζε αυτή η Πόλη την «Κρήτη του».

Χρώμα, λουλούδια ,μικρά δρομάκια και κύρια: Θάλασσα.

Μια Κρήτη στην Νότια Γαλλία.

Η τελευταία του κατοικία μέχρι που έφυγε από την ζωή το 1957.

Κάτω από το μπαλκόνι στον βράχο μια πινακίδα στα Γαλλικά:

«Νίκος Καζαντζάκης Έλληνας Ποιητής… Είμαι ελεύθερος».

«ΨΑΧΝΕΤΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΆΚΗ;»

Κάθισα στο πεζούλι της πόρτας.

Στην απέναντι πλευρά του δρόμου μια ηλικιωμένη κυρία σκάλιζε τα λουλούδια στην αρτάνα του σπιτιού της.

Μια γελαστή όμορφη κυρία.

«ψάχνετε το σπίτι του Καζαντζάκη; »με ρώτησε.

«Ήμουν 13 χρόνων όταν πέθανε. Θυμάμαι καλά την κυρία Έλενα…».

Την άφησα να μιλάει χωρίς σκέψη να την διακόψω. Δεν της είπα καν ότι η γνώση μου στα Γαλλικά είναι περισσότερο «διαίσθηση» παρά γνώση.

Είμαι βέβαιος πως έλεγε για την όψη, την γλυκύτητα ,την χειμαρρώδη παρουσία του Καζαντζάκη, τον λόγο του, την περπατησιά του, την Ελληνικότητα, την λαλιά του.

Την άφησα να μιλάει, με γλώσσα λυρική που δεν καταλάβαινα αλλά «κατανοούσα» .

Στο τέλος  η ύβρις:

«το σπίτι πουλήθηκε πρόσφατα σε ένα ζευγάρι Εγγλέζων»

Ύβρις.

Το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, κάποιος Ελληνικός Φορέας δεν μπόρεσε αλλά και ούτε θα σκέφτηκε, να αγοράσει το τελευταίο σπίτι του Καζαντζάκη.

Την χαιρέτησα με το κεφάλι σκυφτό. Ένιωθα ντροπή για την απώλεια και την έλλειψη αυτογνωσίας από ένα Κράτος, μια Χώρα που λησμονεί.

«Το τελευταίο σπίτι του Καζαντζάκη το αγόρασαν κάτι Άγγλοι»

Από την άλλη μεριά σκεπτόμουν πως ο Καζαντζάκης υπάρχει ακόμα εκεί!

Υπάρχει το σπίτι του, υπάρχει μια πινακίδα που το Γαλλικό κράτος τοποθέτησε εκεί. Κύρια υπάρχει η μνήμη που σώζεται από την ευγενική γειτόνισσα.

Κίνησα να φύγω. Διάβασα για τελευταία φορά σαν αποχαιρετισμό την πινακίδα στα Γαλλικά:

«Νίκος Καζαντζάκης Έλληνας Ποιητής…

Δεν φοβάμαι τίποτα

Δεν ελπίζω τίποτα.

Είμαι Ελεύθερος!»

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΠΙΖΕΙ ΑΚΟΜΑ!

Με θυμό πήρα τον δρόμο της επιστροφής.

«Τέτοια χώρα,

τέτοια Ιστορία ,τέτοιος πολιτισμός και να μην δρουν; Να μην αντιδρούν; ούτε το σπίτι του Καζαντζάκη; συνέχεια απώλειες .Τι θα αφήσουμε στις γενιές που έρχονται;»

Τότε συνέβη το θαύμα!

Δυο νέα παιδιά .Ένα αγόρι και ένα κορίτσι γεμάτα «φως».

Φοιτητές στην Σχολή Καλών Τεχνών.

Έλληνες.

«Ψάχνουμε ένα ποίημα του Καζαντζάκη γραμμένο σε ένα βράχο» με ρώτησαν.

Μιλάγαμε για ώρα. Για τον Καζαντζάκη.

Δύο 20χρονα παιδιά αναζητούσαν την Ιστορία.

Δεν ξέχασαν. Δεν ξέχασαν τον Καζαντζάκη.

Για μένα η παρουσία τους εκεί και η συνάντηση μας ήταν ένα θαύμα.

Ναι η Ελλάδα επιζεί ακόμα.

 

Ο Καζαντζάκης το είπε και έχει δίκιο:

«Η Ελλάδα επιζεί ακόμα.

Επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα».

 

Υ.Γ: Στην Πόπη και τον γιό μας τον Σπύρο. Συνταξιδιώτες σε μια αξέχαστη «εκδρομή».

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΚΟ

 

Οι μη γνωρίζοντες έγραψαν: «έφυγε από την ζωή γνωστός ωρολογοποιός  του Λιθοστρώτου».

Για αυτούς που ήξεραν ο Κόκος Πολλάτος ήταν πρωταγωνιστής στην μεγάλη προσπάθεια για την Αλλαγή στα Νησιά μας.

Μιλούσε λίγο.

Σκεπτόταν πάντα.

Έκρινε σωστά.

Αποφάσιζε δίκαια.

Το γράφω με γνώση:

Από εκείνη την νικηφόρα Γενιά της Αλλαγής στην Κεφαλονιά και στην Ιθάκη:

Κανείς δεν ήταν σαν τον Κόκο.

ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΜΑΓΙΑ…

 

Πάω ο φουκαράς να ψάξω στο  internet για κάτι που μου στείλανε και δεν γνωρίζω την προέλευση του.

Γράφω:

«μου έχουν στείλει…»

Με το που γράφω : «μου έχουν…» πετάει από κάτω:

«μου έχουν κάνει μάγια…»

Και αμέσως παρακάτω: «μου έχουν κάνει μάγια να μην παντρευτώ».

Αυτά είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα που αναζητούν στο Ιντερνέτ οι Πανέλληνες:

«μας έχουν κάνει μάγια» γενικά ως Έθνος.

ΝΤΙΡΛΑ!

 

Ο Σωτήρης ο Κουρής επισκέφτηκε τον Υπουργό μας της Αγροτικής Ανάπτυξης Σίμο Κεδίκογλου για να συζητήσουν θέματα των αρμοδιοτήτων τους.

Ελπίζω να τον βρήκε νηφάλιο τον Υπουργό μας ο Σωτήρης και να συζήτησαν σοβαρά.

Να, το γράφω επειδή πριν λίγες ημέρες ο Υπουργός εμφανίστηκε στην Έκθεση Τροφίμων και Ποτών «ντίρλα».

Είχε φαίνεται ασχοληθεί περισσότερο με τα ποτά παρά με τα τρόφιμα.

Ας τοποθετηθεί ο Σωτήρης δημόσια και ας ενημερώσει τους Κεφαλλήνας επί του κρισίμου ερωτήματος.

«Ήταν τελικά ο Υπουργός ντίρλα ή όχι;».

ΣΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΤΖΩΡΤΖ ΧΟΡΤΟΝ

 

Παρακολουθώ την «έξοδο» του Έλληνα Προξένου κ.Ανδρουλάκη από την Μαριούπολη.

Αξίζει τιμή στον Πρόξενο.

Δεν δραπέτευσε και δεν έρριψε την ασπίδα.

Παρέμεινε μέχρι τέλους.

Στην Σμύρνη το 1922 ο Ύπατος Αρμοστής Σμύρνης Αριστείδης Στεργιάδης έφυγε 3 ημέρες πριν μπουν οι Τούρκοι στην Πόλη.

Πήγε στην Γαλλία και δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα.

Πέθανε στην Γαλλία το 1949 μετά από 27 χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης, αλλά στην Ελλάδα δεν επέστρεψε ποτέ.

Έφυγε αφήνοντας πίσω του 500.000 Ελλήνων στην τύχη τους.

Ο Αμερικάνος Πρόξενος στην Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον παρέμεινε στην Σμύρνη.

Μέχρι που η Σμύρνη κάηκε!

Έσωσε χιλιάδες Ελλήνων .Προστάτευσε όσους μπορούσε αυτός ο Πρόξενος των ΗΠΑ.

Ποιο Έλληνας από τους Έλληνες.

Τιμή στον Πρόξενο της Μαριούπολης.

Τιμή στους Χόρτον της Ιστορίας.

«ΣΕΣΗΠΥΙΑ»ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ!

 

Το θυμήθηκα διαβάζοντας περισπούδαστο άρθρο «λαϊκού αρθρογράφου Κεφαλληνίας».

Έγραψε αλλά «δεν έγραψε» ο αγαπητός αρθρογράφος για το Αργοστόλι και την Κεφαλονιά γενικά, άρθρο με τίτλο:

«σεσηπύια κατάσταση».

Να πω απλά λόγω και του πολέμου στην Αζοφική ότι η Αζοφική θάλασσα και ιδιαίτερα μέρος αυτής ονομαζόταν από τους Έλληνες :

«σεσηπύια θάλασσα»

Λόγω της βρώμας που ανέδυε από την σήψη των φερτών υλικών που μετέφεραν τα ποτάμια και του μικρού της βάθους.

Δηλαδή: «σαπίλα».Τώρα στην Αζοφική πόλεμος.  Σαπίλα!

Γενικά κάθε πολεμική σύγκρουση είναι «σεσηπύια»

Και ενίοτε σεσηπύια είναι και η Δημοσιογραφία.

«ΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ»

Η Ελλάδα οφείλει να απαγορεύσει με Νόμο την συμμετοχή Ελλήνων εθελοντών στον Πόλεμο της Ουκρανίας.

Ήδη η Ουκρανική Κυβέρνηση καλεί εθελοντές από όλο τον Κόσμο να πάρουν μέρος στον πόλεμο στο πλευρό της.

Υπενθυμίζω την εγκληματική και προσβλητική για την Ελλάδα και την Ιστορία της συμμετοχή «Ελλήνων εθνικιστών εθελοντών» στον πόλεμο της Βοσνίας.

Η «Ελληνική Εθελοντική Φρουρά».

100 περίπου ακραίοι στο πλευρό των Σερβοβόσνιων και του Μπλάνιτς.

Είναι μελανό σημάδι στην Ιστορία του Ελληνισμού η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στην Σφαγή της Σρεμπρένιτσα.

Οι «Γυναίκες της Βοσνίας»,οι χήρες,οι κόρες,οι μανάδες των θυμάτων της Σφαγής αναζητούν την συνευθύνη των Ελλήνων στο μεγαλύτερο έγκλημα που έγινε στον εμφύλιο της Βοσνίας.

Κανείς Έλληνας στις «Σεμπρένιτσες» του μέλλοντος.

Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟ ΧΑΒΙΑΡΙ;

 

Ουκρανία και Αζοφική και Κριμαία.

Πεδίο Πολέμου. Πολλών Πολέμων.

Πολέμων που δεν τέλειωσαν ποτέ.

Οι Έλληνες εκεί πάντα. Κομμάτι της Ιστορίας αυτού του τόπου.

Φυγάδες ,Πρόσφυγες, Κυνηγημένοι ,Πειρατές, Πολεμιστές, Καπετάνιοι,έμποροι.

Ο Βαρβάκης ,οι Βαλλιάνοι, ο Βεργωτής, ο Λάμπρος Κατσώνης ,οι Καγκελάρηδες…

Εκεί.

Σαν ερώτημα ποια και με την προσδοκία της Ειρήνης:

«ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι;»

DIPLOMACY

 

Πιστεύω πως η Ελληνική διπλωματία θα πρέπει να διαβάσει και να διαβάσει καλά το γνωστό βιβλίο του Χένρυ Κίσινγκερ:

«Diplomacy».

Έχει κυκλοφορήσει το 1994 και έχει μάλιστα μεταφραστεί στα Ελληνικά.

Η Εξωτερική πολιτική πρέπει να έχει μέσα της:

Την γνώση της Ιστορίας και

Τον ρεαλισμό.

Στην Ελλάδα φοβάμαι ότι οι ασκούντες την Εξωτερική Πολιτική της Χώρας έχουν άγνοια της Ιστορίας και έλλειμμα ρεαλισμού.

Δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα στο διεθνές πεδίο.

Δεν έχουν σχέδιο και δεν μπορούν να προβλέψουν την αντανάκλαση των πράξεων τους.

Δεν βρίσκονται μπροστά από τις εξελίξεις αλλά είναι απλοί παρατηρητές των εξελίξεων.

Ο ΓΙΑΝΝΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ

Την Ελληνική έκδοση του Βιβλίου του Χένρυ Κίσινγκερ προλογίζει ο αλησμόνητος Γιάννος Κρανιδιώτης.

Κύπριος, Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας στην Κυβέρνηση του Αντρέα Παπανδρέου, του οποίου υπήρξε σύμβουλος σε ζητήματα Εξωτερικής Πολιτικής.

Διαβάστε τον πρόλογο του Γιάννου Κρανιδιώτη.

Η απώλεια του το 1999 ήταν τεράστιο πλήγμα για την Χώρα.

Και όσα επακολούθησαν.

«ΦΥΛΑΤΤΕΙΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΣ»

Θυμήθηκα τον Γιάννο Κρανιδιώτη όταν άκουσα πως εγκατέλειψε το Κίεβο ο Πρέσβης της Ελλάδας.

Στεναχωρήθηκα. Ιδίως γιατί τον ξέρω τον Πρέσβη τον Βασίλη τον Μπορνόβα από παλιά.

Έπρεπε να παραμείνει «φυλάττειν Θερμοπύλας».

Στην ζωή μια φορά θα σου δοθεί η ευκαιρία να καταταχθείς στους «Λεωνίδες».

     «Μοίρα μου η μοίρα του Λαού μου.

        Φυλάττειν Θερμοπύλας.

         Πεδία μαχών

        Και τόπους εκτελέσεων

         Πάντα χώρον

         Όπου το φρόνημα

         Δεν εγονάτισεν.

         Φυλάττειν!»

Του Γιάννη Νεγρεπόντη.

 

 

« ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ»

 

Ήταν ένα κείμενο οργής.

Αυτό που έγραψε ο φίλος Μιχάλης Μοσχονάς για την στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης και του «τσούρμου των Ελλήνων αναλυτών» για την Ουκρανία και την Ρώσικη εισβολή.

Υπάρχει έλλειμμα διπλωματίας στην Ελλάδα.

Μια  Χώρα ,μια Κυβέρνηση, που πρώτα ενεργεί και μετά σκέπτεται.

Έχουμε ιστορικά το ταλέντο:

Nα παράγουμε εχθρούς.

Να μετατρέπουμε σε εχθρούς ακόμα και τους ιστορικά φίλους.

Να αποτρέπουμε τους δυνητικά φίλους.

Ήταν καρπός της οργής όμως το δημοσίευμα του Μιχάλη.

«τα σταφύλια της δικής του οργής».

ΤΟ «ΔΙΚΑΙΟ» ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Το λέει ο Λαβρώφ: «τηρούμε το δίκαιο του πολέμου»

Λέει αλήθεια.

Ο Ο.Η.Ε επιτρέπει σύμφωνα με τις συνθήκες της Γενεύης, του Λονδίνου, της Χάγης, των Βρυξελών, της Πετρούπολης ,του Παρισιού…

«τα πολεμικά στρατηγήματα και τεχνάσματα, τους αποκλεισμούς Πόλεων και Χωριών ώστε να επέλθει πείνα και στέρηση στους πολιορκούμενους ,τους βομβαρδισμούς και την κατάληψη της Χώρας».

Α, όλα και όλα.

Τηρείται το «δίκαιο του Πολέμου» απαράβατα.

ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΩΙΚΟ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ Η ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ...

 

Άταφοι οι νεκροί στην Μαριούπολη.

Νεκροί στους δρόμους.

Το «δίκαιο του πολέμου» που επιβάλει τον σεβασμό στον νεκρό δεν τηρείται από τον εισβολέα στην Ουκρανία.

Εμείς οι Έλληνες εδώ και 4000 χρόνια   δεν συγχωρέσαμε ποτέ, μέχρι και σήμερα τον Αχιλλέα.

Για το σώμα του Έκτορα.

Σεβασμός στου Νεκρούς του Πολέμου.

Με τους νεκρούς των Αργινουσών.

Με τον Πρίαμο ήμαστε.

Και με την Ανδρομάχη που κοίταγε «από το Τρωικό το κάστρο τον Έκτορα που κιναε για την Μάχη».

«ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ ΙΝΑ ΜΗ ΚΡΙΘΗΤΕ»

 

Αποδίδεται στον Άγιο Λουκά Αρχιεπίσκοπο Κριμαίας:

«Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε».

Το θυμήθηκα διαβάζοντας το θλιβερό κείμενο για τον «Γιό του Οδυσσέα» που δημοσίευσε το «γραφείο τύπου» του διασκεδαστικού νέου υποψήφιου Δημάρχου Αργοστολίου.

Βέβαια ο Θεόφιλος θα όφειλε να παράσχει σοβαρές εξηγήσεις και πειστικές. Να πει δηλαδή:

«Δεν είναι αδίκημα κύριοι να είσαι γιός του Οδυσσέα. Εφαρμόζουμε τον νόμο και τις προβλεπόμενες διαδικασίες έναντι όλων αλλά και δεν στερούμε το δικαίωμα σε κάθε επαγγελματία να μετέχει των διαγωνισμών και των προμηθειών του Δήμου. Η επιλογή γίνεται κατά την μειοδοσία και όχι κατά την συγγένεια».

Δεν απάντησε ο Δήμαρχος.Είναι λάθος του γιατί αφήνει σκιές.

Ακολούθησε το γνωστό: έλα τώρα σιγά μην απαντήσω. Εδώ ο κόσμος χάνεται και ο Ανουσάκης χτενίζεται.

Είναι μία στάση με την οποία δεν συμφωνώ.

Απλά να υπενθυμίσω το «μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε».

Λέει και άλλα ο Άγιος Λουκάς: «βλέπετε το καρφί στο μάτι του αδελφού σας αλλά δεν βλέπετε το δοκάρι που έχετε στο μάτι σας»

Βλέπετε τον «κάρφον και ου την δοκόν».

Δεν είναι όμως της ώρας να απαντηθούν όλα αυτά.

«Εδώ ο κόσμος χάνεται …».

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ

 

Ο Βουλευτής κ. Καππάτος συναντήθηκε με τον αρμόδιο Υπουργό κ. Αμυρά και μεταξύ άλλων συζητήθηκε και ζητήθηκε η ανάπλαση και διάσωση του περιαστικού δάσους Αργοστολίου.

Ο αγαπητός κ.Αντώνης Κατσιγιάννης με την ιδιότητα του «στελέχους για το παρόν και το μέλλον» θέτει το ερώτημα προς τον κ. Καππάτο:

«ποιο είναι αυτό το περιαστικό δάσος Αργοστολίου κ. Βουλευτά που δεν μας τα λες καλά και μπερδευόμαστε;»

Να βοηθήσω:

Που να απαντάει τώρα ο κ. Βουλευτής που οπωσδήποτε θα έχει στο κεφάλι του τόσα προβλήματα να τρέξει και τόσα να επιλύσει.

Το 2007 οι μαθητές του Α Γυμνασίου Αργοστολίου έκαναν μια περιβαλλοντική εργασία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για το Περιαστικό Δάσος Αργοστολίου.

Τα γράφουν άριστα: με Ιστορικά στοιχεία, νομοθεσία, στοιχεία για την χλωρίδα, συνεντεύξεις κατοίκων κ.λπ.

Η μελέτη μπορεί να βρεθεί στο διαδίκτυο.

Ο αγαπητός Αντώνης μπορεί να ενημερωθεί από εκεί.

Αν και μετά από αυτό έχει απορίες μπορεί να δει και άλλη μία εργασία του 4^ου Δημοτικού σχετική.

Αλλά ας αρχίσει από το Γυμνάσιο και βλέπουμε.

ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΘΑ ΤΗΝ ΔΩΣΟΥΝ ΟΙ ΡΩΣΟΙ

 

Είναι αυτονόητο ότι οι Λαοί της Ευρώπης δύσκολα θα πειστούν να θυσιάσουν την νεολαία τους για την αντιμετώπιση της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία τώρα.

Και οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη αύριο.

Στα Βαλκάνια ,στην Βαλτική, στις Χώρες του άλλοτε Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Θα πάρουν μέτρα οικονομικά ,μέτρα απομόνωσης σαν μέτρα αποτροπής.

Αλλά την Ευρωπαϊκή Νεολαία δεν θα την θυσιάσουν.

Γιατί απλά η Ζωή στην Ευρώπη έχει αξία.

Ο Άνθρωπος έχει αξία.

Στην Ρωσία σήμερα,στην Τουρκία,στην Αφρική,στην Ασία σε γενικό μέτρο,ο άνθρωπος είναι «αναλώσιμος»,είναι εργαλείο επιβολής,είναι μέσο εγκαθίδρυσης εξουσίας και κυριαρχίας.

Έτσι τελικά την λύση θα την δώσουν οι ίδιοι οι Ρώσοι.

Θα επιλέξουν τελικά την Ζωή από την αναίτια και ανάξια «Θυσία».

Όχι για την Ελευθερία τους και την Πατρίδα τους αλλά για την κυριαρχία του Πούτιν,του μοντέλου διακυβέρνησης Πούτιν,του μοντέλου υποταγής και καταδυνάστευσης των Λαών.

Σε 3 ημέρες 1.000.000 Ρώσοι υπέγραψαν κατά του πολέμου. Υπέγραψαν σε συνθήκες βίας και καταστολής.

Χιλιάδες νέοι Ρώσοι,Ρωσίδες, στους δρόμους για την Ειρήνη.

Εσωτερικό μέτωπο κατά του πολέμου.

Πιστεύω και ελπίζω πως την λύση θα την δώσουν οι Ρώσοι.

Η Παγκόσμια Νεολαία.

Σήμερα στην Ρωσιά,αύριο στην Τουρκία και ύστερα:

Παντού!.

 

ΒΑΣΤΑ ΚΑΗΜΕΝΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ! ΒΑΣΤΑ!

 

Τα όπλα ακούγονται παντού στην Ελλάδα.

Από την Ουκρανία.

Με αεροπλάνα και κανόνια απέναντι σε μολότοφ.

Ο Δαυίδ ξανά απέναντι στον Γολιάθ.

Πολιορκημένοι  στο Κίεβο,στην Μαριούπολη,στο Χάρκοβο, περιμένουν το τέλος ενός αγώνα που είναι από την αρχή άνισος.

Οι πολιορκημένοι του νέου «Μεσολογγίου».

Τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν και οι νέοι που δεν πρόλαβαν να ερωτευθούν.

Ο Σολωμός πάντα θα ακούει τον αχό και την κλαγγή των όπλων.

Την αντίσταση των Ελευθέρων Ανθρώπων.

«Βάστα καημένο Μεσολόγγι. Βάστα!»

ΕΙΣΑΣΤΕ «ΚΟΤΕΣ»

 

Με πήραν δεκάδες τηλέφωνα για το «παραμύθι με όνομα».

«Ωραίο, επικό, γεια στα χέρια σου ,πως τα σκέπτεσαι;».

Μου είπαν.

Μπήκαν και το διάβασαν γύρω στις 2000 άτομα.

Αλλά φοβάμαι πως είσαστε «κότες».

Αποφύγατε να αποκαλύψετε την εκτίμηση σας στο δημοσίευμα ,να το σχολιάσετε.

Φοβάστε μην αποκαλυφθείτε ,μην τοποθετηθείτε.

Τίποτα.Τίποτα!

Κότες και κοτόπουλα και που και που κανένας κόκορας!

ΝΤΟΥΜΠΡΟΒΝΙΚ

Πριν από 8 χρόνια γράψαμε ένα κείμενο που αποδεικνύεται σήμερα δικαιωμένο ιστορικά.

Το 2014:

http://kefalonitis-onos.blogspot.com/2014/06/blog-post_8921.html

«Από το Αργοστόλι στο Ντουμπρόβνικ-το παράδειγμα της Τήνου»

Στις 4 Απριλίου είχαμε την πρώτη άφιξη κρουαζιερόπλοιου στο Αργοστόλι. Το κρουαζιερόπλοιο είναι μια νέα δυνατότητα για την πόλη, για την Κεφαλονιά, τώρα και στο μέλλον. Προορισμός του πλοίου μετά το Αργοστόλι ήταν το Ντουμπρόβνικ της Κροατίας. Πιστεύω ότι αυτή η διαδρομή αναδεικνύει το πρόβλημα που έχουμε σαν Κεφαλονιά. 

Το Ντουμπρόβνικ είναι μία  παράλια καστροπολιτεία στη Δαλματία όπου ο επισκέπτης, και στην προκειμένη περίπτωση ο επισκέπτης του κρουαζιερόπλοιου, έχει τη δυνατότητα να επισκεφθεί 54 εκθεσιακούς ή μουσειακούς χώρους. Έχει δηλαδή τη δυνατότητα μέσα σε αυτή τη πόλη των 45.000 χιλιάδων κατοίκων να συνδεθεί με την παράδοση, τον πολιτισμό, την ιστορία, τη μνήμη της πόλης και της Κροατίας. Έτσι το Ντουμπρόβνικ έχει γίνει πόλη προορισμός γιατί έχει καταφέρει να διατηρήσει τη συλλογική μνήμη και τη συλλογική παράδοση των κατοίκων και του τόπου.

Από την άλλη μεριά ο ίδιος επισκέπτης που επισκέφθηκε το Αργοστόλι συνάντησε μία πόλη χωρίς μνήμη, μία πόλη που έχει χάσει την παράδοση της και την ιστορία της.

Ο επισκέπτης είχε τη δυνατότητα να επισκεφθεί το Αρχαιολογικό μουσείο, το Κοργιαλένιο Ιστορικό και  Λαογραφικό Μουσείο, ίσως και το μικρό μουσείο του ιδρύματος Φωκά Κοσμετάτου κατά τα λοιπά θα περιπλανείτο σε μια πόλη που δεν έχει ταυτότητα και που έχει απωλέσει τη φυσιογνωμία της. Η σύγκριση ανάμεσα στο Αργοστόλι και το Ντουμπρόβνικ είναι συντριπτική και δυστυχώς τη σύγκριση αυτή θα την κάνει υποχρεωτικά ο ίδιος επισκέπτης που επισκέπτεται τις δύο πόλεις στον ίδιο χρόνο.

Πιστεύω ότι μπαίνει σαν άμεση προτεραιότητα η ανάκτηση της μνήμης, της ιστορίας, της ταυτότητας του Αργοστολίου.

Αυτή η πορεία είναι μια δύσκολη πορεία, αλλά πρέπει να προχωρήσουμε σε αυτή την κατεύθυνση αν δεν θέλουμε να μείνουμε έξω από τον χάρτη των τουριστικών προορισμών. Αν δεν φτιάξουμε όμορφο τόπο δεν θα έχουμε καμία δυνατότητα στο άμεσο μέλλον. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το Ντουμπρόβνικ είναι μία σημαντική πόλη με τριπλάσιο πληθυσμό από το Αργοστόλι άρα και με πολλαπλάσιες δυνατότητες από αυτό. Αυτό είναι αλήθεια. Για αυτό θα ήθελα να αναφερθώ στην εμπειρία της Τήνου. Για να έχουμε ένα μέτρο σε σχέση αναλογίας με το Αργόστολι. 

Η Τήνος ως νησί έχει ένα πληθυσμό εννέα-δέκα χιλιάδων κατοίκων. Δηλαδή συνολικά σαν νησί είναι μικρότερη από την πόλη του Αργοστολίου. Σήμερα στην Τήνο λειτουργούν συνολικά 30 επίσημα μουσεία ή μόνιμες εκθέσεις: Αρχαιολογίας, Πινακοθήκη, Μουσείο Τηνίων Καλλιτεχνών, Έκθεση εκκλησιαστικών κειμηλίων και εικόνων, Σκευοφυλάκιο, Μουσείο-Μαυσολείο Ελλης, Μουσείο Αντωνίου Σώχου, Μαρμαροτεχνίας, Πανορμιτών Καλλιτεχνών, Γιαννούλη Χαλεπά, Υστερνιωτών Καλλιτεχνών, Τηνιακού Πολιτισμού.

Σε κάθε χωριό της Τήνου υπάρχει το τοπικό μουσείο που αναδεικνύει τη φυσιογνωμία του χωριού. Στο χωριό Πλατιά Εκκλησιαστικών Κειμηλίων, στα Λουτρά Αγροτικών και Επαγγελματικών Εργαλίων, στην Ξινάρα Μουσείο Εκκλησιαστικών Κειμηλίων της Καθολικής Εκκλησίας, στη Στενή Λαογραφικό, στη Μέση Γεωργικών Εργαλείων, στο Σμαρδάκι το Λαογραφικό, στο Ταραμπάδο Περιστεριώνων, στο Κάμπο το Μουσείο Κώστα Τσόκλη, στο Φαλατάδο Εικαστικής Τέχνης, στην Καρυά Λαογραφικό, στο Αρνάδο Εκκλησιαστικο αλλά και Αγροτικό, στο Τριαντάρο Παραδοσιακό Λιοτρίβι αλλά και Παραδοσιακός Φούρνος  κ.λ.π

Αν κάποιος ήθελε να πάει σε ακόμα μικρότερα μέτρα σύγκρισης στο χωριό Βωλάξ της Τήνου των 33 κατοίκων υπάρχει θέατρο τετρακοσίων θέσεων, μουσείο Λαογραφίας και πρόσφατα μουσείο Καλαθοπλεχτικής.

Έτσι η εμπειρία της Τήνου μπορεί και πρέπει να καθοδηγήσει και το δικό μας δρόμο. Χρειάζεται ο Δήμος και η Περιφέρεια να κινηθούν σε αυτή την κατεύθυνση της ανάκτησης της παραγωγικής μνήμης της Κεφαλονιάς.

Επισημαίνουμε το πρόβλημα, περιγράφουμε τη δυνατότητα, ας αρχίσει ένας διάλογος με προτάσεις και ιδέες ώστε να κάνουμε το Αργοστόλι και την Κεφαλονιά τόπο - προορισμό. 
Εμείς σε αυτήν τη κατεύθυνση θα συμβάλλουμε.

... Αναφερόμασταν τότε στο τεράστιο έλλειμμα της Κεφαλονιάς στο ζήτημα των Μουσείων και του πολιτισμού. Είπαμε και προβλέψαμε ότι η σύγκριση θα είναι αμείλικτη για κάποιον που επισκέπτεται σε κρουαζιέρα το Αργοστόλι και μετά συνεχίζει για το Ντουμπρόβνικ.

Προβλέψαμε ότι στο μέλλον το Αργοστόλι θα χάσει το τραίνο της κρουαζιέρας.

Γράψαμε για «το παράδειγμα της Τήνου».

Εφέτος ήδη 15 προσεγγίσεις στο Αργοστόλι ματαιώθηκαν. Επιλέγει το Ντουμπρόβνικ για μεγαλύτερη παραμονή.

Κανείς τότε των ιθυνόντων δεν διάβασε την ανάρτηση μας ή τουλάχιστον δεν την κατανόησε.

ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΙΠΕ

 

O Μινέτος την είπε στον Παντελειό: «αποφάσισε τι θέλεις;»

Ο Παντελειος την είπε στον Μινέτο: «είσαι πολύ αλαζόνας και ο Γαβριελάτος είναι ψηλο-χέρης».

Ο Γαβριελάτος την είπε στον Παντελειό: «καλύτερα ψηλο-χέρης παρά Παντελειός».

Ο Φόρτες την είπε στον Σαμούρη: «μου χρωστάς κυβικά δόξας».

Ο Σαμούρης την είπε στον Φόρτε: «μου χρωστάς δεν σου χρωστάω και η δόξα σου αποδείχτηκε Δόξα Δράμας».

Ο Ανουσάκης την είπε σε όλους: «είμαι μοναδικός και σαν και μένα κανείς».

Ο Παρίσης την είπε σε όλους: «είναι μοναδικός και σαν τον Νίκο μου κανείς».

Ο Παπαναστασάτος την είπε σε όλους αλλά «μη ακουόμενος».

Ο Θεόφιλος την λέει γενικά, αλλά μόνο λέει.

Προς όλους: ας λένε ότι θέλουν αλλά να γνωρίζουν ότι η οίηση είναι χαρακτηριστικό των αδυνάμων.

Ας μιλάνε μεταξύ τους με ευγένεια.

Και μέτρο.

ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ…

 

Η αλαζονεία είναι καταστροφική.

Βγαίνει ένας από τους «καμπαλέρος» του λατρεμένου ηγέτη Ανουσάκη και την λέει στον Γιάννη Λυκούδη:

«είσαι ηγέτης με παντούφλες, λίγος, πολιτικό υπόλοιπο, ενώ ο Ανουσάκης είναι πάουερ, ένα κουκλί, κλπ».

Τώρα, ο συγγραφέας-«καμπαλέρος» ήταν 19^ος σε σταυρούς στον Παρίση και ο Γιάννης ήταν 2^ος, όπερ εστί μεθερμηνευόμενο:

«σηκώθηκαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι»

ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟΣ…

Με πήρε μια καλή παλιά φίλη και με έπιασε κουβέντα για τον Δήμο.

«Ο Θεόφιλος βρε παιδί μου είναι μουντρούχας. Εχει κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. Δεν έχει γοητεία. Δεν είναι γοητευτικός.»

Συμφώνησα.

«Δεν είναι γοητευτικός αλλά και δεν είναι απογοητευτικός.»

Ακόμα!

Της απάντησα.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ… ΜΕ ΟΝΟΜΑ

1. Ένα παραμύθι χωρίς όνομα

Είναι γνωστό και διαχρονικό το «παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα.

Ένα έπος του αγώνα, του ήθους και της αξιοπρέπειας.

Ιδίως της αξιοπρέπειας.

Αυτό το «παραμύθι χωρίς όνομα» ας μας συντροφεύει και ας μας διδάσκει. Κύρια ας διδάσκει τους νέους και τις νέες.

Και τα παιδιά μας και τα παιδιά γενικά.

Υπάρχει όμως και το Παραμύθι με όνομα, χωρίς ήθος και χωρίς αξιοπρέπεια.

Ενα παραμύθι που καλό ειναι να μη διδάσκεται στα παιδιά μας και στα παιδιά γενικά...

2. Όταν «κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι»

Με ανείπωτη και ανυπόκριτη χαρά παρακολουθούσα τον λεκτικό «ξυλοδαρμό» του καψερού του Αλέκου του Παρίση από τον λατρεμένο μου Νίκο Ανουσάκη και τους «καμπαλέρος» του:

«Είσαι πουθενάς, μπάρμπα Αλέκο, πρέπει να ξέρεις πότε να σταματήσεις υπερήλικα που κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου, ύπνε που παίρνεις τα παιδιά…».

Πριν κοιμηθώ το βραδάκι, διάβαζα τον τόμο του εξευτελισμού του Αλέκου και κοιμόμουν σαν «πουλάκι».

Βέβαια  πάντα θυμόμουν και ήξερα το «κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι»και έτσι δεν με εξέπληξε όταν έμαθα πως, αφού φιλήθηκαν σταυρωτά ο «τέντζερης και το καπάκι» αναχώρησαν για την Αθήνα σε άγνωστο προορισμό.

Το μόνο που δεν ήξερα ήταν ποιος τελικά θα είναι ο τέντζερης και ποιος το καπάκι!

3. «Κοτσονάτος»

Με έκπληξη πληροφορήθηκα από τον τοπικό τύπο της Κεφαλονιάς πως τελικά οι δύο αλληλουβριζόμενοι πήγαν στην Αθήνα:

«Στον Νέζη»!

Νόμιζα πως πήγαν στον ζωγράφο Παναγιώτη Νέζη και μου φάνηκε περίεργο διότι δεν τους το είχα γενικά με την τέχνη αφού πρόκειται για δηλωμένους λάτρεις των καλλιστείων και του Σεφερλή.

«Όχι πήγαν στον σύμβουλο του Πρωθυπουργού τον Νέζη και του τα είπαν σταράτα» μου διευκρίνισαν οι γνωρίζοντες.

Χωρίς ακόμα να το έχω διασταυρώσει απόλυτα αλλά από τον γάτο της «Ρηγίλλης» έμαθα όσα διημείφθησαν:

«Που είναι ο Κυριάκος; πέστου Ανουσάκης και να έρθει αμέσως έξω. Θα καταλάβει».

«Ξέρετε είναι ο Πρωθυπουργός στην Ρωσία και δεν σας περίμενε» απάντησε κάθιδρος ο Νέζης που κατάλαβε πως τα πράγματα είναι ζόρικα.

«Ποια Ρωσία και μπούρδες, εδώ έχω φέρει τον Παρίση και ο Κυριάκος λείπει;» συνέχισε εξαγριωμένος ο Ανουσάκης που σε κάτι τέτοια είναι ατσάλι.

Είδε ο Νέζης τον Αλέκο να τον σέρνουν ο Ανουσάκης και οι «καμπαλέρος»και από ευγένεια πρότεινε:

«Βάλτε τον άνθρωπο να καθίσει μην είναι όρθιος και ταλαιπωρείται γέρος άνθρωπος»

Ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε!

Ορμά ο Ανουσάκης:

«ποιος γέρος άνθρωπος; Μια χαρά είναι. Κοτσονάτος, κοτσονάτος. Και πρόσεχε τα λόγια σου γιατί θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα. Άντε πιά παραγνωριστήκαμε».

 

4. Ήρθε ο Βουλευτής…

Με δυσκολία συνήλθε ο Νέζης αφού ήπιε ο άνθρωπος μια στάμνα νερό με παγάκια γιατί πια κατάλαβε καθαρά ότι μπροστά του είχε έναν ογκόλιθο της Πολιτικής και του Λόγου:

«Γιατί πρόκειται;» ρώτησε με σεμνότητα.

«Σου έφερα τον Βουλευτή βρε. Τον Αλέκο. Με γειά σου και χαρά σου. Άντε καλορίζικος και να τον χαίρεσαι» Απάντησε με στεντόρεια φωνή ο Ανουσάκης.

«Ξέρετε ο μέσος όρος ηλικίας των Βουλευτών μας είναι 49 ετών και έχουμε όριο ηλικίας τα 70, μήπως ο κύριος Παρίσης πέφτει λίγο μεγαλούτσικος;» αποτόλμησε να ρωτήσει ο Νέζης.

«Τι λέτε κύριε; Πρόκειται για χειμερινό κολυμβητή και με επιδόσεις στην σφαιροβολία που θα σας φύγει το κεφάλι. Τι μεγάλος και μπούρδες; Μέλος των προσκόπων και πιλότος ενώ έχει υπηρετήσει αλεξιπτωτιστής» απάντησε ο Ανουσάκης με λόγο που δεν επιδέχετο πολλές αντιρρήσεις.

«Μα εδώ  κόψαμε τον Βαρβιτσίωτη και τον Κεφαλογιάννη,τον Μελά και παλαιότερα τον Έβερτ λόγω ηλικίας, πως θα βάλουμε τον Παρίση;» διερωτήθηκε ο Νέζης ρισκάροντας την σωματική του ακεραιότητα.

«Και τι είναι αυτοί μπροστά στον Αλέκο;» απάντησε αφοπλιστικά ο Ανουσάκης.

Ο Νέζης σχεδόν άπνους είπε το τελευταίο που δεν έπρεπε και δεν το καλοσκέφτηκε:

«μα έχουμε Βουλευτή τον Καππάτο».

Το τι ακολούθησε καλύτερα να μην το γράψω γιατί θα παρέμβει το ΕΣΡ και κανένας Εισαγγελέας πέραν του ότι μπορεί να το διαβάσουν και παιδιά.

Ενδεικτικά: «ποιος Καππάτος που θα του φάω την κ...ρδ..α, που φέρνει λεφτά στο Αργοστόλι που είναι Δήμαρχος ο Ολ...γα...χης..., ο Μι....λα...ος, που ειναι Διό...κ...ροι, που δεν ρωτάει τον Πρόεδρο της ΝΔ Αργοστολίου τον Π……, που μιλάει με τον Γα...δ...ρο.....ζα...ντη, το λεγόμενο και Γάιδαρο, που δεν μπορώ να τον βλέπω τον…».

Είδε και από είδε ο Νέζης μέχρι να φύγουν.

Κλείδωσε την πόρτα,πίσω τους και πέταξε το κλειδί  στην λεκάνη.

«Όποιος με ζητήσει από την Κεφαλονιά δεν είμαι εδώ. Λείπω στο εξωτερικό» είπε στην Γραμματέα του.

Σήκωσε μετά το τηλέφωνο και ο Γάτος μόλις τον άκουσε να λέει:

«Έλα Κυριάκο είχα εδώ κάτι λεβεντιές άλλα να σου λέω και άλλα να βλέπεις» .Και έκλεισε την πόρτα πίσω του.

 

5. Κλητήρας

Στον δρόμο και βαδίζοντας προς το Κολωνάκι για να πιούν τον καφέ τους:

«Ωραία δεν τους τα είπα Αλέκο μου;» ζήτησε την επιβεβαίωση ο Ανουσάκης.

«Λες Νίκο μου να με βάλουν υποψήφιο για Βουλευτή;» κράτησε μια επιφύλαξη ο «Αλέκος του».

«Μην το συζητάς. Που να τολμήσει ο Μητσοτάκης να κουνηθεί. Θα πας εσύ  για Βουλευτής και εγώ για Δήμαρχος»

Απάντησε ο «Νίκος του»

«Και αν δεν βγώ;» ξαναρώτησε ο «Αλέκος του».

«Τότε θα σε κάνω κλητήρα στον Δήμο» απάντησε ξανά ο «Νίκος του».

«Μα από Δήμαρχος κλητήρας;» σκέφτηκε ο «Αλέκος του» αλλά δεν μίλησε για να μην δημιουργήσει κλίμα ηττοπάθειας.

 

6. Απο Δήμαρχος…

Κλητήρας. Ναι κλητήρας.

Από Δήμαρχος κλητήρας.

Θα μου πείτε: «μα από Βουλευτής και δυό φορές Δήμαρχος και να πάει κλητήρας στον Ανουσάκη ο Παρίσης;»

Εντάξει. Δεν είναι και το καλύτερο. Αλλά καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.

Ας πάει κλητήρας στον Ανουσάκη. Εξ άλλου η Ιστορία γράφεται από «Δημάρχους και κλητήρες».

 

7. Δυστυχία σου Ελλάς!

Πριν τον αλησμόνητο Μπαϊρακτάρη, δηλαδή πριν το 1890, την αστυνόμευση των Πόλεων την ασκούσαν οι Δήμαρχοι.

Δεν υπήρχε  Αστυνομία.

Οι Δήμαρχοι διόριζαν ότι απόβρασμα υπήρχε ως «δημοτική αστυνομία» τους κλητήρες.

Επειδή δε διοριζόντουσαν από τον Δήμαρχο βγήκε το «από Δήμαρχο κλητήρας» δηλαδή «οι κλητήρες του Δημάρχου».

Έτσι οι Δήμαρχοι εκμεταλλευόμενοι τους μπράβους τους τσάκιζαν κάθε αντίπαλο.

Περί δημόσια τάξης ούτε λόγος.

Επρόκειτο «περί Δημαρχιακής τάξης».

Ο Γεώργιος Σουρής το έχει αποδώσει σοφά:

«…δυστυχία σου Ελλάς….

Να χεις κλητήρες για φρουρά

Και να σε κλέβουν φανερά

Και ενώ αυτοί σε κλέβουνε,

Τον κλέφτη να γυρεύουνε…».

 

8. Τι γαιδάρους…

Αλλά ο Σουρής δεν έγραψε μόνο για τους Δημάρχους και τους κλητήρες.

Τίμησε αυτούς που έπρεπε στο ίδιο ποίημα του.

Τους πραγματικούς αγωνιστές της ζωής.

Αντιγράφω και υπογράφω:

«Ω Ελλάς ηρώων χώρα.

Τι γαιδάρους βγάζεις τώρα;»