Οι δυό πλευρές του Φεγγαριού
Το Φεγγάρι έχει δυό πλευρές:
Μια φωτεινή και
Μια σκοτεινή, αόρατη.
Είναι αυτή που βλέπουμε και
αυτή που παραμένει στο σκοτάδι αλλά ξέρουμε πως υπάρχει.
Και η Ζωή, η Ιστορία έχει
περισσότερες πλευρές και αναγνώσεις.
«Γίναν τα πράγματα
έτσι; Υπάρχει υπερβολή; Μήπως κάτι ήταν διαφορετικό;»
Και αναζητούμε κάθε φορά την
«φωτεινή πλευρά»της Ιστορίας.
Να γράψουμε, να διαβάσουμε τα
γεγονότα όπως έγιναν χωρίς προσθήκες, αλλαγές, υπερβολές και ιδίως χωρίς
«ιδεολογικούς εμπλουτισμούς» που οδηγούν στην παραχάραξη της Ιστορίας.
Τώρα με την Γενναία πράξη του
Μήτσου Ζαπάντη-Φράγκου και την Ηρωική στάση ζωής των 11 Νέων κύρια ανθρώπων που
το Καλοκαίρι του 1944 συνάντησαν τον Θάνατο στο Αυλάκι των Χιονάτων.
Υπήρξαν και άλλες αναγνώσεις
αυτής της Μοναδικής Αλληλέγγυας Πράξης.
Ένα δίλλημα: «Μήπως δεν γίναν
τα πράγματα έτσι; Ή ακριβώς έτσι;»
Ο Αγγελιαφόρος
Δεν ήταν ο «Αγγελιαφόρος των
Θεών», ένας Ερμής,
αυτός που μου έφερε το Γράμμα.
Είναι ο Νεαρός Αντρέας
Παντελειός, Πρόεδρος του Συλλόγου των Ρατζακλιωτών και «Δευτερανηψιός» του
Παναγή Σπηλιώτη (Τσίρου) του Συγγραφέα του Αυτοβιογραφικού και εξαιρετικού
βιβλίου «Ναγής».
Ο Αντρέας αναζήτησε εκείνα τα
στοιχεία που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.
Αναζήτησε την επιβεβαίωση των
Γεγονότων και των Ανθρώπων.
Βρήκε και μου έστειλε αυτός ο
Νέος αγγελιαφόρος :
Το Γράμμα!
Ένα Γράμμα που αγνοούσα και
που πρέπει να αναγνωστεί από την αρχή τώρα.
Να διαβαστεί γιατί είναι μια
επιστολή αυτών που στήθηκαν τότε στο Αυλάκι!
Αυτών που τους έβαλαν να
σκάψουν τον Τάφο τους!
Των Μελλοθανάτων των
Χιονάτων!
«Ημέρα φρίκης»
Είναι μια επιστολή με
ημερομηνία 25 Αυγούστου 2003.
Κατατέθηκε στην Τοπική
Κοινότητα Σκάλας με αριθμό πρωτοκόλλου 106/2003.
Μιά αίτηση Κατοίκων του
Ρατζακλιού:
«Τον Ιούλιο του 1944 (ημέρα
φρίκης), περίοδος διπλής Γερμανο-Ιταλικής κατοχής, οι Γερμανοί άρχισαν να κάνουν
εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή μας και προβήκανε σε συλλήψεις έντεκα
(11) κατοίκων του οικισμού Ρατζακλί και τους οδήγησαν στα Χιονάτα με καταφανή
πρόθεση να τους εκτελέσουν.
Οι συλληφθέντες ήσαν:
Σπηλιώτης Ιωάννης
(Κολομπότας)
Σπηλιώτης Βασίλειος
(Τζαλαώρας)
Σπηλιώτης Γεώργιος
(Σπυριδούλης)
Μαράτος Γεώργιος (Καβαλιέρος)
Σπηλιώτης Γεράσιμος
(Δελαπόρτας)
Σπηλιώτης Γεράσιμος (Μανής)
Ζαπάντης Δημήτριος (Φράγκος)
Ζαπάντης Αντώνιος (Φράγκος)
Σπηλιώτης Νικόλαος (Μανής)
Φουρνιώτης Σπυρίδων(εκ
Πάστρα)
Πάστρας Παναγής (Κολαράς εκ
Πάστρα).
Μεταξύ των συλληφθέντων ήταν
ο αείμνηστος Ζαπάντης Δημήτριος (Φράγκος) ο οποίος είχε συγγενή (Κουνιάδος) που
μεσολάβησε στις κατοχικές αρχές και πέτυχε να αφεθεί ελεύθερος ο Ζαπάντης
Δημήτριος (Φράγκος).
Ούτος όμως αρνήθηκε
πεισματικά να κάνει χρήση της χαριστικής αυτής ενέργειας και απάντησε να
αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι συλληφθέντες και είπε το Ιστορικό:
«Δεν ήρθα μόνος μου εδώ. ’Η
όλοι στο Ρατζακλί ή κανείς»
Η αξιοθαύμαστη αυτή πράξη
είχε σαν αποτέλεσμα να αφεθούν όλοι ελεύθεροι.
Αυτήν την ηρωική και γενναία
πράξη αυτοθυσίας επιθυμούμε να τιμήσουμε και παρακαλούμε να ενεργήσετε τα
δέοντα ώστε ο κεντρικός δρόμος του Χωριού Ρατζακλί να ονομαστεί:
«οδός Δημητρίου
Ζαπάντη-Φράγκου»
Μετά
Τιμής»
Λόγος Τιμής
Υπέγραψαν «μετα τιμής» οι
παρακάτω κάτοικοι του Ρατζακλιού.
Είναι συνάμα ένας «Λόγος
Τιμής»:
- Ο Μπάμπης Σπηλιώτης
(Σπυριδούλης) Γιός του Γιώργη Σπηλιώτη ενός από τους 11 των Χιονάτων.
- Ο Γεράσιμος Σπηλιώτης
(Δελαπόρτας) ένας από τους 11 που κατέβηκαν στο Αυλάκι στα Χιονάτα.
- Ο Αντώνης Ζαπάντης
(Φράγκος) παρών στα γεγονότα. Από αυτούς που συναντήθηκαν με τον θάνατο στα
Χιονάτα.
- Ο Ανδρογιάννης Λιναρδάτος
(Μικελίνος) για χρόνια Σύμβουλος στην Κοινότητα Σκάλας σαν εκπρόσωπος του
Ρατζακλιού.
- Ο Γιώργης Σπηλιώτης
(Ρέγκος) από το μαγαζί του ξεκίνησαν το ταξίδι προς τον θάνατο οι όμηροι του
Ρατζακλιού.
- Ο Παναγής Μαράτος
(Μπάρεμου) που συμβίωσε με όλους τους κρατούμενους και βίωσε τα γεγονότα.
- Η Αντωνία Μαράτου
(Καβαλιέρου) Κόρη του Γιώργου Μαράτου, ενός από τους 11 των Χιονάτων.
Οι παρόντες σε εκείνη
την «Ημέρα φρίκης» με ακρίβεια
επιβεβαιώνουν τα γεγονότα όπως τα έζησαν.
Φωτίζουν και αναδεικνύουν
εκείνο το μοναδικό, γενναίο και σωτήριο:
«΄Η όλοι στο Ρατζακλί ή
κανείς»
Χωρίς επίλογο
Το Τοπικό Συμβούλιο Σκάλας
πήρε την ομόφωνη απόφαση που έπρεπε.
Με την με αριθμό 29/2003
πρότεινε την ονοματοδοσία του Κεντρικού Δρόμου στο Ρατζακλί σε οδό:
«Δημητρίου Ζαπάντη-Φράγκου».
Ομόφωνα!
Ο τότε Πρόεδρος Άγγελος Τσιμάρας, τα μέλη,ο
Βαγγέλης Γρουζής, ο Αναστάσιος Ζαπάντης, οι Ρατζακλέοι Νικηφόρος Πασχάλης και
Πέτρος Κουρκουμέλης.
Αλλά η γραφειοκρατία είναι
ένα θηρίο ανήμερο.
Ο χαρακτήρας της Κεντρικής
οδού σαν Επαρχιακής δεν επέτρεπε την ονοματοδοσία.
Έτσι είναι μια Ιστορία «Χωρίς
Επίλογο».
Αυτό πρέπει όμως να γίνει στο
μέλλον.
Τώρα στο Ρατζακλί υπάρχει μια
Πλατεία.
Μια Πλατεία ανώνυμη.
Έργο της μεγάλης προσπάθειας
των Κατοίκων του Χωριού που το απαίτησαν, το επιζήτησαν και το πέτυχαν.
Η Πλατεία τους.
Από μια σύμπτωση της Ιστορίας
εκεί συγκεντρώθηκαν από τους Γερμανούς οι Αιχμάλωτοι και Μελλοθάνατοι των
Χιονάτων.
Από εκεί ξεκίνησαν.
Εκεί επέστρεψαν.
Εκεί έζησαν.
Ο δραστήριος Πρόεδρος του
Συλλόγου Αντρέας Παντελειός, ο διατελέσας το 2003 Πρόεδρος Σκάλας Άγγελος
Τσιμάρας, ο Πέτρος Κουρκουμέλης, ο Νικηφόρος Πασχάλης…τα Μέλη του Συμβουλίου του
2003,το Συμβούλιο της Τοπικής Κοινότητας Σκάλας σήμερα, πρέπει τώρα να γράψουν τον
«Επίλογο»
Η υποβολή ενός πάνδημου
αιτήματος για την ονοματοδοσία της Πλατείας του Χωριού σε:
«Πλατεία Δημητρίου
Ζαπάντη-Φράγκου».
Εκεί να τοποθετηθεί πινακίδα
Μνήμης και Τιμής αυτών που αντίκρυσαν τον Θάνατο.
Των 11 των Χιονάτων, αλλά και
των 6 παιδιών του Ρατζακλιού που χάθηκαν στην κατοχή και μετά από αυτή, από
νάρκες στο Ρατζακλί.
Ένας Τόπος Μνήμης και Τιμής.
Τώρα πρέπει να απαντηθεί η
επιστολή του 2003.
Τώρα η ώρα για τον Επίλογο
και αυτό πρέπει να το κάνουμε όλοι μαζί.
Σε ένα τέτοιο αίτημα θέτω
τελευταία την υπογραφή μου.
