ΜΕΤΑ ΤΟ «MEA CULPA»

Έτσι  η  Ελλάδα  είναι  σε  έναν  ανταγωνισμό «λαθών»  στα  ζητήματα  εξωτερικής  πολιτικής. Αυτό  κρατά  εδώ  και    έναν  αιώνα,  μετά  την επιτυχή  για  τον  Ελληνισμό  κατάληξη  των Βαλκανικών  πολέμων. Από  τότε  υπάρχει  ο εσωτερικός  «διάλογος»  για  το  ποιος  φέρει την μεγαλύτερη  ευθύνη  για  τις  διαδοχικές  ήττες στα  ζητήματα  εξωτερικής πολιτικής.

Συνήθως και  τελικά  αποδίδουμε  την  ευθύνη όχι  στον  εαυτό  μας  και στην  έλλειψη σχεδίου Εξωτερικής πολιτικής αλλά στον ξένο παράγοντα.

Έτσι  επιλέξαμε  τις  εύκολες  και  ανέξοδες  λύσεις  του  τύπου  «φταίνε  οι  Αμερικάνοι  ή  το ΝΑΤΟ  ή φταίει  η  ΕΟΚ   των  μονοπωλίων»  και  άλλες τέτοιες  ανεύθυνες δικαιολογίες,  που  όμως δεν  αλλάζουν  τα  πράγματα και  εξακολουθούν  να  οδηγούν  την  Πατρίδα  μας  σε  στραγγαλισμό στο Διεθνές  πεδίο.

Το  αληθινό  είναι  πως  η  Ελλάδα  ακολουθεί  την  εξωτερική  πολιτική  που είχε  τον  19ο  αιώνα, ούτε  καν  τον  20ο  αιώνα,  και  εξακολουθεί  να  υφίσταται  σαν  κράτος  λόγω  της  παγκόσμιας συγκυρίας (ΟΗΕ-ΕΟΚ-ΝΑΤΟ)  ή από  σύμπτωση 

ΕΝΑ  ΑΛΛΟ  ΔΟΓΜΑ   ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Στην  πραγματικότητα  η  Ελλάδα  δεν  έχει  ένα «δόγμα  εξωτερικής  πολιτικής». Φοβάμαι  πως αν ρωτήσεις  έναν  Βουλευτή  του  Ελληνικού Κοινοβουλίου  η  ένα  μέλος  της  Κυβέρνησης «ποία είναι η στόχευση  της  εξωτερικής  μας πολιτικής»  σήμερα  και  σε  βάθος  χρόνου  θα σου απαντήσει  με  τα  στερεότυπα  «ανήκουμε στην  Δύση,  παράγοντας σταθερότητας  στα Βαλκάνια  κλπ» .

Αυτό  όμως  δεν  είναι  «εξωτερική  πολιτική» αλλά πλαίσιο, ενώ  η εξωτερική  πολιτική πρέπει να έχει συγκεκριμένη  πολιτική στόχευση  στον χρόνο.  Πριν όμως διατυπώσουμε   σκέψεις  για «ένα άλλο δόγμα εξωτερικής  πολιτικής» είναι  αναγκαίο  σήμερα  να  αναφερθούμε στο Τουρκικό σχέδιο εξωτερικής  πολιτικής.

«Η  ΤΟΥΡΚΙΑ  ΣΤΟΥΣ  ΤΟΥΡΚΟΥΣ»

Η  Τουρκία  ήδη  από  την  Επανάσταση  των Νεότουρκων  του  1908   και  την  ανατροπή  του Αμπντούλ  Χαμίτ  μόνο  προσχηματικά  έβαλε το   δήθεν επαναστατικό  πλαίσιο  «Δικαιοσύνη- Ελευθερία- Ισότητα».

Στην  πραγματικότητα  ακολούθησε  αυστηρά, στοχευμένα  και  βίαια  την Κεμαλική ιδεολογία που εκφράστηκε  με  το  γνωστό  «η  Τουρκία στους Τούρκους».

Έτσι  η  Τουρκία  ήδη  από  το  1908,  στην συνέχεια    με  τα  γεγονότα των  Βαλκανικών πολέμων του  1912-1913,  του  Παγκόσμιου  πολέμου  του  1914-1918  και  ακόλουθα  με  την Μικρασιατική καταστροφή  του  1922  εφάρμοσε  εσωτερικά  αλλά  και  στο  σύνολο  της εξωτερικής  της πολιτικής  τον  Παντουρανισμό,  δολοφονώντας  περισσότερα  από  5.000.000 εκατομμύρια Ελλήνων,  Ποντίων  Ελλήνων,  Αρμενίων,  Ασσύριων,  Εβραίων κλπ  και  εξορίζοντας, απελαύνοντας  ή  διώκοντας  περίπου  4.000.000.  μη Τούρκους  πολίτες  της  σημερινής  Τουρκίας από  την  αρχέγονη  πατρίδα τους.

Το  1927  η  Τουρκία  , μετά  την  «έξοδο»  όλων των μη  Τούρκων  βρέθηκε  με ομογενή Τουρκικό πληθυσμό   13,6  εκατομμυρίων . Όσοι μειονοτικοί  παρέμειναν  στην  Τουρκία   υπέστησαν και υφίστανται μια  πολιτική διωγμών και ενσωμάτωσης. Ενδεικτικά αναφέρω την  κατάργηση  της  ελεύθερης διοίκησης   των Ελληνικών  Ιδρυμάτων  και  τον διορισμό Τούρκου Επιτρόπου (Τεκ Μουτέβελη),  την επιβολή  τριπλάσιας  φορολογίας    στην ακίνητη περιουσία  των  αλλοεθνών (Βαρλίκ), την απαγόρευση  30  επαγγελμάτων  στους Έλληνες, αλλά  ακόμα  περισσότερο  την απαγόρευση της εθνικής  καταγωγής  στους  Κούρδους, τους Αρμένιους  τους  Ασσύριους  κλπ, οι οποίοι  υποχρεωτικά αναγράφονται  ως  Τούρκοι.

Αυτή  η   λογική  του  Παντουρανισμού  εκφράστηκε  τελικά  στην  Τουρκική  Εθνοσυνέλευση  μετά την  Σφαγή  του  Ελληνισμού  του  Πόντου  από  τον Κεμάλ  Ατατούρκ  στις  13-8-1923 «επιτέλους, ξεριζώσαμε  τους  Έλληνες  από  τον  Πόντο».

ΠΑΝΤΟΥΡΑΝΙΣΜΟΣ

Η Τουρκία μετά την «εκκαθάριση» των εθνικών μειονοτήτων εσωτερικά  υιοθέτησε  σαν  δόγμα εξωτερικής πολιτικής τον «Παντουρανισμό ή Παντουρκισμό».

Στόχος  της  ήταν  και  εξακολουθεί να  είναι  η  συνένωση,  συνεργασία και συνείδηση  των τουρκογενών κρατών,  λαών  και  πληθυσμών υπό την κοινή  ομπρέλα  της  Τουρκίας.

Έτσι  η  Τουρκία   προχώρησε  στην εφαρμογή της πολιτικής του Παντουρανισμού από  τις  αρχές του προηγούμενου  αιώνα.  Σημειώνω την  υπογραφή  ανάμεσα  στην  Τουρκία  και  την Γιουγκοσλαβία του  Τίτο συμφωνίας το  1954, με  την  οποία  οι  κάτοικοι  της  τότε Γιουγκοσλαβίας είχαν  το δικαίωμα  να  καταγράφονται  σαν  «Τούρκοι»  και  να  λαμβάνουν  διπλή υπηκοότητα  αν  το επιθυμούσαν,  γεγονός  που  έδωσε  το  δικαίωμα σε  εκατοντάδες  χιλιάδες Βαλκάνιων  να καταγράφονται  σήμερα  σαν «Τούρκοι»  στην  Σερβία (Σαντζάκι), στην  FYROM, στην  Αλβανία, στο  Κόσσοβο  και  στο  Μαυροβούνιο.

Η  ίδια  Τουρκία  ενώ  αρνείται  εσωτερικά  οποιαδήποτε  εθνική  μειονότητα  θεωρεί  «Τούρκους»   τους  Ασσύριους  στο  Χαλέπι,  τους  Κούρδους ,τους  Άραβες και  τους  Χαλδαίους  στην Μοσούλη, τους Μουσουλμάνους, Πομάκους,  Κατσίβελους  και  Ρομά  στην  Ελληνική  Θράκη, τους μουσουλμάνους  στην  Ανατολική  Ρωμυλία(Βουλγαρία) κλπ.

Επίσης  δημιουργεί  και  χρηματοδοτεί  «εθνικά  τουρκικά  πολιτικά  κόμματα» όπου  καταγράφει μειονότητες  όπως  στην  Βουλγαρία,  στην  FYROM, στο  Κόσσοβο,  ακόμα  και  στην  Ελληνική Θράκη (κόμμα  Σαδίκ).

«ΜΟΥΧΑΤΖΙΡΗΔΕΣ»

Ενώ  στην  Ελλάδα  βλέπουμε  φοβικά  τους πρόσφυγες  στην  Τουρκία  οι  πρόσφυγες αποτελούν το  μεγαλύτερο  όπλο  για  την ενδυνάμωση  της χώρας .

Στην  Τουρκία  υπάρχει  σταθερή  πολιτική    για  τους  πρόσφυγες (μουχατζίρηδες).

Έτσι  η  Τουρκία  έφτασε  σήμερα  να  έχει  78 εκατομμύρια  κατοίκους εξαπλασιάζοντας τον πληθυσμό  της σε  έναν  αιώνα,  δημιουργώντας έναν  νέο  πληθυσμό  «Νεότουρκων».

Ήδη τον  Δεκέμβριο  του  2015  η  Τουρκία  μετέφερε  στην  περιοχή  του  Βαν  2.000 «μουχατζίρηδες»  από  την  Ανατολική  Ουκρανία  (Μεσχετίνοι), στους  οποίους  παραχώρησε σπίτια  Κούρδων, γη  και  εργασία. Στις  περιοχές  των  Κούρδων  εν όψει  της  «τελικής εκκαθάρισης»  των Κουρδικών  πληθυσμών  από  το  Τουρκικό  Κουρδιστάν   μεταφέρονται  ακόμα Τάταροι  της  Κριμαίας,  Τσετσένοι  και  Οιγούροι   από  την  Κίνα  για την  ενδυνάμωση  των πληθυσμών  «τουρανικής»  καταγωγής. 

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η  Τουρκία   χρησιμοποιεί  το  «δημογραφικό»  σαν όπλο. Ο  τότε  Πρωθυπουργός  και  μετά Πρόεδρος της  Τουρκίας  Τουργκούτ  Οζάλ   πριν  30  χρόνια είχε  δηλώσει  στο  ερώτημα  αν  θα γίνει  πόλεμος ανάμεσα  στην  Τουρκία  και  την  Ελλάδα  για  τις Ελληνο-τουρκικές διαφορές  στην  Κύπρο  και  το  Αιγαίο.

«Δεν  χρειάζεται   να  προκαλέσουμε  πόλεμο  με  την Ελλάδα,  αφού  οι  πληθυσμιακές  εξελίξεις  των  δύο λαών  θα  επιλύσουν  το  Κυπριακό  και  το  Αιγαίο» 

Τι  κάνουν  οι  Τούρκοι  σήμερα  για  το  δημογραφικό  τους  «όπλο», πέραν  της  υποδοχής  των «μουχατζίρηδων».

Με  νόμο  του  2009  χορηγούν  Τουρκική υπηκοότητα,  πέραν  των «τουρκογενών» πληθυσμών όπου  Γης  και  σε  όσες σημαίνουσες  προσωπικότητες  Παγκόσμια διακρίνονται  στον  Πολιτισμό, στον Αθλητισμό, στις  Επιστήμες  ,στην  Οικονομία  εφόσον  το επιθυμούν  και  εφόσον  κρίνονται ότι  μπορούν να  «βοηθήσουν  το  Τουρκικό  έθνος».

Σε όλους αυτούς παρέχουν κίνητρα εγκατάστασης  στην  Τουρκία.

Ομοίως  η  Εθνική  Βουλή  με  πρόταση  του τότε Υπουργού  Εξωτερικών  και  ήδη Πρωθυπουργού Νταβούντογλου  κατήρτισε  την  «Χάρτα  της Τουρκικής  Ομογένειας» όπου  καταγράφονται 160 εκατομμύρια  Τούρκων και  Τουρκογενών  που  αποτελούν   διεθνή  μηχανισμό  υποστήριξης  των Τουρκικών  Συμφερόντων  στον  Κόσμο.

ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΣ

Η  Τουρκία  πλέον  κινείται  με  όπλο  τον Παντουρανισμό στην ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ως δόγμα εξωτερικής  πολιτικής  αλλά  και  «ζωής»  . Ο «μεγαλοϊδεατισμός»  δεν είναι  μόνο  ιδεολογία των  Ελλήνων αφελών,  αλλά  κύρια  είναι ιδεολογία και  δόγμα  της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής  από  την  εποχή  του   Μουσταφά Κεμάλ,  στην συνέχεια  του  Ινονού  και  τώρα του Ερντογάν, αλλά και κύρια του πατερναλιστικού  Τουρκικού  Στρατού.

Μοσούλη,  Χαλέπι, Αιγαίο,  Δυτική  Θράκη, Βόρεια  Θράκη, είναι  μερικές από  τις  φανερές ή «αφανείς»  ακόμα  διεκδικήσεις  της  Τουρκίας.

Αυτό  είναι  το  πλαίσιο  της  Τουρκικής  Εξωτερικής  Πολιτικής.  Αυτήν  την  πολιτική  η  Τουρκία   εξυπηρετεί    σταθερά  και  σοβαρά  τον  τελευταίο αιώνα.  Παρόλα  αυτά  η  Ελλάδα  έχει  πιστεύω ισχυρές  δυνατότητες Πολιτικής  Νίκης  απέναντι  στην  Τουρκία.  

Αύριο  αν  έχω  κέφι  θα  γράψω  για  τα  προβλήματα  της  Τουρκίας  και  τις αδυναμίες  της πολιτικής  της,  που  αρνούμεθα  βλακωδώς  να  εκμεταλλευτούμε.

MEA CULPA

Στην  Ελληνική  Βουλή τον  Ιούνιο  του  1988  ο τότε  Πρωθυπουργός Αντρέας  Παπανδρέου, μιλούσε  στο  σώμα για  τα  ζητήματα  της εξωτερικής  πολιτικής.

Τέθηκε  το  ζήτημα  στην  Βουλή  από  τον  τότε αρχηγό  της  αξιωματικής αντιπολίτευσης  της υπογραφής  η  όχι   ανάμεσα  στον   Παπανδρέου και τον  Τούρκο  Πρωθυπουργό  Τουργκούτ Οζάλ μνημονίου  με  το  οποίο συμφωνείτο  η θέση  του  Κυπριακού  στο  «ράφι».

Ο  Παπανδρέου  με  ύφος  ιταμό  απάντησε  στην Βουλή «mea  culpa»  δηλαδή « λάθος  μου».

Οι Βουλευτές  του  ΠΑ.ΣΟ.Κ  ξέσπασαν  σε χειροκροτήματα, ο Παπανδρέου  παρέμεινε Πρωθυπουργός και  μάλιστα  στην  Ελλάδα  του παχυδερμισμού επανεξελέγει,  αφου  το  «λάθος του»  αποδόθηκε  στην γενική  «πολιτική  του μαγκιά».

MEA CULPA

Το  2010  η  Τουρκία  έβγαλε  στο  Αιγαίο  το πλοίο  σεισμικών  ερευνών «Τσεσμέ».  Η Ελλάδα διαμαρτυρήθηκε,  ισχυριζόμενη  ότι  οι έρευνες  της Τουρκίας  γίνονται  στην  Ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Η Τουρκία  απέρριψε  το  Ελληνικό  διάβημα υπενθυμίζοντας ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής   είχε  το    1976  υπογράψει  μαζί τον  Τούρκο ομόλογο  του  Ετσεβίτ  συμφωνία με  την  οποία αναδιατυπώνεται  το  άρθρο 6 του πρωτοκόλλου  της  Βέρνης  και  αποφασίζεται η αποχή  από κάθε πράξη  σχετικά  με  την  υφαλοκρηπίδα  του  Αιγαίου.  Με  την  συμφωνία Καραμανλή-Ετσεβίτ τέθηκε  σε  αμφισβήτηση  η  υφαλοκρηπίδα  των Ελληνικών  νησιών  και  το  κυριαρχικό  δικαίωμα της  Ελλάδας.

Ήταν   «mea  culpa»  του  Καραμανλή,  ήταν  «λάθος  του»  που  βαρύνει  και σήμερα   τα  Εθνικά δικαιώματα  στο  Αιγαίο  και  επιτρέπει  στην  Τουρκία να  ενεργεί  ελεύθερα  με  την  υπογραφή μας.  Ο  Καραμανλής  ποτέ  δεν λογοδότησε  για  το  «λάθος  του».  Σήμερα  από  τους  Έλληνες θεωρείται «εθνάρχης».

MEA CULPA 

Tον  Μάιο  του  1988  ο  τότε  Υπουργός  των Εξωτερικών  Κάρολος Παπούλιας  υπέγραψε  με τον Τούρκο  ομόλογο  του  Γιλμάζ στην Βουλιαγμένη  συμφωνία  με  την  οποία αναγνωρίζεται  το δικαίωμα  στις δυο  χώρες   να διεξάγουν  γυμνάσια  «στην  ανοιχτή  θάλασσα και στον διεθνή χώρο»  χωρίς  να προσδιορίζεται τι σημαίνει  «ανοιχτή  θάλασσα και  διεθνής χώρος»  στο Αιγαίο. 

Έτσι  με  την  υπογραφή  της  Ελλάδας  η Τουρκία  «δεσμεύει»  τον  εθνικό  εναέριο  χώρο μας  και τα  χωρικά  μας ύδατα  και  διεξάγει στρατιωτικά  γυμνάσια  και  πτήσεις  στον  εθνικό εναέριο χώρο  που  αυτή  θεωρεί  «ανοιχτή θάλασσα και  διεθνή  εναέριο χώρο».

Ήταν    το  «mea  culpa»  ,το  «λάθος»  που  δημιούργησε  τις  «γκρίζες ζώνες»  στο  Αιγαίο.

MEA CULPA

To  1987 η  εταιρεία   Denison  ετοιμάζεται  να προχωρήσει με άδεια της Ελληνικής Κυβέρνησης σε  εργασίες  εξόρυξης  πετρελαίου σε  απόσταση 10  μιλίων  ανατολικά  της  Θάσου στην  θέση «Μπάμπουρας».

Η  Τουρκία  αντιλήφθηκε  ότι  αυτή  η  Ελληνική ενέργεια  θα  έλυνε  υπέρ των  Ελληνικών συμφερόντων το  ζήτημα  της  Ελληνικής υφαλοκρηπίδας και  το  ζήτημα  της  επέκτασης των χωρικών  υδάτων  πέραν  των  6 μιλίων.

Έβγαλε  στο  Αιγαίο  το  πλοίο  «Σισμίκ»  που  κινήθηκε  στην  ίδια  περιοχή. Ο  Παπανδρέου «έλυσε»  την  κρίση  κατά  τρόπο  υποτελή  και  άθλια λαϊκιστικό.

Ανακοίνωσε  με  διάγγελμα  στον  Ελληνικό  Λαό την δήθεν «εθνικοποίηση  των  πετρελαίων  της Θάσου». Έτσι  ματαιώθηκε  το  Ελληνικό  ερευνητικό  πρόγραμμα  στον  «Μπάμπουρα»  και  σε ολόκληρο  το  Αιγαίο. Η  «Εθνικοποίηση» αναγγέλθηκε  αλλά  δεν  έγινε  ποτέ, απλά  ήταν μια προσχηματική  ενέργεια για  να  ματαιωθεί  η  έρευνα  στο  Αιγαίο. Ο  Αμερικανικός  παράγοντας τότε είχε  ταχθεί  υπέρ  της  Ελλάδας  λόγω  των  οικονομικών  συμφερόντων  των συνεργαζομένων εταιριών.

Ήταν  «mea  culpa»,  το  « λάθος»  που  υποθήκευσε  το  κυριαρχικό  δικαίωμα της  Ελλάδας  στους   υδρογονάνθρακες  στο  Αιγαίο.

MEA CULPA

Το  1982   οι  Μουσουλμάνοι  στην  περιοχή  του Ευλαλου   στην  Ξάνθη κατέλαβαν  εκτάσεις του Ελληνικού  Δημοσίου. Η  Κυβέρνηση  Αντρέα Παπανδρέου  διαπραγματεύτηκε  το  θέμα  του Ευλάλου απ’ ευθείας  με  την  Τουρκική Κυβέρνηση,  αναγνωρίζοντας  το δικαίωμα στην Τουρκία να παρεμβαίνει σε ζητήματα μειονότητας  στην Ελλάδα.

Μετά  από  αυτό  το  «mea  culpa»  η  Τουρκία παρεμβαίνει  ευθέως  και  χωρίς  αντίλογο  στα ζητήματα  της  Ελληνικής  Θράκης,  ασκούσα κρατική εξουσία.

MEA CULPA

Η  Κυβέρνηση  Σημίτη  το  1995   ήρε  το Ελληνικό  Βέτο  για  την  Τελωνιακή  σύνδεση της Τουρκίας  με  την  Ευρώπη    χωρίς  λόγο ενώ  το  1999   δεν άσκησε  το  δικαίωμα αρνησικυρίας για  την  Ευρωπαϊκή  πορεία  της Τουρκίας  ανοίγοντας  το  δρόμο  της  Τουρκικής χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή  Ένωση.

Η αναγκαία  είσοδος  της  Τουρκίας  στην Ευρώπη   ξεκίνησε  χωρίς  κανένα κέρδος  της χώρας μας.

Ήταν  «mea  culpa»  με  νωπό  το  αίμα  των   Ιμίων.

ΜΕΑ  CULPA

Τον  Ιούνιο  του  1996  η  Τουρκία   έθεσε  ζήτημα  «γκρίζας  ζώνης»  για  την Γαύδο,  θεωρώντας το κυριαρχικό  καθεστώς  ανοικτό. Στη  σύνοδο  της  Επιτροπής   Ευρωπαϊκών  Υποθέσεων μετά  από 4 ημέρες  στο  Λουξεμβούργο  ο   Σημίτης   ήρε  το  Ελληνικό  βέτο   στο πρόγραμμα χρηματοδότησης της Τουρκίας  (πρόγραμμα  Μέντα),  χωρίς  να ζητήσει   την  άρση  των  Τουρκικών  αμφισβητήσεων για  την  Γαύδο.

ΜΕΑ  CULPA

Σαν  «δελεαστικές»  χαρακτήρισε    ο  Πρωθυπουργός  τις προτάσεις  της Τουρκίας   για  το προσφυγικό  μετά  την σύνοδο  κορυφής  Ευρώπης-Τουρκίας, της  7ης  Μαρτίου.

Είπε ακόμα  ο  κύριος  Τσίπρας  ότι  πολλοί «αιφνιδιάστηκαν»  από  αυτές τις  προτάσεις.

Είμαι  βέβαιος  ότι   στους  «αιφνιδιασμένους»  δεν περιλαμβάνει  την Γερμανική  η  την  Γαλλική  η την Βρετανική  πλευρά. Ασφαλώς  αυτοί  στο πλαίσιο  της μυστικής  διπλωματίας  «ήταν ενήμεροι» των  Τουρκικών προτάσεων.

Ο αιφνιδιασμένος   μου   φαίνεται  πως  είναι  ο  κύριος Τσίπρας,  η  Ελληνική  Κυβέρνηση  που στην πραγματικότητα  του  ανακοινώθηκε  ένα προσυμφωνημένο από  τους  Ευρωπαίους  και  την Τουρκία  σχέδιο. Αλλά μέσα  σε  δύο  ημέρες  και  μετά  την  «σφράγιση»  των συνόρων  στην Ευρώπη,  μετά  τις  δηλώσεις  Τουσκ,  μετά τον  εγκλωβισμό,  τον σχεδιασμένο  από  την  Τουρκία και  την  Ευρώπη εγκλωβισμό  δεκάδων χιλιάδων  εξαθλιωμένων  προσφύγων  στην  Ελλάδα,  μετά την  άγνοια  της  Κυβέρνησης  για  το  τι «υπέγραψε»,  ήδη  ακούγονται οι  πρώτες  Κυβερνητικές  φωνές.

«mea  culpa».

ΕΦΤΑΝΑΝ ΕΚΑΤΟ ΕΥΡΩ

«Πολλά  τα  έγραψες»  μου  είπε  ένας  φίλος «δεν χρειαζόντουσαν τα διχίλιαρα  των οικοσκευών στους  Κεφαλονίτες   για  να  τους μπαλιάσει  ο Παρίσης  στης  Δημοτικές  εκλογές. Και  ένα κατοστάρικο  να  τους  έδινε  θα κάνανε κολοτούμπες».

Συμφωνώ. Το  χάλι της  τοπικής  κοινωνίας είναι μεγάλο. Και  δεν  είναι χάλι  οικονομικό είναι ηθικό.

ΑΔΕΙΟ  ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Μου  κάνει  εντύπωση  η  αδράνεια,  η  ανοχή, η  αδιαφορία των «ιθυνόντων».

Κανείς  δεν  αντιδρά  στα  ζητήματα  λειτουργίας του  Δήμου,  κανείς  στον τρόπο  διαχείρισης της δημοτικής  και  της  δημόσιας  περιουσίας, κανείς στο  σύστημα  των  προμηθειών  και  των αναθέσεων.

Σιωπούν  όλοι  στο  θέμα  της  εισόδου  από  τα «παράθυρα» σε  θέσεις «ψευτοεργασίας».

Άλαλοι,  άνευροι,  άτολμοι,  άφωνοι.

Αυτή  η  πολιτική  και  πνευματική  ηγεσία  της Κεφαλονιάς σήμερα είναι ένα «άδειο πουκάμισο».

ΝΑ ΣΥΛΗΦΘΕΙ

Τα  έχω  γράψει  επανειλημμένα  για  τον   Βαγγέλη  τον  Κεκκάτο. 

Προσωπικά  μου  είναι  συμπαθής.  Πιστεύω  ότι κάνει  καλά.  Μάλλον “βρήκε και  κάνει“ καλά. 

Σου  λέει  ο   Βαγγέλης «τι  περισσότερο  έχει από  εμένα  ο  άλλος  Λόρδος που  έκανε  τον Γύρο του  Κόσμου  σε  80  ημέρες»

Και  βάλθηκε  ο  Βαγγέλης  να  γράψει  το  δικό του   παραμύθι.

Έτσι  με  έξοδα  των  Ιθαγενών  της  Κεφαλονιάς θα  κάνει  ως  φαίνεται «80 φορές  τον  Γύρο  του Κόσμου  σε  όσες  μέρες  χρειαστεί».

Όμως επειδή  όπου  πάει  παθαίνουμε  τουριστικά  συντριβή  μήπως  θα ήταν  καλύτερα  να συλληφθεί,  να  του   απαγορευτεί  η  έξοδος  από  την χώρα,  μπας  και   γλυτώσουμε.

ΜΠΙΜΠΙΛΑΣ

Μου  την  «πέσανε»  οι  του  Μεγάρου.

«Σαν  δεν  ντρέπεσαι, γαϊδούρι, να  διακωμωδείς την  βράβευση  του  Δημάρχου,  σας  έτσουξε», μου είπαν  οι  «Μεγαρήτες».

Τώρα  που  το   σκέφτομαι  καλύτερα, έχουν δίκιο. Το  βραβείο  της «Ακαδημίας Μουζακίτη» έχει σπουδαία  βαρύτητα.

Αρκεί  να  αναλογιστεί  κανείς  ότι  αυτού  έτυχε και  διά  αυτού  ετιμήθη  και  ο γνωστός ηθοποιός Σπύρος  Μπιμπίλας,  του  οποίου  ο Δήμαρχος  εκρίθη ως  φαίνεται ισάξιος.

ΠΑΡΙΣΗΣ: «ΤΟΝ ΒΡΑΒΕΥΣΕ Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΖΑΚΙΤΗ»

Δεν  είχα  καμία  σκέψη  να  ασχοληθώ  με  την βράβευση του κυρίου Παρίση από την «Ακαδημία» Ελληνικών  βραβείων  Τέχνης.

Βασικά η βράβευση του Δήμαρχου  μου προκάλεσε καλή  διάθεση,  μου έφτιαξε  το  κέφι γενικά, όπως ακριβώς συμβαίνει όταν ακούς κάτι διασκεδαστικό, ένα καλό  ανέκδοτο, ένα  καλαμπούρι βρε  αδελφέ.

Αποφάσισα  να  γράψω  όταν  διάβασα  στον τοπικό τύπο,  όχι  μόνο  τον «υπόδουλο-  υπηρετικό» τύπο του  Δημαρχείου,  αλλά  στο  μεγαλύτερο κομμάτι του  τύπου  τα  περί  «τιμής»  του   κυρ. Αλέκου  από  «την  Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης σε συνεργασία με  την Κερκυραϊκή Ένωση  Πειραιά  και  την  Αιγίδα  του Δημοσιογραφικού Οργανισμού  Κορφού και  του  Μη Κερδοσκοπικού  Οργανισμού  “Βραβεία-Προσωπικότητες”»

ΔΑΝΕΙΚΑ  ΞΥΟΥΝΤΑΙ  ΟΙ  ΓΑΙΔΑΡΟΙ

Το σύστημα της κάθε λογής εξουσίας επιζητά την αναγνώριση.  Είναι αυτή  η  άτιμη  η ανασφάλεια που χαρακτηρίζει και καταδυναστεύει  τους εξουσιαστές. Έτσι έχουν μπει σε μια διαδικασία «αλληλοεπιβράβευσης».

Στήνει το σύστημα των εξουσιαστών «θεσμούς»  βράβευσης. Συνήθως βραβεύει  ο ένας  τον άλλον  και  μετά  ανταποδίδουν  τις βραβεύσεις και ξανά  βραβεύονται  μέχρις εξαντλήσεως.

«Δεν σας βραβεύσαμε και είστε τόσο καλός»   λέει  ο  ένας.

«Μα και  εσείς βραβεύετε τόσο  ωραία, είστε πολύ βραβευτικός» απαντά ο  άλλος

Και βραβεύονται οι βραβεύσιμοι και μετά οι  βραβευμένοι βραβεύουν τους βραβεύσαντες και οι βραβεύσαντες ξανά βραβεύουν  τους  βραβευμένους και  η  ζωή  κυλλά  ωραία  μέσα σε βραβεία και βραβευμένους.

ΟΔΟΣ  ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΥ   67

Θα  μου  επιτρέψετε, και  απευθύνομαι  στους καλούς  ενημερωτές του  τοπικού  τύπου,  πέραν της γενικής  πλάκας  να  αξιολογήσουμε στα σοβαρά το «βραβείο» του Τιμημένου Δημάρχου μας.

Η τιμήσασα τον Άνδρα «Ακαδημία  Ελληνικών Βραβείων Τέχνης» σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο facebook εδρεύει στην διεύθυνση Μαυροκορδάτου  67  στον  Πειραιά.

Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός «Βραβεία-ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ» υπό την αιγίδα του οποίου τιμήθηκε  ο  τιμημένος  σύμφωνα  με  το ίδιο facebook εδρεύει και αυτός στην οδό Μαυροκορδάτου  67, στον  ίδιο  Πειραιά.

Ο έτερος των συνδιοργανωτών «Δημοσιογραφικός Οργανισμός Κορφού» συμβαίνει να εδρεύει στην ίδια  οδό Μαυροκορδάτου στον  ίδιο  Πειραιά.

ΠΑΡΕ  ΜΕ  ΣΤΟ  ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Καλά  θα  μου  πει  κανείς   «τι  πρόβλημα  έχεις κακόπιστε   που  όλοι οι  βραβεύσαντες  φορείς έχουν  την  ίδια  διεύθυνση, και  καλά  όλοι αυτοί αλλά   τι  έχεις  να  πεις  για   την συνδιοργανώτρια τον βραβείων  ''Ένωση Κερκυραίων  Πειραιώς''.

Να  επί  της  ουσίας  δεν  έχω  πρόβλημα  αλλά όλοι  οι  παραπάνω τιμητές  και  βραβευτές  του τιμημένου Δημάρχου  φορείς  συμβαίνει πέραν  της ίδιας  διεύθυνσης  να   έχουν  το  ίδιο  τηλέφωνο, το 6977790….

Συμβαίνει στην οδό Μαυροκορδάτου 67 στον Πειραιά νακατοικεί ο κύριος Δημήτριος Μουζακίτη και το τηλέφωνο να είναι  το προσωπικό  του τηλέφωνο.

Έτσι οι  τιμητές  του  Δημάρχου έχουν  μεν «βαριά ονόματα»  αλλά στην  πραγματικότητα πρόκειται για ένα  πρόσωπο,  τον Δημοσιογράφο  και   ιδρυτή  του  Δημοσιογραφικού  Οργανισμού Κορφού  κ. Δημήτρη  Μουζακίτη,  εμπνευστή  της «Ακαδημίας Βραβείων»  και «πατέρα» του Οργανισμού «βραβεία-Προσωπικότητα».

Όσο  για  την  «Ένωση  Κερκυραίων  Πειραιώς»  συμβαίνει  Πρόεδρος της  να  είναι  ο  κύριος Δημήτριος  Μουζακίτης,  ο  οποίος  ως Πρόεδρος  της  Ένωσης, σε  συνεργασία  με  τον  δικό  του Δημοσιογραφικό Οργανισμό, διά της «Ακαδημίας» του, απένειμε στον  Δήμαρχο  μας  το   «βραβείο- προσωπικότητα»  που  ο  ίδιος θέσπισε.

ΕΜΕΤΡΗΘΗ  

Για  να   καταλάβετε  την  βαρύτητα  της  βράβευσης  του  τιμημένου Δημάρχου μας διά  του «βραβείου  Μουζακίτη»  θέλω  να  σας θυμίσω ότι  ο  βραβεύσας  Μουζακίτης  κατέβηκε υποψήφιος  στις τελευταίες Περιφερειακές  εκλογές  του  2014  με  το  ψηφοδέλτιο του υποψηφίου Περιφερειάρχη  Γιώργου  Καλούδη  και  «εμετρήθη».

Έλαβε  266   ψήφους   και  κατετάγη  στην  5η  από  το  τέλος  θέση του ψηφοδελτίου  Καλούδη «μη τιμηθείς»  δεόντως  από  του αμνήμονες του  έργου  του  Κερκυραίους. Περιττών  να  σας  πω , πως στο προεκλογικό  του  τότε  διαφημιστικό  χρησιμοποιούσε  όλα  αυτά τα ωραία «περί Βραβείων, Ακαδημίας, Δημοσιογραφικών Οργανισμών και  Προσωπικότητας»  αλλά  και  το  ίδιο  πάντα κινητό  τηλέφωνο,  πλην  όμως... πατώσαμε.

«ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑΚΙΣ  ΕΠΤΑ  ΣΥΓΝΩΜΗ»

Τώρα  δεν  ξέρω  αν  ο  Παρίσης  θα   επιμείνει  να περηφανεύεται για το  «βραβείο  Μουζάκιτη».  

Προσωπικά  θα  του  συνιστούσα  να  το ξανασκεφτεί  και μάλλον  να  το  επιστρέψει.

Πληροφορίες  μπορεί  να  πάρει  από  την  Σαλαμίνα  και  τον εκεί Δήμαρχο  περί  «της  πολιτείας» του  κυρίου  Μουζακίτη.

Εγώ  ευγενώς  θα  αναφερθώ  μόνο  στην  δημόσια  συγνώμη του τιμήσαντος  κυρίου  Μουζακίτη προς  τον  εξ  αυτού θιγόμενο  και συκοφαντημένο  Αρχιμανδρίτη  Δανιήλ  Ψωίνο.

«… για όσα ψευδή, συκοφαντικά και εκτός πραγματικότητας έγραψα… ζητώ όχι επτάκις αλλά εβδομηκοντάκις επτά συγνώμη...»

ONOS  ACADEMY

Επειδή  πιστεύω  πως  ο  Δήμαρχος  πρέπει  παρόλα  αυτά  να τιμηθεί για  το   έργο  του  όσον αφορά  την  αντιμετώπιση  των συνεπειών  του σεισμού.  Πρέπει  να  πάρει  «το  Βραβείο  Τέχνης» γιατί  είναι πράγματι  «Τεχνίτης»  όσον  αφορά  τον  τρόπο διανομής  των διχίλιαρων  στο  όργιο «των  οικοσκευών».

Μόνο  αυτός  μπορούσε  να  βρει  «πληγέντες»  στο  Πυργί, τον Καραβόμυλο, την Σάμη  και  να στήσει  το  «μαγαζί» προεκλογικά, ώστε  να  κερδίσει  εκλογικά  και  να  αράζει μετεκλογικά. 

Οι  της  αντιπολίτευσης  που  «θα  τα  βγάζανε  όλα  στο  φως  για το αλισβερίσι των οικοσκευών» κοιμούνται ακόμα με τα παπούτσια τους και  ασφαλώς  θα συνεχίσουν  να  κοιμούνται.

Έτσι η  «Ένωση  Όνων  Ελλάδος»  διά  του  «Δημοσιογραφικού Οργανισμού  Kefalonitis-onos»  και της  Onos  Academy   απονέμουν στον  Δήμαρχο  το  επαρκές  για  την  δράση  του  Βραβείο Προσωπικότητα  2016 μέχρι 2019.

Μετά  θα  δούμε.

Ο ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΝΚΟ

Ο  πολιτισμένος  Ευρωπαϊκός  κόσμος  δεν κατανοεί  την  στάση  των Ελλήνων  στο  ζήτημα των προσφύγων.

Είναι στην πραγματικότητα έξω από την λογική των «πολιτισμένων» Λαών του Ευρωπαϊκού βορρά, η  ανοχή  των Ελλήνων,  η αλληλεγγύη, η συμπαράσταση, η  κατανόηση στον  αγώνα  των προσφύγων   για   ζωή.

Περίπου  με  οργή  έγραφε  ο  ευρωπαϊκός  τύπος πριν  λίγες μέρες,  για  την  ακατανόητη  εμμονή 5 εκατομμυρίων Ελλήνων,  δηλαδή  του  μισού πληθυσμού  της  χώρας,  να συμβάλει  μέχρι  σήμερα   με  κάποιο  τρόπο   στην  υποστήριξη των Προσφύγων . 

ΠΡΩΤΑ  Η   ΠΑΤΡΙΔΑ

Ο  κύριος  Ντίνκο  είναι  ένας  σημαντικός  έμπορος  σιδήρου  από  το Γιάμπολ   της   Νοτιοανατολικής  Βουλγαρίας.  Ο  κύριος  Ντίνκο  είναι  «πατριώτης»  και  δεν  ανέχεται  την παρουσία  προσφύγων  αλλά  και μουσουλμάνων  στην  Βουλγαρία.  Ο   ευρωπαίος  αυτός  πολίτης   έχει σαν σπορ  το  κυνήγι.  Του  αρέσει  να  κυνηγά  στα  δάση   του  Ντόλνο Γιαμπάλκοβο  στα σύνορα  της  Βουλγαρίας  με  την  Τουρκία.

ΑΝΘΡΩΠΟΚΥΝΗΓΟΣ

Ο   κύριος    Ντίνκο  έδωσε  συνέντευξη  στην Deutsche  Welle  και περιέγραψε  με  χαρά  το  νέο του  χόμπι  του  ανθρωποκυνηγού. Εξήγησε  πως    με  20  περίπου  φίλους  του,  μέσα  στην  νύκτα οδηγώντας  «γουρούνες»  κυνηγάνε  και  σκοτώνουν  πρόσφυγες.

«Είναι  όλοι  τζιχαντιστές   ή  θα  με  σκοτώσουν  ή  θα  τους  σκοτώσω»  είπε  ο   κύριος  Ντίνκο.

Ο  κύριος  Ντίνκο  καλεί  και  άλλους  μέσω  του  διαδικτύου  να στρατευθούν  μαζί  του  στην συγκρότηση  μια  πολιτοφυλακής  που  θα «προστατεύσει » την  Βουλγαρία.

«ΗΡΩΑΣ»

Το  Βουλγαρικό  κράτος  δεν  αντιδρά  στις  πρωτοβουλίες  του  κυρίου Ντίνκο.  Τις  θεωρεί  αστείες. Ίσως  να  τις   θεωρεί  και  χρήσιμες.

Για  πολλούς  Βούλγαρους  ο  κύριος  Ντίνκο  θεωρείται  «ήρωας». Είναι  βέβαιο  πως  ο ευυπόληπτος  Ευρωπαίος  πολίτης  κύριος  Ντίνκο ανήκει  σε  αυτούς  που  δεν  κατανοούν  τους Έλληνες.

«Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του Πατρίου εδάφους»

Ο  εκ  των  μνηστήρων της  Ιθάκης  επιτέθηκε  στις  ημέτερες  δυνάμεις  για το  ζήτημα  των   «Αλέκων» γενικώς. Δημοσιεύουμε κατά τις αρχές μας το  εγχείρημα  του  Ιθακήσιου «παλατιανού».

Κύριε Γάιδαρε,

Με έκπληξη, οργή και αγανάκτηση ανέγνωσα την ανάρτησή σας σχετικώς με την μετονομασία σωματείου που εδρεύει στην Ιθάκη από Φιλομήρων, σε Φιλαλέκων.

Προς αποκατάσταση της τρωθείσης μέχρι μυελού των οστών προσωπικότητάς μου, παρακαλώ όπως δημοσιεύσετε στην ιστοσελίδα σας την κάτωθι απάντησή μου.

1.Η φωτογραφία την οποία αναρτήσατε είναι παραπλανητική διότι: 

α) Με απεικονίζει με γενειάδα, ως Χίπστερ Εθελοντή Ποταμίσιο, ενώ έχω ξουρίσει αυτήν προ πολλού και 

β) Σκοπίμως έχει αποκοπεί από αυτήν ο έτερος εικονιζόμενος Καππαδόκης, προκειμένου να λησμονηθεί ο χρόνος λήψεώς της (Παραμονές Πρωτοχρονιάς του έτους 2012), όταν στην Ιθάκη είμαστε ενωμένοι σαν μια γροθιά, έστω σαν ένα χαστούκι.

2.Δεν είναι υπαίτια για το κείμενο στο οποίο αναφέρεσθε μόνο η εκ Πλατρειθιά καταγωγή του δικού σας Αλέκου, αλλά και η ελλιπής προστασία των ηλεκτρονικών συστημάτων του Δήμου Κεφαλονιάς από το χακάρισμά που κάναμε στις σχετικές του σελίδες και γράψαμε ό,τι μας συνέφερε.

3.Το σχετικό φυλλάδιο μας το προσεκόμισε γνωστός Δικηγόρος Αργοστολίου και Δράπανου, ο οποίος έρχεται συχνά στο Κιόνι με ιστιοπλοικό και συνεργάζεται στενά με την Πούλια.

4.Η μετονομασία του σωματείου δεν έγινε προς τιμήν του δικού σας Αλέκου ή εμού, αλλά του άρτι συνταξιοδοτηθέντος Αλέκου του Χειρούργου.

5. Μόλις λάβαμε έτερο φυλλάδιο με τα δρομολόγια του επιβατηγού πλοίου με την επωνυμία ΑΡΓΩ, γνωστών τοπικών συμφερόντων, το οποίο θα εκτελεί επί καθημερινής βάσεως δρομολόγια από Ιθάκη προς Ellis Island ή Ελλειόνησο.

6.Πίσω από την όλη ιστορία βρίσκεται η γνωστή αλυσίδα καταστημάτων ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ ή οποία και πρωτολανσάρησε το σύνθημα ΕΛΑ ΑΛΕΚΟ!!!

7.Η πολιτική μου Οδύσσεια δεν συγκρίνεται με τις δικές σας πολιτικές Αινειάδες.

8.Δεν με λένε Αλέκο, Αλέξανδρο με λένε.

Με επιφύλαξη κάθε άλλο νόμιμου δικαιώματός μου.

ΕΥΧΗΝ ΒΑΓΓΕΛΕΙ.

Αλέξανδρος Π. Ταφλαμπάς

Όσο  μας  αφορά  θέλουμε  να  δηλώσουμε  στους  αναγνώστες  μας  ότι  δεν μας τρομάζει  η «απειλή»  του  παραπάνω  αποστολογράφου.

Θα  αμυνθούμε  υπέρ  της  Πατρίδος.  Αντιστυλώνουμε  σθεναρά  τα  τέσσερα μας   τορνευτά ποδαράκια  στα  ιερά  χώματα  της  ελήεσσας  γης  μας  και «οψόμεθα».

ΠΛΗΝ  ΜΕΤΑΞΑ

Τελικά  ο  Μάκης  Μεταξάς  έθεσε  την  αυτονόητη  ανάγκη  να  αναζητείται  η  αυθεντική  γνώμη και  γνώση    εκείνων  «που  ξέρουν».

Οι  Φιλόλογοι,  οι  Αρχαιολόγοι,  οι  Ειδικοί  πρέπει  να  έχουν  λόγο  σε  κάθε απόπειρα    έκδοσης   επί  των  ειδικών  θεμάτων  της  Γνώσης  τους.

Όταν  ο  κάθε  «Αρμόδιος»  θεωρεί  τον  εαυτό  του  ειδήμονα  επί  παντός, οδηγούμεθα  σε συνθήκες  γελοιοποίησης  όπως  συνέβη  με  τον  τουριστικό οδηγό  του  Δήμου.

Προσωπικά  δεν  μου  καίγεται  καρφί  αν  θέλουν  να  γίνονται  ρεζίλι. Απλά  δεν  δικαιούνται   να εκθέτουν  τον  τόπο.

Οι  λοιποί   του  Δήμου  θα  αντιδράσουν  στο  μέλλον. Δεν  μπορούν  τώρα  γιατί  τρώνε.  Στην πραγματικότητα  καταπίνουν  «μία  κάμηλο».

ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΜΟΥ

Μετά  την  μεταπολίτευση  του  1974  αλλά  και κύρια  μετά τον  εμφύλιο  και  μέχρι  την δικτατορία του 1967 οι διατελέσαντες Βουλευτές εφάρμοσαν το γνωστό «κατόπιν ενεργειών μου».

Το «κατόπιν ενεργειών μου» ήταν το εισαγωγικό του αποστελλόμενου τηλεγραφήματος  προς τον Πρόεδρο  της  κάθε Κοινότητας.

«Αγαπητέ  Πρόεδρε  σου  γνωρίζω  ότι  κατόπιν ενεργειών μου  διατίθενται εκ  το  Ταμείου Εθνικής  Οδοποιίας  ποσόν 30.000  δραχμών  διά έργον οδοποιίας  εις  Κοινότητα  σας. Παρακαλώ ενημερώσατε  σχετικώς ομοχωρίους».

Ο Πρόεδρος κραδαίνων το τηλεγράφημα  κυκλοφορούσε  στα  Καφενεία διαλαλώντας  ότι  σε συνεργασία  με  τον  καλό  Βουλευτή  «έκοψε» λεφτά για  «τσιμέντα».

Έτσι  η  Κεφαλονιά  γέμισε  μικρά  «τσιμέντα»,  πολλούς  «εργολάβους»  που  έριχναν  τα «τσιμέντα», Προέδρους  που  «έκοβαν»  χρήματα   για  τσιμέντα και  Βουλευτές  «που  ενεργούσαν» για  τσιμέντα.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ 1960

Ο  Δήμος  Κεφαλονιάς  διά   διαδοχικών  δελτίων «ενημέρωσης  του  κοινού» μας  οδηγεί   μου φαίνεται   γρήγορα  μπροστά  προς   το  1960.

Ενημερώνουν  ότι  «κατόπιν ενεργειών τους»  θα γίνει  η  πλατεία Αργοστολίου,  η  οδός  Βαλλιάνου και  άλλα  σημαντικά  έργα.

Πιστεύω  ότι  εκφράζουν  την  παραγοντίστικη , κτητική άποψη των Βουλευτών και  των Προέδρων Κοινοτήτων  πριν  50  και  περισσότερα χρόνια.

Ζούμε  όμως  σήμερα  σε  άλλες εποχές. Η διεκδίκηση  των  έργων  δεν είναι  επιτρεπτή  από την κοινωνία  που  στο  κάτω-κάτω  πληρώνει  για αυτά

Δεν  κερδίζουν  τίποτα  από  αυτή  την  εγωπαθή στάση. Απλά  εκτίθενται  και  γελοιοποιούνται.

ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΝΝΟΥΣ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ

Δικαιούμαι  να  πω  χάριν  της  Ιστορίας  και  της  διαφορετικότητας  ότι  «στους   Πρόννους  ήταν αλλιώς».

Ο  Δήμος  Ελειού-Πρόννων  παρουσίαζε  κάθε  χρόνο  με  ανάρτηση  στο  διαδίκτυο αλλά  και  με έκδοση  εφημερίδας  που  διανέμετο  σε  όλους  τους κατοίκους  της  περιοχής  το  έργο  που  είχε εκτελεστεί  με  οικονομικά στοιχεία.

Στην εισαγωγή της εφημερίδας γράφεται:

«…έργο  που  πετύχαμε  όλοι  μαζί  χάρη  στην  σφυρηλατημένη  κοινωνική ενότητα  που  έχουμε κατακτήσει  μέσα  στο  χρόνο.»

Στο  ευχαριστήριο  κείμενο  ο  εκάστοτε  Δήμαρχος  στους  Πρόννους  έγραφε:

«Ευχαριστούμε

Το Δημοτικό Συμβούλιο, τον κάθε Δημοτικό Σύμβουλο χωριστά για την δική του συμβολή.

Την  μειοψηφία  του  Δημοτικού  Συμβουλίου  για  τις  δικές  της  ιδέες, και  την δική  της  σύμφωνη γνώμη.

Την  κοινοβουλευτική  εκπροσώπηση  του  Νομού  για  τον  δικό  της  θετικό  ρόλο.

Τον  Νομάρχη  και  το  Νομαρχιακό  Συμβούλιο.

Την Περιφέρεια  Ιονίων  Νήσων  και  προσωπικά  τον  Γενικό  Γραμματέα  της Περιφέρειας.

Τους  Παρέδρους  και  τα  τοπικά  Συμβούλια.

Κύρια  τους  εργαζόμενους στον Δήμο  και πιο  πολύ  από  όλους,  τους  πολίτες  που  με  δικούς τους πόρους χρηματοδότησαν όλη  αυτή  την  προσπάθεια»

Το  γράφω  σαν  μάθημα  κατά  της  μικροψυχίας  και  της  μικροπρέπειας.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΑΛΕΚΩΝ ΙΘΑΚΗΣ

Σάλο  προκάλεσε  στην  Ιθάκη  το  δημοσίευμα  μας για την ανακάλυψη του Μυκηναϊκού Ανακτόρου  στην τάλανα γείτονα από τον νέο-αρχαιολόγο Αλέκο Παρίση.

Πρωταγωνιστής  του  παν-ιθακησιακού  ξεσηκωμού  ο γνωστός  από παλαιότερες  πολιτικές  του Οδύσσειες φίλτατος των φίλων  Ιθακησίων Αλέξανδρος  (ήγουν Αλέκος)  Ταφλαμπάς.

Ο ομώνυμος του Δημάρχου  Κεφαλονιάς, Ταφλαμπάς, με παρέμβαση του στο facebook αποκαλύπτει  ότι κύκλοι  της  Ιθάκης εκμεταλλεύτηκαν την  προ  γενεών καταγωγή  του Παρίση από τον  Πλατρειθιά  και   έτσι του επέβαλαν την θέση  στο  τουριστικό  φυλλάδιο του Δήμου Κεφαλονιάς τα παιδαριώδη  περί  Μυκηναϊκού  Ανακτόρου.

Προφανώς  δόλια  ο  Αλέκος  Ταφλαμπάς γοητευμένος  από  τον  άλλο Αλέκο  της  Κεφαλονιάς, αλλά  και  λόγω  της  ευεργετικής  για   τον  ίδιον  συνωνυμίας  πρότεινε  την  μετονομασία  του Συλλόγου  Φιλομήρων  Ιθάκης σε  Σύλλογο  Φιλαλέκων,  για  να  τιμηθεί  όπως  πρέπει  ο  μέγας ερευνητής.

«ΕΥΧΗΝ ΒΑΓΓΕΛΗ»

Ευτυχώς  την  τελευταία  στιγμή   απερρίφθη  ως  ακραία  η  πρόταση  για  την κατασκευή  ειδικής πλακέτας προς τιμήν του Προέδρου του Κεφαλονίτικου εξωτερικού τουρισμού Βαγγέλη στο πρότυπο του γνωστού «ευχήν Ωδυσσεί».

TΡΙΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΚΑΘΟΝΤΑΙ

Περισσότεροι από 2 χιλιάδες συμπατριώτες μας και φίλοι διάβασαν το δημοσίευμα μας για το απίστευτο φυλλάδιο του Δήμου Κεφαλονιάς περί «τριών νησιών, του Ελίεσσα Ελειού και του Μυκηναϊκού Ανακτόρου του Παρίση στην Ιθάκη».

Μας εκφράσανε την δικαιολογημένη τους οργή για το απαράδεκτο φυλλάδιο. Προφανώς μεταξύ των αναγνωστών δεν υπήρχε ούτε ένας Δημοτικός Σύμβουλος, ούτε ένας Φιλόλογος, ούτε ένας ερευνητής  εξ  ου  και  δεν αντέδρασαν επιτρέποντας στους ηγήτορες του Δήμου να δρουν ελεύθερα και ανέλεγκτα  εκφράζοντας την κυρίαρχη στον Δήμο Κεφαλονιάς σκέψη του «τρία πουλάκια κάθονται».

Ο ΠΑΝΤΕΛΟΣ

Δεν  είχα  ακούσει  ποτέ  για  τον  Παντελή Παντελίδη  μέχρι  την  ημέρα  του θανάτου  του. Δεν  τον  ήξερα,  δεν  ήξερα  τα  τραγούδια  του.

Φταίει  το  γεγονός  ότι  είμαι  πια  60  χρόνων και  εξακολουθώ  να  ακούω την  μουσική  που άκουγα  πριν  30-40  χρόνια. Η  ευθύνη  είναι δικιά  μου,  έχω « κωλύσει» στην  νιότη  μου και εξακολουθώ  να  ζω   μέσα  σε  αυτήν.

Παρακολούθησα   τις  τραγικές  συνθήκες  του θανάτου  του, την  κηδεία  του, τον  ξεσηκωμό  του νέου  κόσμου, των  παιδιών. Άκουσα  σχόλια ανόητων δημοσιογράφων στην τηλεόραση. Μιλούσαν όλοι  για  «πρότυπο»  της  Νέας  Γενιάς, που δικαιολογεί  την  καθολική  των νέων  ανθρώπων οδύνη.

Δεν είναι  τα  πράγματα  έτσι. Οι  νέοι  δεν  έχασαν  το  πρότυπο  τους. Λυπήθηκαν  γιατί  έφυγε άδικα  και  αδόκητα  ένας  νέος  άνθρωπος. Που   ανήκε  στην  γενιά  τους,  που  ήταν  ένας  από αυτούς  και  κύρια αποτελούσε  κομμάτι  της  καθημερινής  τους  χαράς.

Έτσι  το  κατάλαβα  όταν  μια  κοπέλα  μου  είπε  μέσα  από  την  καρδιά  της την  άλλη  μέρα  της κηδείας  του  Παντέλου 

 «ρε  γαμώτο τι  πάθαμε». 

ΣΩΖΕΙ  ΖΩΕΣ

Αυτός  ο  άτυχος  νέος  χάθηκε  πιθανά  γιατί  είχε  παραλείψει  να  φορέσει μια  ζώνη. Αυτήν την απώλεια  μπορεί  να  την  είχαμε  αποφύγει  αν  υπήρχε  μια ζώνη.

Σκέφτομαι  δεκάδες  παιδιά  που  χάθηκαν  στην  Κεφαλονιά  και  την  Ιθάκη για  μια  ζώνη ή ένα κράνος. Η  μεγαλύτερη  τιμή  στην  μνήμη  του  από  τους   νέους  θα  είναι  η  χρήση των αυτονόητων σε μια νηφάλια  οδήγηση.