Κάλεσα φίλο που για χρόνια έχει ασχοληθεί με την Αυτοδιοίκηση στην Κεφαλονιά και την Ιθάκη.
Για χρόνια στο κουρμπέτι.
Μιλήσαμε και για τα
μελλούμενα:
«Να δούμε τι θα κάνουμε και
να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα με αποφασιστικότητα και ως εδώ και μη παρέκει
και…»
Μαζί και άλλοι συνομιλητές όλοι της «Τρίτης ηλικίας».
«Χρειάζονται οργανωμένες
κινήσεις και σχέδιο και να πάρουμε αποφάσεις…»
Τόνισε όμως κάποιος πιο μυαλωμένος:
«Μάγκες δεν έχουμε πιά
επιρροή στην «Δεύτερη Ηλικία».
Μυρίζουμε λίγο της χωματίλας»
Τι έννοια!
«Δεύτερη ηλικία!»
Κανείς και ιδίως καμία της
Δεύτερης ηλικίας δεν μας παίρνει πιά τηλέφωνο σκέφτηκα.
Οι περισσότεροι διαφώνησαν:
«Μπα ήμαστε σφριγηλοί και
επίκαιροι. Μπορούμε και τώρα και εμπρός!»
«Καλά» λέω «ας φάμε κάτι, τι
λέτε να βάλει καμιά μπριζόλα τόμαχοκ;».
«Μπα είναι σκληρή, έχω τα
δόντια μου. Μήπως έχει καμιά μακαρονάδα, κανένα παστιτσάκι;» απάντησαν οι
συνομιλητές.
Παστίτσιο φάγαμε.
Φάνηκε πως η μπριζόλα και η
«δεύτερη ηλικία» δεν είναι πιά για τα δόντια μας.
Τα χρόνια περάσανε και
περνούν.
Τουλάχιστον όμως και εμείς
«δεν είμαστε για τα δόντια τους»
Θα «φάνε» αυτές οι πληγές του
Φαραώ ότι μπορούν αλλά όχι εμάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.