Ο «Τάκης», ο στα αληθινά
Παναγιώτης Γεωργακόπουλος, ήταν συμμαθητής μου στο Β Δημοτικό Σχολείο του Αγίου
Δημητρίου, στο Μπραχάμι.
Ίδιο κοντό παντελονάκι, ίδιο
κούρεμα «κουτρούλα», ίδια γόνατα με
κακάδι από τα καθημερινά μας «ανδραγαθήματα».
Με τον Τάκη είχαμε μια βασική
διαφορά:
Ο Τάκης έπαιρνε 10!
Εγώ σταθερά έπαιρνα 6!
Και στις επικές ,επετειακές
,σχολικές γιορτές, ο Τάκης πάντα μια Παπαφλέσσας,μια Παλαιών Πατρών Γερμανός,μια
Αθανάσιος Διάκος.
Εγώ πάντα,Τουρκαλβανός, Βεληγκέκας
,εκφραστής του παραδοσιακού ,αυτονόητου και συνήθους για μένα:
«πίσω ωρέ Γκιαούρηδες!»
Αυτό μας «χώριζε»στις Γιορτές
από τον Τάκη,στα Σχολικά σκετς:
ο Τάκης :Παπαφλέσσας!
Εγώ: Βεληγκέκας!
Πανδαμάτωρ
Ο Χρόνος όλα τα αμβλύνει.
Και την μνήμη.
Οι δρόμοι χωρίσανε και ο κάθε
ένας στον δικό του δρόμο.
Έφυγα από το Μπραχάμι και
πήγα Γυμνάσιο στην Πλάκα.
Στο λεγόμενο «Α’ πρότυπο
Γυμνάσιο Πλάκας».
Ο Πατέρας μου δεν πτοήθηκε
από τις επιδόσεις μου στο Δημοτικό του Αγίου Δημητρίου και παρά τα συνεχόμενα
6άρια μου με έστειλε στην Πλάκα.
Εξ άλλου στο νέο περιβάλλον
δεν γνώριζαν τον βαθμολογικό μου όλεθρο στο Μπραχάμι.
Έτσι χαθήκαμε με τον Τάκη.
Ο κάθε ένας στον δικό του
δρόμο.
Έτρεξε ο χρόνος και μετά από
50 χρόνια:
«Ξέρετε θα γίνει συγκέντρωση ,στο
Μπραχάμι των παλαιών συμμαθητών και θα ήταν πολύ ωραίο να ερχόσασταν…»
Δεν ήθελα να πάω. Ο χρόνος
είχε περάσει μαζί με τα νιάτα μας.
Αλλά πήγα!
Είδα εκεί τον «Τάκη» ξανά!
Μαζί και αξιαγάπητες φίλες
και φίλους!
Τους είδα ξανά μέσα από μια «χαραμάδα»
του χρόνου.
Θυμηθήκαμε όσα μπορούσε να
θυμηθούμε ,είπαμε όσα μπορούσαμε να πούμε, κρύψαμε όσα έπρεπε να κρύψουμε από
τα νιάτα μας.
Και φύγαμε.
Χωρίσαμε!
Ήμουν βέβαιος πως δεν θα
βρισκόμασταν ξανά και δεν υπήρχε λόγος να βρεθούμε ξανά γιατί είχαμε αλλάξει,
ήμασταν πιά διαφορετικοί,
ήμασταν άλλοι.
Εξάλλου πίστευα πως ο Τάκης
όπως τον γνώρισα δεν υπήρχε πιά.
«Αχ που'σαι Νιότη …»
Γύρισα στο σπίτι μου στην
Κεφαλονιά.
Ο Τάκης γύρισε στον δικό του «δρόμο».
Βεληγκέκας δεν έγινα και δεν
έμεινα!
Την «νίκησα» την Νιότη. Έγινα
κάτι διαφορετικό.
Ο Τάκης;
Ο αγαπημένος συμμαθητής πήρε
τον δικό του δρόμο.
Όπως το ήθελε!
Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης
Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος!
Ο κατά Κόσμο Παναγιώτης
Γεωργακόπουλος!
Ο συμμαθητής μας ο Τάκης!
Παρακολουθούσα πια την
διαδρομή του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού με μεγάλη περηφάνεια, αγάπη και σεβασμό.
Είναι μεγάλη η Τιμή.
Νιώθω πως κάθε δράση του
είναι κομμάτι και του κοινού μας βίου.
Αλλά η απόσταση είναι μεγάλη:
Από την μια μεριά η Παράδοση
της Ορθοδοξίας, η μυστηριακή ζωή,η Αγιοσύνη, η σεμνότητα, η Εκκλησία η ίδια.
Από την άλλη η δική μου ζωή
με άλλα μέτρα και ρυθμούς, με άλλα όρια και θρησκευτικά ελλείματα.
Ένοιωθα πως η ζωή μου
αποκλίνει ,όλο και περισσότερο από την ζωή του Σεβασμιοτάτου.
«Τι είναι αυτό που μας
ενώνει;»
Αλλά ….
Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης
Ιγνάτιος εξέδωσε ένα «Ενθύμημα των Μαθητικών του χρόνων»
Ένα ενθύμημα κύρια
αφιερωματικό στον Εκπαιδευτικό, στον Δάσκαλο.
Μου το επεσήμανε φίλη
αγαπημένη.
Παρακολούθησα και την
αφηγηματική παρουσίαση του Σεβασμιοτάτου.
Με συγκίνηση βρήκα μέσα σε
αυτό το αφιέρωμα τον εαυτό μου ξανά!
Και τον «Τάκη»!
Τι είναι τελικά αυτό που μας
ενώνει;
Μα τα Νιάτα μας!
Αυτά ανήκουν μόνο σε μας και
κανείς δεν μπορεί να μας τα πάρει.
Ούτε ο Χρόνος.