ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΊΧΑΝ ΕΥΘΥΝΗ

Είναι τόσο τραγικό αυτό που συμβαίνει!

Σε κάθε «στραβή» ανακοινώνουν από τον Δήμο Αργοστολίου ή από του παρατρεχάμενους:

«Εμείς ουδεμία ευθύνη φέρουμε»

Απεντάχθηκε το Μουσείο; «Ουδεμία ευθύνη»

Βρωμάνε οι κάδοι των σκουπιδιών; «Ουδεμία ευθύνη»

Σκούριασε το κάγκελο; «Ουδεμία ευθύνη»

Καρφί στο παγκάκι; «Ουδεμία ευθύνη»

Υπήρχαν όμως και εκείνοι που «είχαν ευθύνη»

Που επιζητούσαν την «Ευθύνη»

 

Το Λιμάνι του Πόρου.

 

Το Έργο του Νέου Λιμανιού!  Φορέας Εκτέλεσης η Νομαρχία.

Ο Δήμος δεν είχε τεχνική Υπηρεσία και το έργο δεν μπορούσε να εκτελεστεί από αυτόν.

Νομάρχες Άξιοι!

Ο Μεταξάς και μετά ο Διονύσης ο Γιωργάτος, ύστερα ο αξέχαστος Καπετάν Διονύσης ο Λευκαδίτης, μετά πάλι ο Γεωργάτος.

Και Αντινομάρχες ο Θόδωρος ο Γαλιατσάτος,ο Σωτήρης ο Κουρής,ο Σπύρος ο Μοσχόπουλος.

Όλοι βάλανε το λιθαράκι τους  και η Κεφαλονιά τους οφείλει για την προσπάθεια και το τελικό αποτέλεσμα.

Και Εργολάβος ικανός, ο Μαρούλης.

Τότε τέθηκε το πρόβλημα αναζήτησης υλικού επιχωμάτωσης για την κατασκευή των Χερσαίων Χώρων αναμονής.

Αυτή η τεράστια πλατεία που αποσυμφορήσε τον Πόρο και το Λιμάνι.

Κατά την μελέτη έπρεπε να κουβαλάνε υλικό νταμαριού από το Αργοστόλι.

Δηλαδή «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι».

Το Λιμάνι δεν θα γινόταν στον Αιώνα τον άπαντα.

Σε συνεννόηση με την Νομαρχία και τον εργολάβο κινητοποιήθηκαν «αυτοί που δεν φέρανε καμία ευθύνη» αλλά επιζητούσαν την «ευθύνη»

Ο Δήμος των Πρόννων.

Οι Κάτοικοι.

Διαπλατύνθηκε ο δρόμος Από τον Πόρο προς το Ακρωτήρι και την Αντίσαμο σε μήκος 5-6 χιλιόμετρα.

Χιλιάδες κυβικά μέτρα πέτρας.

Και μετά ο δρόμος προς τον Αφραγιά και ύστερα το Ποτάμι στην Αγία Ειρήνη να καθαριστεί και τα υλικά καθαρισμού στο Λιμάνι.

Έτσι προχώρησε και έγινε το Λιμάνι με κόστος μικρότερο κατά 500.000 περίπου χιλιάδες λόγω ανεύρεσης πέτρας και υλικών επίχωσης στην περιοχή.

Μετά ο Εισαγγελέας! «Άδεια Δασαρχείου; Άδεια εκσκαφής; Υποβάθμιση περιβάλλοντος; πιστοποίηση υλικού;»

Γιατί οι καλοθελητές πάντα υπάρχουν.

Οι εκπρόσωποι του Δήμου δεν δικάστηκαν ποτέ.

Πήγαμε διαδοχικά όλοι στα Δικαστήρια.

Δεν είπαμε «εμείς δεν φέρουμε ευθύνη»

Είπαμε το αντίθετο.

Είπαμε ότι το έργο έπρεπε να γίνει.

Είπαμε ότι το Κράτος ωφελήθηκε πάνω από 500.000 ευρώ.

Είπαμε ότι θα το ξανακάνουμε και έτσι θα κάνουμε πάντα.

Είπαμε ότι αρνούμαστε να είμαστε ανεύθυνοι.

Και δεν μας δίκασαν ποτέ.