Το πανηγύρι στην βρύση στα Τζαννάτα.
Σημείο εμβληματικό για το Χωριό και το Αράκλι.
Η Βρύση.
Το είχα υποσχεθεί στον Αντρέα Γαβριελάτο ότι θα ήμουν
εκεί.
Τα πράγματα αλλάξανε όμως.
Θα συναντηθούμε εκεί μια άλλη φορά.
Αλλά για τα Τζαννάτα,τους ανθρώπους και την Ιστορία
τους, ένας πίνακας της Ντιάνας Αντωνακάτου.
Στην ίδια Βρύση,λίγο πριν τον Σεισμό του 1953.
Τα Τζαννάτα όπως τα είδε η Ντιάνα.
Ίσως κάποιοι να αναγνωρίσουν και να αναγνώσουν τα
Τζαννάτα μιας άλλης εποχής.
«Όλα καλά. Πάμε!»
Και τώρα που τα πράγματα είναι πια καθαρά και λίγα
μπορούν να αλλάξουν.
Συμμορφούμενοι:
«όλα καλά. Πάμε!».
Γράφουμε ξανά στον «Όνο».
Τον διάβαζε κάθε πρωί.
Τον διάβαζε, «Άνευ σχολίων.»
«είναι ντροπή οι Λεωφοριατζήδες να έχουν κάνει
πλυντήριο των λεωφορείων τους τον χώρο του Γηπέδου,να πλένουν με το δημοτικό
νερό τσάμπα και βερεσέ,να έχουν κάνει συνεργείο τον χώρο,να τον θεωρούν γκαράζ
τους,να….»
Όλα σωστά.
Αλλά σε ποιους απευθύνεται ο αγαπητός Διονύσης;
Σε ποιόν απευθύνεται η επιστολή του;
Σε εμάς τους λοιπούς πολίτες που πληρώνουμε το
αφαλατωμένο νερό για τα πλυντήρια των λεωφοριατζήδων;
Σε εμάς που υφιστάμεθα αυτήν την υποβάθμιση της Πόλης
μας;
Αυτός είναι υπεύθυνος για την επιβολή του Νόμου και
της Τάξης.
Ο Δήμαρχος, ο Αντιδήμαρχος και ολόκληρη η Δημοτική
Αρχή, συμπολίτευση και αντιπολίτευση.
Ας ενεργήσουν. Ας επιβάλουν τον Νόμο .Ας διώξουν τους
«εμπόρους από τον Οίκο του Θεού».
Ο Διονύσης καταγγέλλει τον εαυτό του.
Δεν μας αφορά η επιστολή του.
Πρόκειται για
μία επιστολή «προς Κορινθίους».
Στον 14ο όροφο του «ΥΓΕΙΑ».
Δωμάτιο 1402 με θέα τον Υμηττό.
Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα του Στέλιου.
Ο Υμηττός.
Αλλά ο Υμηττός ήταν και η πρώτη εικόνα της κοινής ζωής
μας.
Γεννηθήκαμε στο Μπραχάμι.
Όταν ακόμα ήταν μια φτωχογειτονιά με αλάνες, ρέματα
και αγαθούς ανθρώπους που είχαν
ονοματεπώνυμο.
Μετά όλα χάθηκαν. Έγινε μια Αθηναϊκή συνοικία ανώνυμων
και άγνωστων ανθρώπων.
«Δήμος Αγίου Δημητρίου»
Κλείσανε και τα ρέματα που ήταν το παιδικό μας
παιχνίδι.
Χελώνες, βατράχια, νερόφιδα.
Στο Κατσιπόδι και στην Πικροδάφνη.
Εκεί μεγαλώσαμε .Με θέα τον Υμηττό.
Με θέα στον ίδιο Υμηττό και η «έξοδος».
«Θνήσκειν καλώς».
Και «ευ ζην».
Ο Στέλιος τα έκανε και τα δύο.
Έζησε καλά και είχε
«ευθάνατο θάνατο».
Μέχρι σχεδόν το
τέλος υπεράσπισε την αξιοπρέπεια του.
Χωρίς απώλειες.
Όπως έκανε
πάντα.
Αρνήθηκε, αντιστάθηκε. Έμεινε όρθιος μέχρι το τέλος.
Αλλά «έφυγε» για την Χώρα των Κιμμερίων.
«στους εν τοις μνήμασι Ζωή χαρισάμενος» κατά τους
προσδοκώντας ανάσταση νεκρών.
Η Ελπίδα στους απελπισμένους αλλά και στους
ελπίζοντες.
Η ίδια ελπίδα
πάντα:
Στους Σουμέριους, στους Αιγύπτιους, στους λαούς της
Μεσοποταμίας και στους Έλληνες.
Η «επάνοδος» η «επιστροφή».
Στον Όμηρο η «Νέκυια».
Η κατάβαση τους Οδυσσέα στον «Κάτω κόσμο» και η επιστροφή.
Η αναζήτηση του δρόμου της «επανόδου της επιστροφής»
στην Ιθάκη του.
Αν υπάρχει αυτός ο «δρόμος της επανόδου» ο Στέλιος θα
τον αναζητήσει και θα τον βρει.
Πάντα έβρισκε τους δύσκολους δρόμους.
Στις χιλιάδες των ανθρώπων που μας συμπαραστάθηκαν.
Τους μνήμονες του Στέλιου.
Αυτούς που πόνεσαν και δάκρυσαν.
Αυτούς που δεν
ξέχασαν.
Με παίρνει ο Μάκης ο Μεταξάς τηλέφωνο:
«ρε δεν πάμε στην «Ρομάντζα» να φάμε κανα ψαράκι;»
«Και δεν πάμε, θα συναντηθούμε εκεί» απάντησα έχοντας
άγνοια του κινδύνου.
Ξαφνικά βλέπω τον Μεταξά να ανεβαίνει την σκάλα με τον Φίλιππα.
Ένας κόμπος κάθισε στον λαιμό μου γιατί ο Φίλιππας
είναι σαν τον Ποσειδώνα.
Τρώει με μια «τρίαινα», ένα δυκριάνι αντί για πιρούνι
και άμα προλάβεις να αρπάξεις κανένα
ξεροκόμματο είσαι στους τυχερούς.
Βέβαια ο Μάκης είναι ακόμα χειρότερος. Ακόμα και την
σούπα την τρώει με τα δάκτυλα.
Τέλος πάντων. Βρέθηκα ανάμεσα στις συμπληγάδες και δεν
υπήρχε δρόμος επιστροφής.
ΤΑ ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙΑ
Ήταν μπαρμπουνάρες αλλά λέω που να φτουρήσουν με
αυτούς τους λαίλαπες. Θα τα φάνε ρουφηχτά και ούτε που θα τα μυρίσω.
«Ασε τα μπαρμπούνια και φέρε μας…»
Πήραμε και του
«πουλιού το γάλα». Και όλα άψογα.
Πέσαμε στον αγώνα «όπου προλάβει» και με την άκρη του
ματιού μου επιτηρούσα τους Μεταξάδες που όπως κατάλαβα ενεργούσαν «βάση
σχεδίου» αφού μόλις άπλωνα το χεράκι μου ορμούσαν ομαδόν και έτσι χανόμουν μέσα
στον ορυμαγδό.
ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ
Ο Ρωμάνος.
Ο Μάκης ο Μεταξάς άρχισε τα γνωστά του σαλιαρίσματα:
«γεια σου Μπαμπίνο, κάτσε μαζί μας…».
Οι άλλοι πιο μετρημένοι αρκεστήκαμε σε ένα: «γεια σου
Μπάμπη».
Ο «Μπαμπίνος» τα γνωστά του ευγενή:
«τα σκατά με το φτυάρι. Από το δρόμο μύριζε του
ψοφιμιού. Κοίτα ποιούς ψηφίζαμε. Που θα έπρεπε να σας βαράνε με στειλιάρι
ελίτικο. Σιγά μην κάτσω μαζί σας να ακούω τις παλαβομάρες σας…»
Προσπέρασε και έκατσε σε 4 καρέκλες μόνος του σε ένα
τραπέζι απέναντι μας αλλά σε «απόσταση βολής».
Ένας στεναγμός ανακούφισης βγήκε μέσα από τα στήθια
μου.
Λέω. Ευτυχώς γλυτώσαμε.
Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ
«Τι θα φάω;» ρωτάει τους «Ρομαντζέρος» ο Μπάμπης.
«Εχουμε πίτα καλή, μπακαλιάρο σκορδαλιά...»
«Κάτι πιο εκλεκτό»... ο Μπάμπης
«Εχουμε σολωμό»...
«Άλλο, άλλο..» ο «Μπαμπίνος»
«Να σου ψήσουμε μια τσιπούρα;»
«Πιο εκλεκτό...»
«Ε, είναι και κάνα κιλό μπαρμπούνια».
«Να τα δω...» ο Μπάμπης ο οποίος για όσους δεν ξέρουν δεν
τρώει ψάρι αν δεν είναι από παραγάδι και αν πρώτα δεν του «πάρει συνέντευξη».
Τα είδε.
«Βάλε τα μπαρμπόυνια και φέρε μια σκάφη πατάτες
ντόπιες, ένα τελάρο τομάτα ντόπια και μια μπύρα παγωμένη».
Εμείς απέναντι «κάναμε επανάληψη» σε κάτι ψαροκόκαλα
που είχαν μείνει από τον «πρώτο γύρο» της αναμέτρησης.
Και τότε άρχισε ο Γολγοθάς.
«ΘΥΜΑΣΑΙ ΜΕΤΑΞΑ;»
Βούταγε ο Μπάμπης προκλητικά, να τον βλέπουμε όλοι, τις
μπαρμπουνάρες μία-μία από το κεφάλι και με τρόπο αριστοτεχνικό τις έτρωγε σαν
τον γάτο.
Ανάμεσα στο ρούφηγμα των μπαρμπουνιών άρχισε:
«θυμάσαι Μεταξά την κακοθύμητη μέρα που πήγες για
Νομάρχης και εγώ έτρεχα στην Ιθάκη και κιντύνεψα να με μαυρίσουν στο ξύλο;»
«Θυμάμαι Μπάμπη μου» ο αφελής Μεταξάς που απορώ πως
βγήκε Νομάρχης.
«Ναι αλλά δεν βλέπω την αγάπη σου» ο Μπάμπης.
«Μια μπύρα στον Μπάμπη»ο Μεταξάς.
Μετά από λίγο:
«θυμάσαι Μεταξά που όταν έβαλες για Πρόεδρος μπήκα
υποψήφιος σου;»
«Θυμάμαι Μπάμπη μου» ο αφελέστερος Μεταξάς που απορώ
πως βγήκε Πρόεδρος.
«ναι αλλά δεν βλέπω την αγάπη σου»ο Μπάμπης.
Και δότου κέρασμα ο Μεταξάς.
«Θυμάσαι Μεταξά που βγήκες για Δήμαρχος και έκανα την
καρδιά μου πέτρα;» ο Μπάμπης.
«Θυμάμαι Μπάμπη μου»ο αφελέστατος Μεταξάς που απορώ
πως βγήκε Δήμαρχος.
Και άντε: «τα γλυκά του Μπάμπη από μένα».
Εγώ ο καημένος προσπαθούσα να τον συμμάσω:
«μην του απαντάς, μην του δίνεις θάρρος, είναι παγίδα».
Εκεί ο Μεταξάς. Βόιδακλας:
«Μπα μωρέ ο Μπαμπίνος, πως τα λέει…».
ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ
«να τα λέμε» και έφυγε ο Μπάμπης.
Ζήτησα αμέσως λογαριασμό.
Ο Μεταξάς στην κοσμάρα του:
«Μωρέ είναι ωραίος ο Μπαμπίνος»
Εμένα με ζώνανε τα μαύρα φίδια:
«Αυτά είναι τα δικά σας και αυτά τα μπαρμπούνια του Μπάμπη.»
Mας φέρανε την λυπητερή.
Κοίταξα τον Μεταξά με βλέμμα διαπεραστικό.
«Μεταξά όπως κατάλαβες την φάγαμε» του είπα.
Αυτός το βιολί του:
«Μωρέ είναι ωραίος ο Μπαμπίνος».
Πληρώσαμε αγόγγυστα.
Ήπιαμε ένα τελευταίο ποτήρι και φύγαμε.
Απέναντι καραούλευε ο «ωραίος Μπαμπίνος».
«Να μας ξανάρθετε» φωνάζει.
Ο Μεταξάς: «α ρε διαουλίνο».
Θα ξανάρθουμε γιατί όλα ήταν ωραία και είναι όμορφο να
είσαι ανάμεσα σε φίλους.
Θα ξανάρθουμε στην Ρομάντζα.
Αλλά.
Μια μέρα που ο «Μπαμπίνος» θα λείπει στην Αθήνα.
Υ.Γ. Η αφήγηση είναι αυθεντική, αφού προέρχεται από τα ίδια τα μπαρμπούνια που παραβίασαν το γενικό κανόνα της «σιγής ιχθύος»
Αυτό που συμβαίνει στο Αργοστόλι με τα τρενάκια είναι
η απόλυτη δυσφήμιση της Κεφαλονιάς.
ΤΙ ΒΛΕΠΕΙ
- Διασχίζει την Χαροκόπου όπου βλέπει το κυκλοφοριακό
χάος και ζει μοναδικές στιγμές παράνοιας.
- Συνεχίζει στην Λεωφόρο Βεργωτή όπου ζει τα διπλά και
τριπλά παρκαρίσματα.
- Και επιστρέφει από την παραλιακή όπου ζει την φρίκη
του μποτιλιαρίσματος προ των τοπικών μανάβικων, φούρνων και μπακάλικων.
Για αυτό το «υπερθέαμα» πληρώνουν τίμημα και δικαίως δημοσιεύουν
τις χείριστες των κριτικών προς προστασία μελλοντικών «θυμάτων».
ΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ
ΝΑ ΔΕΙ
- Τις Καταβόθρες: ένα μοναδικό Παγκόσμια Γεωλογικό
φαινόμενο.
- Το Φανάρι, με θέα στο Ληξούρι.
- Το σημείο της σφαγής των Ιταλών, την «κόκκινη» Βίλα.
- Ίσως το Μνημείο των Ιταλών.
- Το μνημείο των Ριζοσπαστών.
- Την εμβληματική για το Αργοστόλι Οδό Ριζοσπαστών.
- Το Μέγαρο Κοσμετάτου, την Φιλαρμονική, την Πλατεία
Βαλλιάνου, το Δημαρχείο
- Την εμβληματική οδό Π.Βαλλιάνου, το Διοικητήριο, το
Μουσείο Κοσμετάτου, το Μέγαρο «Γεράσιμος Σκλάβος», το Μουσείο, το Δικαστικό
Μέγαρο, το Θέατρο.
- Ίσως το Λιθόστρατο, την Πλατεία Καμπάνας, το Χαροκόπειο
πρατήριο.
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ
Η διαδρομή για το τραίνο πρέπει να αλλάξει.
Μια σκέψη που μπορεί να είναι χρήσιμη:
Από την Προβλήτα προς Καταβόθρες και Φανάρι, προς τον
Γύρο της Λάσσης. Από εκεί εναλλακτικά ανάλογα με τις δυνατότητες ανάβασης του
τρένου ή αναστροφή στο Ξενοδοχείο «Λιμανάκι» ή άνοδο στο Μνημείο Ιταλών και
επάνοδος στο Περιβολάκι.
Στην συνέχεια κίνηση διά της Λεωφόρου Ριζοσπαστών και
είσοδος στον Πεζόδρομο .Στο ξενοδοχείο «Παλατσίνο» είσοδος στην Πλατεία και
ημικυκλική διαδρομή μέχρι την Οδό Π.Βαλλιάνου.
Προ του κόμβου των Δικαστηρίων εναλλακτικά ή κίνηση
στην οδό Λιθοστρώτου μέχρι την Δεβοσετου ή επάνοδος στην τωρινή διαδρομή διά
της Βεργωτή αν κριθεί ότι η κίνηση στο Λιθόστρωτο δεν είναι εφικτή.
ΟΦΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ - ΤΟΥΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ-ΤΟΥΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΤΡΕΝΩΝ
Ποιο θα είναι το όφελος για την Πόλη:
- Θα αποσυμφορηθεί η κυκλοφορία στην Χαροκόπου, στην
Λάσσης, στην Βεργωτή.
- Η διαδρομή θα γίνει συντομότερη χρονικά λόγω της
ευχερούς κίνησης του τραίνου και περιεκτική σε περιεχόμενο.
- Θα ικανοποιηθούν οι επισκέπτες αφού θα δουν την
πραγματική ταυτότητα της Πόλης και κατά συνέπεια θα αξιολογηθεί θετικά το
τουριστικό αποτέλεσμα.
- Θα προβληθούν τα καταστήματα της Πόλης αφού το
τραινάκι θα περνά μέσα από το εμπορικό και τουριστικό Κέντρο.
- Αμβλύνεται ο ανταγωνισμός με τους επαγγελματίες
μεταφορείς αφού το τραίνο θα κινείται κύρια σε ζώνες πεζοδρόμων όπου το
Λεωφορείο ή το Ταξί δεν κινείται.
- Το τρένο αποκτά ουσιαστικό και χρήσιμο λόγο ύπαρξης
και κατά συνέπεια πελάτες και φήμη.
ΣΥΝΟΔΑ ΜΕΤΡΑ
Η κίνηση στους πεζοδρόμους θα γίνεται με ταχύτητα
οριακή και με παράλληλη περιμετρική αστυνόμευση του τρένου που κινείται από
τους ίδιους τους εκμεταλλευτές του.
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
Το γράφω μετά από μια ντροπιαστική εμπειρία:
Ακλουθώντας το τρένο στον δρόμο,το «τρένο της μεγάλης
ντροπής», σε στιγμές κυκλοφοριακής «ακινησίας», οι επιβαίνοντες εγκατέλειψαν
την «τουριστική βόλτα» και επέλεξαν να συνεχίσουν πεζοί!
Και ακόμα είναι Απρίλιος.
Τον Αύγουστο είναι βέβαιο πως δεν θα αρκεστούν στην
πεζοπορία.
Εξ άλλου και αυτή θα είναι τότε προβληματική σε μια
Πόλη που δεν μπορείς να κινηθείς:
Ούτε στους δρόμους.
Ούτε στα πεζοδρόμια.
Το γράφω χωρίς ελπίδα κάποιος από τον Δήμο να το λάβει
σοβαρά υπ όψιν.
Μάλλον ούτε καν θα το αναγνώσει.
Τουλάχιστον το γράφω.
Η Γιαγιά!
Με το μουντί της ασβέστωνε αυλές και πεζοδρόμια.
Όλες οι Γιαγιάδες. Όλων.
Θέλω να σας ανακοινώσω με λύπη ότι:
«Πέθανε η Γιαγιά».
Και εμείς τα «γκόνια» εφέτος δεν μουντίσαμε.
Δεν μουντίσαμε στο ποδάρι τους.
Απλά κάτσαμε στο κομπιούτερ και γράψαμε:
«που είναι ο Δήμος; ντροπή τους. Δεν μουντίσανε τα
πεζοδρόμια μας».
Και μετά στον καφενέ:
«φρέντο εσπρέσο μέτριο».
Ο συμπολίτης μας καλά κάνει.
Εχει το δικαίωμα να δημοσιεύει
ότι θέλει.
Και το «πρες»καλά κάνει: έχει δικαίωμα να αναδημοσιεύει
ότι θέλει.
Αλλά!
Ο Πασπάλης έβγαλε μια απαντητική ανακοίνωση που απηχεί
τις δικές του απόψεις.
Το «πρες» δεν την δημοσίευσε όπως όφειλε. Δεν έγραψε
την απάντηση του «πληττομένου». Εγραψε την προσβολή, δεν έγραψε την απάντηση.
Αυτή όμως δεν είναι Δημοκρατία, δεν είναι
Δημοσιογραφία.
Είναι φοβάμαι απλά «δημοσιογραφία», διακατεχόμενη από πάθη..
Το ίδιο ακριβώς έπραξε, εύλογα και όπως αναμένετο, και
το δημοσιογραφικό μέσο του κ.Ανουσάκη με το οποίο πλέον το «Κεφαλονιά πρες» και
η διαχείριση του έχουν ταυτιστεί φαίνεται απόλυτα.
Κάφε-Μπαρ στην Παραλία του Αργοστολιού.
Αφού κατέλαβε ολόκληρο το πεζοδρόμιο από άκρη σε άκρη
«χτιζοντας» μια παράγκα-στέγαστρο.
Δεδομένου ότι κανείς των αρμοδίων δεν «βλέπει».
Τράβηξε και μια θερμο-πρόσοψη στην παράγκα!
Α όλα και όλα:σεβασμός στον πελάτη.
Με την θερμοπρόσοψη θα ζεσταθεί το κοκαλάκι τους.
Σημειωτέον ότι κάτω από την παράγκα «στανίζονται»
εκλεκτά μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου αλλά «δεν βλέπουν» οι καψεροί!
Δεν υπάρχει τόλμη.
Ο Δήμος λειτουργεί μεταπρατικά:
«Δώσε μου να σου δώσω .Δεν σε πειράζω-δεν με
πειράζεις. Μην μιλάς- δεν μιλώ .Εγώ σιωπώ -εσύ ψηφάς».
Έτσι και όσο δεν εφαρμόζουμε τον Νόμο δεν μας φτάνουν
ούτε 10 υπόγεια παρκινγκ.
Και άλλα τόσα υπέργεια.
Σημειώνω ενδεικτικά :
107
Με Ιώβεια και συνάμα Γαϊδουρινή υπομονή μέτρησα 107
θέσεις στάθμευσης στην Παραλιακή και στην Βεργωτή που έχουν καταληφθεί από
ποδήλατα και μηχανάκια.
8
Θέσεις στάθμευσης στους ίδιους δρόμους έχουν δεσμευτεί με καφάσια, γλάστρες και κάρβουνα.
60
Θέσεις στο Ελικοδρόμιο και στο παρκινγκ του Λιμανιού
έχουν καταληφθεί από Rent a car. Αν πας να παρκάρεις εκεί θα
βρεις κανέναν μπελά αφού στην πραγματικότητα θεωρούν οι «αυτοκινητάδες ενοικιαζομένων» αυτά τα
παρκινγκ «μαγαζί τους»
50
Θέσεις στο Περιβολάκι ανήκουν στα φορτηγά και τα
λεωφορεία. Τριακόσια μέτρα από την Πλατεία κάναμε πάρκινγκ φορτηγών και
Λεωφορείων, δίπλα στο Μνημείο των Ριζοσπαστών και στο Μνημείο της Εθνικής
Αντίστασης.
11
Θέσεις στην παραλιακή έχουν καταληφθεί από τραπέζια
και καρέκλες από μαγαζιά που δεν τους
φτάνουν τα πεζοδρόμια αλλά κατέβηκαν στον δρόμο.
Όχι, η Πόλη έχει παραδοθεί.
Ο διάλογος για τα υπόγεια πάρκινγκ είναι
προσχηματικός.
Υπάρχουν θέσεις στάθμευσης αλλά ο Δήμος αρνείται να
τις προστατευσει.
Δεν εφαρμόζει τον Νόμο και δεν προστατεύει την
Δημοτική περιουσία.
Αργοστόλι.
Στις Εκκλησίες η καταδίκη των Φαρισαίων αλλά και η
παραβολή των Παρθένων.
Και εκεί που όλοι περιμένουμε με την γνωστή ευλάβεια
μας να παρακολουθήσουμε την καταδίκη των
Φαρισαίων βγαίνει εκκολαπτόμενος υποψήφιος Δήμαρχος εκ της συνομοταξίας των
«Αετών».
«Θα σε φτιάξω εγώ περιπτερά που έγραψες πως εγώ γράφω
με ψευδώνυμα και να ελεγχθεί το περίπτερο σου που μου παραγεμίζει το μάτι και
το βλέπω μεγαλούτσικο».
O συμπαθής περιπτεράς πρέπει βέβαια να
γράφει προσεκτικότερα και ιδίως να μην γράφει πράγματα που ο κάθε ένας
αντιλαμβάνεται στις μικρές κοινωνίες.
Κάποιος από την άλλη μεριά θα πρέπει να προστατεύσει
τον «Αετό» από τις κακοτοπιές.
Ένας σώφρων «εκ των μαθητών» του.
Χρειάζεται ηρεμία και νηφαλιότητα. Ούτε απειλές, ούτε
ύβρεις.
Να σας βάλω ένα τραγουδάκι σχετικό του γίγαντα Στράτου
Διονυσίου να ηρεμήσετε:
«ένα λεπτό περιπτερά
Ένας αητός χωρίς φτερά
Απόψε λέει αντίο.»
Σχολιάστηκε ιδιαίτερα και απόλυτα θετικά.
Χιλιάδες οι αναγνώστες.
Κάποιος μου είπε:
«μωρέ γράφεις το Ευαγγέλιο».
Σύμφωνοι.
«Το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο»
Σκέφτηκα πολλές φορές: «αξίζει τον κόπο να γράφεις;
Πόλεμος, θάνατος και αίμα.
Το αύριο θα είναι διαφορετικό και άδηλο.»
Ο Κόσμος αλλάζει όμως «δίχως να κοιτάζει την δική σου μελαγχολία»
όπως γράφει ο Σαββόπουλος στους «παλιούς μας φίλους».
Αλλά δεν θα παραδοθούμε. Να συνεχίσουμε να γράφουμε ,να
σκεπτόμαστε ,να αντιστεκόμαστε ,να αντιδρούμε.
Τώρα πιο πολύ.
Τώρα που: «βλέπω πυρκαγιές πάνω από λιμάνια, πάνω από
σταθμούς».
«Όταν ο Κόσμος μας θα καίγεται .Όταν τα γεφύρια πίσω
μας θα κόβονται.
Εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω ...»
Το κρίσιμο επιχείρημα του Πούτιν:
«από-ναζιστικοποίηση της Ουκρανίας».
Και οι δέσμιοι της πολιτικής τοπογραφίας της Ρωσίας
συντάσσονται.
Θεωρούν τον όλεθρο απόλυτα δικαιολογημένο:
«μα θα ανεχθούμε την σβάστικα στην Ευρώπη;Τα τάγματα
Αζόφ;».
Χάριν της Ιστορίας:
Στην μετα-Σοβιετική Ρωσία αναπτύχθηκε το Νέο-Ναζιστικό
Κόμμα «Ρωσική Εθνική Ενότητα». Η τύχη αυτού του Κόμματος έχει ενδιαφέρον αλλά
δεν είναι της στιγμής.
Εκ των ηγετών αυτού του Κόμματος ήταν ο Ναζιστής Pavel Gubarev.
Ένα τομάρι της Ρωσίας.
Το 2014 ο
Γκουμπάρεφ στρατεύτηκε με τους
αυτονομιστές και αναγορεύτηκε σε:
«Ηγέτη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνεσκ».
Πρόκειται για τον πρώτο αρχηγό των Αυτονομιστών.
Ένας Ναζιστής.
Ο Πούτιν και η ανιστόρητη κ.Ζαχάροβα θα πρέπει να μιλήσουν με ειλικρίνεια.
Δεν τους καίγεται καρφί για την «από-ναζιστικοποίηση
της Ουκρανίας».
Οι ίδιοι έναν Ναζιστή έβαλαν «Ηγέτη»στο Ντομπάς το
2014.
Δεν πολεμούν κατά της «σβάστικας»
Πολεμούν για την «σβάστικα».
Με την Πόπη.
Να συναντήσω τον Μάρκο και την Αλέκα.
Δεν «κόλαγα» ποτέ με τον Μάρκο. Ήμασταν άλλου είδους
ανθρώποι.
Ο Μάρκος Κοτσιλίνης, ο Δήμαρχος της Πυλάρου για χρόνια, ήταν και είναι πάντα άνθρωπος του στοχασμού και του σχεδίου.
Εγώ αντίθετα: «ορμούσα πάνω στον εχθρό» και στα
προβλήματα. Μετά σκεφτόμουν. Πρώτα όμως ορμούσα.
Και στο Κόμμα :ο Μάρκος στους μπροστινούς .Εγώ στην
γαλαρία.
Έλεγα: «γραφειοκράτες!»
Αλλά τον Μάρκο τον εκτιμούσα και τον τιμούσα για αυτό
που ήταν και είναι.
Ήταν πάντα για μένα «ο Μάρκος». Φίλος πιστός και
ακριβός αν και διαφορετικός.
Η ΠΥΛΑΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ
Σκιές μες τα «χαλάσματα».
Η Βιβλιοθήκη, το Δημοτικό Καφενείο, η Φιλαρμονική, το
Πολύκεντρο, το ΚΑΠΥ και το ΚΗΦΗ.
Και ένας Μαρίνος Αντύπας στα Ποταμιανάτα,
στοιχειωμένος ,σιωπηλός αλλά και χαραμάδα και φως.
Στην «Πύλαρο του Μάρκου».
Ο ΜΑΡΚΟΣ ΤΗΣ ΠΥΛΑΡΟΥ
Ήταν και οι πίτες της Αλέκας. Και τυρί πυλαρινό.
Τα είπαμε.
Ανεβήκαμε στα Μαρκάτα να δούμε το «σπίτι».
Όλα τσαπισμένα. Οι κήποι καθαροί. Νοικοκυρεμένα όλα.
Και μια λεμονιά, ντόπια με εκατοντάδες λεμόνια.
«Εδώ θα με βρεις» μου είπε. «Μου αρέσει να ασχολούμαι
με τα δένδρα, τους κήπους, το περιβόλι».
Συνειδητοποίησα
ότι μπροστά μου ήταν ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να αγαπά την Πατρίδα του
αλλά με έναν τρόπο δικό του.
Εξακολουθεί να ανήκει στην Πύλαρο.
Είναι ο «Μάρκος της Πυλάρου».
«ΥΒΡΙΣΤΑΙ ΚΑΙ ΑΤΑΣΘΑΛΟΙ»
Με ένα τσαπί και αυτός έσκαβε τα περιβόλια της «Ιθάκης
του».
Με σταχτιά μαλλιά, κουρασμένος από τον χρόνο και την
προσμονή του Οδυσσέα ο Λαέρτης δούλευε τα χωράφια του.
Η συνάντηση του Οδυσσέα με τον Λαέρτη στην Οδύσσεια. Του
«άγνωστου ξένου» με τον Πατέρα του:
«Είναι αυτή η Ιθάκη;»
«Ναι ξένε αυτή είναι η Ιθάκη. Υβρισταί δ΄αυτήν και
ατάσθαλοι άνδρες έχουσι»
Δεν ρώτησα τον Μάρκο αν αυτή είναι ή Πύλαρος.
Την απάντηση την ήξερα από την Οδύσσεια: «υβρισταί
δ΄αυτήν και ατάσθαλοι άνδρες έχουσι».
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝΕ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΡΜΟ
Τον Κυβερνήτη τον σκοτώσαμε .Τον Γέρο Κολοκοτρώνη σε
θάνατο. Και τον Πλαπούτα και τον Καραϊσκάκη.
Τον Βενιζέλο με το πιστόλι.
Πάντα κατήγοροι ,κουμπουροφόροι ,φονιάδες «αυτοί που
αποτελούνε τον εθνικό κορμό»
Το «χαφιεδότσουρμο» που αναφέρει ο Παπακωνσταντίνου
στον «Μαύρο Γάτο».
Σε μια πρωτοφανή απόπειρα «δολοφονίας χαρακτήρα»
Προσπάθησαν οι «υβρισταί και ατάσθαλοι» να
«δολοφονήσουν» τον Μάρκο.
Αυτόν που άλλαξε την Πύλαρο και την ζωή τους.
Τον εντιμότατο Μάρκο.
Τον πλήγωσε και τον πληγώνει αυτή η αθλιότητα.
Του είπα πως το καταλαβαίνω.
Να αγνοήσει τους
συκοφάντες.
Και να ατενίζει τον Πρωταγρότη των Ποταμιανάτων περήφανα στα μάτια.
